II SA/Wa 457/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Adam Lipiński Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. G. kwotę 200,- zł (słownie dwieście) tytułem zwrotu wpisu sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. G., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [....], odmawiającą wymienionemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Komendant Główny Policji uznał, że J. G. nie wykazał, aby wydanie mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej było konieczne. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Organ wyjaśnił, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia, że w jego przypadku zachodzą okoliczności potwierdzające konieczność wydania pozwolenia, w postaci realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego. Podkreślono, że dla wydania pozwolenia na broń palną bojową nie wystarczy wykonywanie przez wnioskodawcę określonego rodzaju pracy lecz wykazanie, że znajduje się on w sytuacji szczególnego zagrożenia. Komendant zaznaczył, że wniskodawca, jako funkcjonariusz ABW, wyposażony został przez ustawodawcę w broń palną bojową służbową, którą powinien nosić podczas wykonywania obowiązków służbowych, jak również, którą może – za zgodą przełożonych – dysponować także po służbie. Jednak o taką zgodę wymieniony nie występował. Wnioskodawca upatrywał zagrożenia swojego bezpieczeństwa w obserwacji jego domu przez osoby zatrzymujące się samochodami na wzniesieniu nieopodal jego posesji, lecz przeprowadzone w sprawie czynności nie potwierdziły przypuszczeń co do przestępczego charakteru zachowań tych osób. Zdaniem organu, nawet gdyby obserwowano jego dom z zamiarem dokonania zamachu na życie lub zdrowie, to jednak nie została podjęta próba tego rodzaju zamachu. Podniesiono przy tym, że za tego rodzaju działania nie można uznać uszkodzenia ogródka i elewacji domu. W ocenie organu, przekonanie J. G. o grożącym jemu oraz jego rodzinie niebezpieczeństwie jest subiektywnym odczuciem, które nie wiąże organów Policji w kwestii zasadności przyznania prawa do broni. Według organu, okoliczności sprawy wskazują, że wnioskujący chce posiadać broń "na wszelki wypadek", co w świetle powołanej ustawy jest niemożliwe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: • prawa procesowego, w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 11, 75, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa, poprzez wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego i skoncentrowanie się na argumentacji uzasadniającej wydanie decyzji odmownej; • naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmownej, mimo spełnienia przesłanek do uzyskania pozwolenia na broń. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż Komendant Główny Policji jedynie pozornie odniósł się do zarzutów zawartych w jego odwołaniu. Dodał, że materiał dowodowy potwierdza istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego zdrowia i życia. Zwrócił uwagę na zdarzenia, jakie miały miejsce na terenie jego nieruchomości – uszkodzenie ogrodu, elewacji, obserwacja domu przez "młodych, dobrze zbudowanych mężczyzn" powiązanych ze światem przestępczym, które wskazują na zagrożenia jego zdrowia i życia. Wskazał, że kilkakrotnie zgłaszał przedstawicielom lokalnej Policji o zdarzeniach, które miały miejsce wokół jego posesji. W związku z tymi zgłoszeniami patrole policyjne podejmowały interwencje. Zwrócił uwagę, że Komendant Powiatowy Policji w M. potwierdził w toku sprawy, że zlecił wszczęcie czynności służbowych w tej sprawie. W ocenie skarżącego, zagrożenia na jakie powołał się we wniosku nie ustały i są w dalszym ciągu realne. Wyjaśnił, że uzbrojenie funkcjonariusza ABW może być wykorzystywane jedynie do zadań służbowych i zgodnie z jego przeznaczeniem, a nie do ochrony osobistej poza służbą, a dysponowanie bronią służbową ogranicza się do możliwości jej przechowywania w miejscu zamieszkania, a nie do użycia jej do ochrony osobistej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie, uznając, że materiał dowodowy nie wskazuje aby życie i zdrowie skarżącego i jego rodziny znajdowało się w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu bezprawnym zamachem, a stopień zagrożenia wyróżniał go na tle innych obywateli znajdujących sie w podobnej sytuacji. Nie wskazuje na to jego służba w ABW oraz twierdzenia o bliżej niesprecyzowanym zagrożeniu występującym wobec niego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy administracji rozpoznając sprawę naruszyły przepisy proceduralne obligujące do wszechstronnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, tj. art. 7, 80 i 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Należy zgodzić się z poglądem, że okolicznością faktyczną, uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Zagrożenie to musi mieć także charakter obiektywny. Zdaniem Sądu, organy Policji wybiórczo oceniły stopień zagrożeń istniejących wobec skarżącego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. J. G. jest funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zarówno z jego zeznań oraz jego żony, a także świadków: R. S. (byłego dzielnicowego rejonu, w którym zamieszkuje skarżący), S. J. (byłego Komendanta Powiatowego Policji w M.), J. W. (sąsiada), wynika, że dom J. G. był obserwowany przez nieznanych mężczyzn, o czym zainteresowany informował miejscowe organy Policji, a także swoich przełożonych. Z zeznań S. J. wynika również, że z interwencją w tej sprawie dzwonił do niego przełożony skarżącego. Z pisma Zastępcy Dyrektora Inspektoratu Nadzoru, Kontroli i Bezpieczeństwa Wewnętrznego ABW z dnia [...] lutego 2009 r. wynika, że charakter służby skarżącego w ABW, rodzaj wykonywanych przez niego zadań i obowiązków może nieść ze sobą ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa osobistego zarówno podczas pełnienia służby, jak i po jej zakończeniu. Choć w piśmie tym stwierdzono, że wymieniony nie zgłaszał przełożonym, że obawia się o życie i zdrowie swojej rodziny, to jednak zwrócono uwagę, że w związku z charakterem służby i rodzajem wykonywanych zadań i obowiązków nie jest wykluczone, że w przyszłości taki fakt może nastąpić. Ze względu na związanie tajemnicą państwową, nie podano bliższych szczegółów na temat powodów, dla których może on odczuwać zagrożenie swojego bezpieczeństwa podczas pełnienia służby, jak i po jej zakończeniu (por. pismo z dnia [...] czerwca 2009 r.). Z kolei Zastępca Dyrektora Delegatury ABW w Z. w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. poinformował organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na broń, że choć w Delegaturze nie natrafiono na dokumenty świadczące, iż J. G. zgłaszał przełożonym, że obawia się o życie swoje i swojej rodziny oraz o tym, że jego dom jest obserwowany, to jednak informacje w tym zakresie funkcjonariusz zgłaszał ustnie do tutejszego Wydziału Ochrony. Zdaniem Sądu, fakt obserwowania domu skarżącego przez nieznane osoby powinien być przez organ oceniony przez pryzmat wykonywanej przez niego służby. W świetle ustalonych w toku sprawy okoliczności oraz charakteru zagrożeń towarzyszących służbie skarżącego w ABW nie można wykluczyć, że zaistniałe incydenty mogą świadczyć o istnieniu ponadprzeciętnego, realnego zagrożenia, które uzasadnia posiadanie przez niego środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Choć skarżący o istnieniu konkretnych zagrożeń informował organy Policji i przełożonego w roku 2006 r., to sam upływ czasu i brak dalszych konkretnych zdarzeń, powodujących dla skarżącego bezpośrednie niebezpieczeństwo, nie świadczy, że zagrożenie ustało, skoro skarżący w dalszym ciągu pełni służbę w ABW, a charakter i rodzaj wykonywanych przez niego zadań może w dalszym ciągu powodować zagrożenia dla jego bezpieczeństwa osobistego zarówno podczas pełnienia służby, jak i po jej zakończeniu. Należy stwierdzić, że uzbrojenie przysługujące funkcjonariuszowi ABW obejmujące m.in. broń palną przyznaje się w przypadku, gdy jest ono niezbędne do wykonywania przez niego zadań służbowych, a możliwość uzyskania od kierownika jednostki zgody na jej przechowywanie w miejscu zamieszkania (por. § 6 i 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie uzbrojenia i wyposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Dz. U. Nr 219, poz. 2155) nie oznacza, że przechowywana przez niego broń może mu wówczas służyć jako broń do ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia w rozumieniu art. 10 ustawy o broni i amunicji. W toku ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia na posiadanie broni palnej krótkiej bojowej do ochrony osobistej organ winien ponownie dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O wykonalności wyroku, orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy. ----------------------- 5