II SA/Wa 462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dowódcy Polskiego Kontyngentu Wojskowego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Dowódca Polskiego Kontyngentu Wojskowego w [...] zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej Kpa, stwierdził niedopuszczalność odwołania M. D. od orzeczenia Dowódcy Samodzielnej Grupy Powietrznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną nagany. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. z 2009 r. nr 190 poz. 1747). W skardze na ww. postanowienie M. D. stwierdził, że postanowienie to zostało wydane na podstawie nierzetelnie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Skarżący wskazał, że postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte przez bezpośredniego przełożonego, nadto został uznany winnym jeszcze przed jego wszczęciem. Skarżący podniósł również, że odwołanie wnosił w terminie powołując jako dowód oświadczenia oficera przyjmującego odwołanie. W odpowiedzi na skargę Dowódca Polskiego Kontyngentu Wojskowego wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, albo o stwierdzenie nieważności postanowienia i zasądzenie ewentualnych kosztów procesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd rozpoznawał sprawę w trybie uproszczonym w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ppsa: Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodzić się natomiast należy z wnioskiem organu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako obarczonego wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ustawa o dyscyplinie wojskowej stanowi, że do orzekania lub rozpatrzenia odwołania i zażalenia albo wniosku o wzruszenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego właściwy jest wojskowy sąd garnizonowy lub wojskowy sąd okręgowy (art. 6 ust. 1). Nadto, wskazuje że w kwestiach nieuregulowanych w ustawie w sprawach dyscyplinarnych w postępowaniu przed sądem wojskowym stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) – art. 9 ustawy o dyscyplinie wojskowej. Zatem uznać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej, ponieważ ustawa o dyscyplinie wojskowej nie przewiduje wydawania postanowień w rozumieniu przepisów Kpa, a tym bardziej zaskarżalnych do sądu administracyjnego, dlatego też należy takie postanowienie, jako wadliwe, usunąć z obiegu prawnego. Zgodnie z treścią art. 145 §1 pkt 2 ppsa Sąd uwzględniając skargę na postanowienie stwierdza nieważność postanowienia, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie – w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku organu o odrzucenie skargi, ponieważ pozostawiłby w obrocie prawnym postanowienie dotknięte kwalifikowaną wadą prawną. Wniosek o zasądzenie kosztów procesu również nie podlega uwzględnieniu, gdyż ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości obarczenia strony skarżącej kosztami postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wyjaśnić ponadto należy, że uwzględniając skargę Sąd nie mógł ocenić zarzutów skarżącego co do postępowania dyscyplinarnego, ponieważ ocenie podlegało samo postanowienie i jego skutki prawne, nie zaś postępowanie dyscyplinarne, którego sprawdzenia pod względem merytorycznym może dokonać wyłącznie sąd wojskowy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości w oparciu o przepis art. 152 ppsa.