II SA/Wa 46/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant ref. staż. Katarzyna Jaszczołt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz B. S. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi B. S. (dalej: "strona", "skarżąca") jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ II instancji") z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy uchwałę Rady Dyscypliny [...] Szkoły [...] w [...] (dalej: "Rada Dyscypliny [...]", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. Z akt sprawy wynika, że Rada Dyscypliny [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.), dalej: "ustawa o stopniach naukowych (...)", w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.), dalej: "ustawa - Przepisy wprowadzające (...)", odmówiła nadania B. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu stwierdziła, że dorobek naukowy strony nie stanowi istotnego wkładu w rozwój dyscypliny [...]. Strona nie spełniła kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego określonych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) w zakresie osiągnięć naukowo-badawczych, dorobku dydaktycznego i popularyzatorskiego oraz współpracy międzynarodowej. W związku z powyższym strona nie spełniła wymogów określonych w art. 16 ustawy o stopniach naukowych (...). Rada zaznaczyła, że w głosowaniu tajnym w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego B. S. wzięło udział 28 członków Rady Dyscypliny [...] na 30 uprawnionych do głosowania. "Za" odmową nadania stopnia doktora habilitowanego oddano 28 głosów, "przeciw" odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oddano 0 głosów, "wstrzymujących się" - 0 głosów. Rada wskazała również, że na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2020 r. rozpatrzyła wniosek B. S. z dnia [...] lutego 2020 r., uzupełniony pismem z dnia [...] lutego 2020 r., o umorzenie postępowania habilitacyjnego. Rada Dyscypliny [...] w głosowaniu tajnym nie poparła ww. wniosku. W głosowaniu wzięło udział 29 członków Rady na 30 uprawnionych do głosowania. "Za" wnioskiem oddano 3 głosy, "przeciw" 26 głosów oraz 0 głosów "wstrzymujących się". Uzasadniając swe stanowisko Rada wskazała, że ww. wniosek wpłynął w fazie zmierzającej do zakończenia postępowania orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, na dwa dni przed ustalonym terminem posiedzenia Komisji habilitacyjnej, która w dniu [...] lutego 2020 r. podjęła uchwałę niepopierającą wniosku o nadanie B. S. stopnia doktora habilitowanego. Nadto stwierdziła, że przychylenie się do wniosku strony stałoby w sprzeczności z celem ustawy o stopniach naukowych (...), która zakłada, że co do zasady postępowanie powinno być prowadzone do jego zakończenia poprzez podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. W odwołaniu od powyższej uchwały B. S. zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez wydanie uchwały orzekającej o istocie sprawy, na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy o stopniach naukowych (...), wbrew woli strony. Podniosła, że Rada nie miała podstaw do oceny żądania umorzenia postępowania pod kątem fazy procesu, w jakim doszło do złożenia wniosku o umorzenie postępowania, a tym samym do uznania, że jego bezskuteczność wynika z tego, że: został wniesiony na krótko przed posiedzeniem Komisji habilitacyjnej; w sprawie powołano już Komisję i przekazano jej akta; zostały sporządzone recenzje dorobku naukowego. Do żadnej z tych wartości nie odsyła jakikolwiek przepis prawa. Nie było rolą organu I instancji dokonywanie wartościowania skutków własnej uchwały o umorzeniu postępowania, w tym skutku obejmującego uchronienie się strony przed następstwami art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Kompetencja organu badającego podanie o cofnięcie żądania w postępowaniu skargowym sprowadza się do sprawdzenia kompletności procesowej żądania (czytelności, podpisu, pochodzenia od strony, która proces zainicjowała) i jego uwzględnienia. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. pełnomocnik strony podtrzymał w całości zarzuty i wnioski odwołania. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Dyscypliny [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu Centralna Komisja podzieliła stanowisko Rady Dyscypliny [...] o braku podstaw do umorzenia postępowania habilitacyjnego. Wskazała przy tym, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może cofnąć wniosek, co jest równoznaczne z żądaniem umorzenia postępowania habilitacyjnego. Jednak właściwa rada jednostki organizacyjnej nie jest związana stanowiskiem wnioskodawcy i na zasadzie uznania może umorzyć prowadzone postępowanie lub je kontynuować w celu zakończenia podjęciem stosownej uchwały. Centralna Komisja zaznaczyła, że prowadzenie postępowania awansowego nie jest tylko i wyłącznie sprawą prywatną samego kandydata. W przeprowadzane postępowania awansowe zaangażowane są poważne środki budżetowe (uposażenia członków rady wydziału/naukowej, recenzentów, członków Centralnej Komisji) i osobowe. O ile nie budzą kontrowersji przypadki cofania przez kandydata wniosku na początkowych etapach badania wniosku, o tyle wycofanie przez kandydata wniosku na etapie końcowym z realnym celem uniemożliwienia wydania rozstrzygnięcia - budzi poważne zastrzeżenia, także formalno-prawne. Co do zasady, kandydat decydując się na wszczęcie określonej procedury poddaje ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć jego ocenę (także negatywną). Ustawodawca w art. 18a i art. 21 ustawy o stopniach naukowych (...) dał wyraz przekonaniu, że Rada Wydziału i Centralna Komisja powinny zakończyć postępowanie rozstrzygnięciem merytorycznym oceniającym dorobek naukowy, a w przypadku wydania negatywnego rozstrzygnięcia - ocena dorobku naukowego kandydata powinna ponownie angażować ww. organy dopiero po wyznaczonym okresie 3-letnim (z oczywistym założeniem, że dorobek ten poddawany ponownej ocenie będzie znacząco powiększony). Przypadki cofania przez kandydata wniosku na etapie końcowym - z założeniem uniemożliwienia wydania decyzji negatywnej - są niezgodne z celem polityki naukowej Państwa, a więc interesem społecznym. Centralna Komisja podzieliła również stanowisko Rady co do merytorycznej oceny dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej kandydatki. Zaznaczyła, że zaskarżona uchwała Rady Dyscypliny [...] została podjęta w oparciu o negatywną opinię Komisji habilitacyjnej, przy dwóch recenzjach kończących się negatywną konkluzją i jedną recenzją pozytywną. Powołała przy tym poglądy przedstawione w recenzjach prof. zw. dr hab. T. P., prof. dr hab. M. M. oraz prof. dr hab. M. P.. Centralna Komisja powołała się również na stanowiska recenzentów przedstawione w postępowaniu odwoławczym. Wskazała, iż recenzenci, tj. prof. dr hab. M. R. oraz prof. dr hab. M. S., negatywnie zaopiniowali odwołanie stwierdzając, że postępowanie habilitacyjne było prowadzone prawidłowo. Drugi z ww. recenzentów zwrócił uwagę na: "1) braki wiedzy o metodach badań naukowych kandydatki, widoczne w sformułowanych celach badawczych i hipotezach, a także przyjętym implicite założeniu, iż statystyczne związki współwystępowania są wystarczającą podstawą do oceny mechanizmu przyczynowo-skutkowego rozważanych zjawisk, 2) nieprecyzyjne zdefiniowanie podstawowej dla celu pracy kategorii, jaką jest "dochód", co rodzi poważne konsekwencje w części empirycznej zrealizowanych badań, 3) błędne posługiwanie się ważnymi kategoriami w analizie regresji (np. statystycznie istotnego modelu) i niedostateczne uzasadnienie założeń konstrukcji modeli ekonometrycznych w empirycznej części monografii, 4) błędne wielokrotnie interpretowanie popularnego w analizach stopnia nierówności dochodowych współczynnika Giniego; 5) brak lub słabe nawiązanie do odpowiedniej literatury przedmiotu (krajowej i zagranicznej) w konstruowaniu własnych narzędzi badawczych (w tym modeli) oraz w ekonomicznej interpretacji uzyskanych wyników; 6) niewystarczająco uzasadnione i bezrefleksyjne sformułowane niektóre wnioski z własnych badań empirycznych w Podsumowaniu i wnioskach (s. 335- 340), w tym wskazanie na pozytywne oddziaływanie rosnącego wskaźnika demokracji, rosnącego wskaźnika edukacji oraz zwiększającego się wskaźnika korupcji na zmniejszanie się nierówności dochodowych". Ponadto ww. recenzent stwierdził, iż "oceniając dorobek naukowy i publikacyjny dr B. S. należy wziąć pod uwagę niską rangę niemal wszystkich czasopism, w których ukazały się wyniki badań kandydatki, a w konsekwencji niskie wskaźniki cytowań. Ponadto dr B. S. nie kierowała i nie brała udziału w realizacji żadnego projektu badawczego finansowanego ze środków NCN lub NCBiR (uzyskanych w konkursach ogólnopolskich). Inne projekty, w których brała udział, nie miały stricte naukowego charakteru". Centralna Komisja wskazała, iż po zapoznaniu się z odwołaniem i po analizie opinii recenzentów Sekcja [...] w głosowaniu tajnym wypowiedziała się za wnioskiem o odmowie poparcia przedmiotowego odwołania (wynik głosowania: 13 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze sprawą postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za - 8 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy). Konkludując Centralna Komisja wskazała, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania. Dorobek naukowy oraz rozprawa habilitacyjna kandydatki przedstawiona do oceny w związku z ubieganiem się o nadanie jej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse - należy ocenić negatywnie. Dorobek naukowy na dzień wszczęcia postępowania nie uprawnia strony do nadania stopnia doktora habilitowanego, ponieważ nie spełnia wymogów stawianych w art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...). Pismem z dnia 3 grudnia 2020 r. B. S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] września 2020 r. zarzucając naruszenie art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 18a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) i art. 179 ustawy - Przepisy wprowadzające (...) w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", polegające na nieusprawiedliwionym rozpatrzeniu sprawy co do istoty (poprzez wydanie decyzji odmownej w sprawie stopnia naukowego doktora habilitowanego), pomimo tego, że wyłączna strona postępowania (skarżąca) przed wydaniem decyzji (w fazie I instancji), skutecznie cofnęła swoje podanie, domagając się umorzenia postępowania, zarówno od organu I instancji, jak i II instancji. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o stwierdzenie jej nieważności; uchylenie poprzedzającej ją uchwały I instancji; umorzenie postępowania administracyjnego; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżąca podniosła, że Rada Dyscypliny [...] oraz Centralna Komisja orzekły co do istoty sprawy w postępowaniu, które wskutek podania cofającego żądanie, utraciło swój przedmiot. Podkreśliła, że przedmiotem odwołania nie uczyniono zasadności odmowy nadania stopnia naukowego (nie wykazywano legitymacji do uzyskania takiego stopnia), lecz ograniczono się do żądania umorzenia postępowania I instancji, co oznacza że załatwiając sprawę co do istoty w II instancji i oceniając dorobek naukowy habilitantki jako niedostateczny, Centralna Komisja wykroczyła poza granice odwołania, a więc wydała własną decyzję z urzędu. Stanowi to podstawę do oceny jej nieważności z racji rażącego naruszenia art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), a więc i wyrokowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydanie w takich okolicznościach decyzji ostatecznej orzekającej o istocie sprawy (na dodatek odmownej) nie tylko stanowi podstawę do eliminacji decyzji z obrotu prawnego, ale i umorzenia - w zastępstwie organów - postępowania administracyjnego przez Sąd zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. Skarżąca podniosła również, że stosownie do art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. konstrukcyjnym elementem decyzji jest podpis organu, który w wypadku organu kolegialnego (a takim jest Centralna Komisja) obejmuje podpisy wszystkich członków składu orzekającego na posiedzeniu w dniu [...] września 2020 r. Jak wynika z końcowej części decyzji (w egzemplarzu doręczonym stronie), podpis na decyzji złożony został wyłącznie przez jedną osobę - Sekretarza Centralnej Komisji, co stanowi naruszenie regulacji o podpisywaniu decyzji administracyjnych mających walor uchwały. Zdaniem skarżącej, Centralna Komisja błędnie włączyła do przyczyn wydania decyzji odmownej kwestię poczynienia przez organ w toku postępowania wydatków. Koszty postępowania administracyjnego w żadnej mierze nie wpływają na kierunek wydawanej decyzji. Przeciwnie, przepis art. 261 i art. 264 § 1 k.p.a. przewiduje w wypadku niepokrycia tych kosztów przez stronę (a w badanej sprawie taką deklarację strona złożyła, wskazując źródło środków - budżet zatrudniającej ją Uczelni), prawną formę postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Rada Doskonałości Naukowej (następca prawny Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie, nie ograniczając się do zarzutów skargi. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że istnieją podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, jednak z powodów innych aniżeli podniesione w skardze. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie stwierdził bowiem, aby została ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) wniosła odwołanie od uchwały Rady Dyscypliny [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Z treści odwołania wynika, że skarżąca kwestionuje zaskarżoną uchwałę w całości nie zgadzając się w podjętym rozstrzygnięciem o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołanie spełnia wymogi, o których mowa w art. 128 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...). Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że Centralna Komisja "wykroczyła poza granice odwołania, a więc wydała własną decyzję z urzędu". Okoliczność, że skarżąca w treści odwołania przedstawiła przede wszystkim argumentację mającą przemawiać za zasadnością uwzględnienia jej wniosku o umorzenie postępowania, nie czyni zaskarżonej decyzji nieważną z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdził natomiast, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o stopniach naukowych (...), która ma w tej sprawie zastosowanie na podstawie art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przepis art. 35 ustawy o stopniach naukowych (...) stanowi, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy (ust. 1). Kompetencje organów Komisji i tryb ich działania określa uchwalony przez nią statut (ust. 5). Z treści art. 35 ust. 3 i 4 ustawy o stopniach naukowych (...) wynika, że zarówno działania Komisji in plenum, jak i działania wymienionych w art. 35 ust. 2 jej organów kolegialnych mają postać uchwał, również wówczas, gdy zawierają rozstrzygnięcia o charakterze decyzyjnym. Charakter decyzji administracyjnej ma niewątpliwie uchwała Centralnej Komisji w sprawie odmowy nadania stopnia naukowego doktora, o której mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Ze Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że sprawy dotyczące nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego należą do kompetencji Prezydium Komisji (§ 8 pkt 2 lit. a Statutu). Uchwale Prezydium Centralnej Komisji podjętej na posiedzeniu tego organu w dniu [...] września 2020 r., odbytym w formie wideokonferencji (protokół nr [...]), nadano formę decyzji z tej samej daty. Decyzja ta jest przedmiotem skargi. Do decyzji tej mają zatem zastosowanie przepisy art. 189 ust. 1a i 1b ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 189 ust. 1a ustawy Przepisy wprowadzające (...) posiedzenia prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i jej sekcji mogą być przeprowadzane przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, zapewniających w szczególności: 1) transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym między jego uczestnikami, 2) wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia mogą wypowiadać się w jego toku - z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa. Natomiast w myśl art. 189 ust. 1b ustawy Przepisy wprowadzające (...), uchwały podjęte w trakcie posiedzenia przeprowadzonego w sposób, o którym mowa w ust. 1a, podpisuje przewodniczący Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, a w przypadku jego nieobecności - sekretarz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Z protokołu posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] września 2020 r. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że w posiedzeniu i głosowaniu w sprawie odwołania od uchwały Rady Dyscypliny [...] z dnia [...] lutego 2020 r. brał udział (był obecny) Przewodniczący Centralnej Komisji prof. K. F.. Prezydium obradowało, jak wynika z protokołu, w składzie 11 osób (lista obecności - załącznik do pisma Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] listopada 2021 r. - data wpływu do Sądu), oddano zaś 10 głosów: za - 8 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy (prof. M. R. nie brał udziału w głosowaniu). Zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2020 r. nie została jednak podpisana przez Przewodniczącego, lecz przez Sekretarza Centralnej Komisji - prof. dr. hab. B. S., a zatem z naruszeniem powołanego wyżej przepisu art. 189 ust. 1b ustawy Przepisy wprowadzające (...) w związku z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Powyższe uchybienie skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wobec stwierdzonego istotnego uchybienia przepisom postępowania, za przedwczesne należało uznać odnoszenie się do zarzutów skargi. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż z akt sprawy nie wynika, by sposób powołania recenzentów w postępowaniu opiniodawczym przed Centralną Komisją odpowiadał dyspozycji art. 35 ust. 3 i 5 oraz § 20 ust. 1 i 2 Statutu Centralnej Komisji. Zgodnie z ww. przepisami Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta (art. 35 ust. 5 ustawy), zaś sposób powoływania recenzentów określa Statut (art. 35 ust. 5 ustawy). Zgodnie z § 20 ust. 1 i 2 Statutu recenzenci w postępowaniu opiniodawczym, o którym mowa w § 18 ust. 1 Statutu, przeprowadzanym m.in. w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego (§ 8 pkt 2 lit. a), są powoływani przez Przewodniczącego właściwej Sekcji. Prawo powoływania dodatkowych recenzentów przysługuje także Sekcji, Prezydium Komisji oraz Przewodniczącemu Komisji. W aktach sprawy znajdują się pisma podpisane przez Dyrektora Biura Centralnej Komisji z dnia [...] lipca 2020 r. skierowane do recenzentów (prof. M. S. oraz prof. M. R.), w których "zwrócono się z prośbą" o opracowanie dla Centralnej Komisji recenzji dotyczącej odwołania skarżącej od uchwały Rady Dyscypliny [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Brak jest natomiast dokumentów, z których wynikałoby, że ww. recenzenci zostali powołani w sposób i przez podmioty wymienione w ww. przepisach. Dokumenty takie nie zostały również przedstawione przez Radę Doskonałości Naukowej w odpowiedzi na wezwania Sądu w toku postępowania sądowego. Pełnomocnictwa nadesłane przez pełnomocnika organu za ww. pismem z dnia [...] listopada 2021 r. nie dotyczą powołania ww. recenzentów w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. W szczególności pełnomocnictwo z dnia [...] stycznia 2019 r. udzielone przez Przewodniczącego Centralnej Komisji upoważnia Dyrektora Biura CK m.in. do podpisywania umów zawieranych z recenzentami "wskazanymi przez właściwe Sekcje CK", a więc odnosi się do odrębnej kwestii. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni powyższą ocenę prawną i podejmie działania w celu wyeliminowania stwierdzonych uchybień. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku. Do kosztów tych Sąd zaliczył wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w stawce minimalnej (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).