II SA/Wa 467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi A. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...] wydaną w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m. [...]. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, wskazując, że jest on podyktowany koniecznością zapobieżenia możliwym negatywnym konsekwencjom wynikającym z realizacji zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zaskarżona uchwała nie ma charakteru aktu prawa miejscowego. Jest to akt skierowany do konkretnych osób, zatem nie posiada charakteru generalnego. Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny wniosku należy wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z rozstrzygnięć administracyjnych. Należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takiego aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji (uchwały) odmownej, gdyż brak jest w jej przypadku przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis Warszawa 2005, s. 295). W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną uchwałą organ rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącej na liście osób do zawarcia umowy najmu. Skarżąca została zakwalifikowana do przydziału lokalu zamiennego jako osoba uprawniona do zamieszkiwania w nim wspólnie z rodzicami. W ocenie Sądu, w świetle przedstawionych wyżej wywodów oraz treści zaskarżonej uchwały, nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.