II SA/Wa 462/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Grochowska – Jung (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia amunicji oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. M. S. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wydanie zaświadczeń uprawniających do nabycia broni palnej sportowej w celu kolekcjonerskim oraz amunicji do niej: a) zaświadczenia uprawniającego do nabycia 4 jednostek broni, b) zaświadczenia uprawniającego do nabycia amunicji [...] do karabinu [...]. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia amunicji [...] do posiadanego przez M. S. karabinu [...]. Od tego postanowienia M. S. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jego zmianę i wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia amunicji zgodnie z jego wnioskiem. W zażaleniu zarzucił organowi naruszenie art. 217 § 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., art. 217 § 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a., art. 14 ustawy o broni i amunicji, art. 8, 9 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, ze w jego ocenie niezasadne jest stanowisko organu I instancji odmawiające wydania mu żądanego zaświadczenia. Podniósł, iż nie domagał sie od organu administracji interpretacji obowiązujących przepisów prawa, a jedynie potwierdzenia istnienia uprawnienia przyznanego na podstawie uprzednio wydanej przez ten organ decyzji administracyjnej. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 219 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że kwestię wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni i amunicji reguluje ustawa o broni i amunicji, bowiem jej art. 12 ust. 2 stanowi, że na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. Natomiast zgodnie z art. 14 amunicję można też nabyć na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Organ wyjaśnił, iż pierwsza ze wskazanych regulacji nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem odnosi się ona jedynie do osób, które przed uzyskaniem legitymacji posiadacza broni, dokonują nabycia broni i amunicji do niej na podstawie – otrzymanych wraz z pozwoleniem – zaświadczeń (zaświadczenia) uprawniających do nabycia określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji do tej broni oraz określonej w nim liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją. Z akt sprawy wynika, iż strona po uzyskaniu pozwolenia na 20 jednostek broni palnej sportowej do celów kolekcjonerskich (k. 30), wystąpiła do Komendanta [...] Policji o wydanie zaświadczeń uprawniających ją do "pierwszego" nabycia broni tego rodzaju i amunicji do niej (k. 35), a po ich uzyskaniu nabyła między innymi 3 pistolety [...], a także karabiny, w tym wzmiankowany wyżej [...] oraz ok. 30 tys. sztuk amunicji (k. 35, 37, 56, 60-61, 67-68). Dokonując zakupu karabinu [...], nie skorzystała jednak z możliwości zakupienia do niego amunicji; o zaświadczenie uprawniające do nabycia takiej amunicji wystąpiła dopiero po rejestracji karabinu. Innymi słowy, zaświadczenie, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji wykorzystała tylko w części dotyczącej broni. Tymczasem dokument taki można otrzymać tylko raz – przed nabyciem i rejestracją konkretnej jednostki broni. Natomiast po rejestracji broni, potwierdzonej w legitymacji posiadacza broni albo w świadectwie broni jej posiadacz może nabywać amunicję na podstawie przepisu art. 14 ustawy, który stanowi, że amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Organ przyznał, że obecny, niezmieniony jeszcze, wzór legitymacji uniemożliwia nabywanie amunicji kolekcjonerom, jednakże wydanie żądanego przez stronę zaświadczenia jest prawnie niemożliwe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) poprzez jego niezastosowanie, odmowę wydania zaświadczenia i żądanie wykazania interesu prawnego, podczas gdy wskazany przepis nie uzależnia wydania zaświadczenia od wykazania interesu prawnego; 2. art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. przez niewydanie zaświadczenia o treści, jakiej domagał się wnioskodawca, pomimo posiadania przez organ I instancji danych i rejestrów pozwalających na jego wydanie oraz interesu prawnego do jego otrzymania; 3. art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niedochowanie w toku postępowania zasady informowania strony oraz prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie strony do władzy publicznej; 4. art. 2 Konstytucji RP poprzez nie wydanie zaświadczenia o możliwości zakupu amunicji do posiadanej zgodnie z obowiązującym prawem broni kolekcjonerskiej przez skarżącego, które to uprawnienie wynika wprost z faktu wydania decyzji o pozwoleniu na broń; 5. art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie zapisu znajdującego się we wzorze legitymacji posiadacza broni o niemożności nabywania amunicji do broni kolekcjonerskiej za przepis prawa, podczas gdy przepisem prawa jest jedynie przepis określający wzór legitymacji. W ocenie skarżącego stanowisko prezentowane przez Komendanta Głównego Policji jest sprzeczne z art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 217 k.p.a. i wyłącza jego stosowanie. Ponadto przepis art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji nie wymaga, aby osoba posiadająca pozwolenie na broń wykazywała interes prawny. Jak podniósł skarżący, organy Policji nie mogą odmawiać wydania zaświadczenia dotyczącego uprawnienia do nabycia amunicji, wskazując na brak w tym zakresie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Dodał, iż gdyby zastosowanie miał art. 217 k.p.a., to w swoim wniosku szeroko wykazał interes prawny, ponieważ na podstawie decyzji administracyjnej otrzymał zagwarantowane ustawą, bo wynikające z art. 14 ustawy o broni i amunicji, uprawnienie do nabywania określonego rodzaju amunicji do niej i nie domagał się od organów Policji dokonywania interpretacji przepisów prawa. Skarżący występując o wydanie zaświadczenia zamierzał uzyskać potwierdzenie swoich uprawnień wynikających z decyzji administracyjnej. Ponadto nie domagał się stwierdzenia, czy zapisy ustawy o broni i amunicji są spójne z innymi aktami prawa czy też wzorami legitymacji określonymi w rozporządzeniach. Jak podniósł skarżący, w sytuacji, gdy zapisy w legitymacji posiadacza broni zaprzeczają istnieniu uprawnień zapisanych w decyzji administracyjnej i wynikających z przepisów prawa, to obowiązkiem organu jest określenie istnienia takiego uprawnienia i nieuprawnionym jest pogląd jakoby wystawienie zaświadczenia uprawniającego do nabycia amunicji do broni kolekcjonerskiej było działaniem sprzecznym z prawem. W przeciwnym razie, zdaniem skarżącego, mamy do czynienia ze stanem, gdzie uprawniony po spełnieniu wymaganych prawem przesłanek nie posiada możliwości realizowania swojego prawa, co stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. Nr 270 ze zm.). Kontrolując w ten sposób zaskarżone postanowienie, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. M. S. zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia amunicji [...] do Karabinu [...]. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2. osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego Przepis ten należy czytać łącznie z regulacją art. 218 § 1 k.p.a., który precyzuje, co może być potwierdzone zaświadczeniem. Zgodnie z powołaną normą, zaświadczenie może potwierdzać fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu tego organu (art. 218 § 1 k.p.a. a contrario), albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy. W każdej z powyższych sytuacji postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z prawem (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 80/99). Zaświadczenie nie przyznaje i nie stwierdza uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Ponadto zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (por. Z. Kmieciak: Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58). Nie można więc wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub nieistnienie określonego stanu prawnego. Osoba ubiegająca się o zaświadczenie wskazać musi przepis prawa, na podstawie którego może uzyskać prawo bądź być zwolniona z obowiązku, czyli, innymi słowy, wykazać swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów. Wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie kwestionował istnienia jego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, lecz prawidłowo uznał, iż nie może w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. wydać skarżącemu zaświadczenia na podstawie legitymacji posiadacza broni, skoro stosownie do postanowień art. 218 § 1 k.p.a. może to zrobić jedynie na podstawie prowadzonej przez ten organ ewidencji rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zdaniem Sądu na ich podstawie mógł jedynie potwierdzić, iż M. S. posiada pozwolenie na określony rodzaj i liczbę egzemplarzy broni w celu kolekcjonerskim, a o to we wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący nie wnosił. W ocenie Sądu również przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) nie stanowią podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji na wniosek osoby posiadającej pozwolenia na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. Stosownie do art. 14 ustawy o broni i amunicji, amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broń i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Choć przepis art. 14 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż posiadacz broni może nabywać amunicję do tej broni, która jest określona w legitymacji posiadacza broni na podstawie tego właśnie dokumentu, to uprawnienie to nie dotyczy osób posiadających pozwolenie na broń do celów kolekcjonerskich. Z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wzorów legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni, świadectwa broni oraz kart rejestracyjnej broni (Dz. U. Nr 25, poz. 2233) wynika bowiem, iż posiadając broń do celów kolekcjonerskich, nie można do niej zakupić amunicji na podstawie legitymacji posiadacza broni, której wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Także zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie jest dokumentem uprawniającym do dokonania takiej transakcji. Co prawda w przepisie tym mowa jest o tym, że na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicj do tej broni, ale przepis ten nie daje podstaw do wydania zaświadczenia tylko na zakup amunicji z uwagi na użycie w jego konstrukcji spójnika “i" (chodzi w nim o łączny zakup broni i amunicji). O tym, iż interpretacja ta jest właściwa, świadczą także przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 67, poz. 679 ze zm.). I tak, z art. 30 ust. 2 pkt 5 wyżej przywołanej ustawy wynika, iż posiadacze broni kolekcjonerskiej mogą na podstawie legitymacji posiadacza broni zakupić jedynie proch strzelniczy i spłonki (oczywiście o ile w legitymacji będą mieli zarejestrowaną broń, do której będą one miały zastosowanie). Ustawodawca dopuścił natomiast możliwość posiadania przez kolekcjonerów, zgodnie z art. 10 u 6 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, amunicji wytworzonej na własny użytek. Powyższe prowadzi do wniosku, że nie ma także racji skarżący zarzucając organowi naruszenie art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez niewydanie zaświadczenia o żądanej treści, pomimo posiadania wystarczających do tego danych w posiadanych rejestrach i spisach, skoro, co już Sąd wyżej wskazał, skarżący domagał się wydania zaświadczenia na podstawie przedstawionego przez niego dokumentu. Z tego też względu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Nie ma też racji skarżący podnosząc naruszenie art. 87 ust 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie zapisu znajdującego się we wzorze legitymacji posiadacza broni o niemożności nabywania amunicji do broni kolekcjonerskiej za przepis prawa, podczas gdy przepisem prawa jest jedynie przepis określający wzór legitymacji, z tego względu, że organ wydając zaświadczenie potwierdzi tylko wiadome sobie z urzędu fakty, a nie rozstrzyga o posiadaniu przez wnoszącego o zaświadczenie przedmiotowego uprawnienia. Na zakończenie należy również wskazać, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Należy zresztą zauważyć, że w treści skargi nie wskazano na czym naruszenie tych przepisów miałoby polegać. Wszak organ prowadzi postępowanie dotyczące wydania zaświadczenia, będące postępowanie uproszczonym, biorąc pod uwagę treść żądania wnioskodawcy i analizując w zakresie żądania posiadane przez siebie ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Jeżeli zatem zakres żądania jest jasny, a tak było w niniejszej sprawie, organ wydaje żądane zaświadczenie bądź odmawia jego wydania bez konieczności dalszego współdziałania ze stroną. Samo natomiast wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zaświadczenia nie po myśli skarżącego, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że nie dochowano w toku postępowania zasady informowania strony oraz prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie strony do władzy publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.