II SA/Wa 468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich – oddala skargę – Komendant Główny Policji działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2013 r. cofającą J. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Przyczyną cofnięcia przez organ pierwszej instancji pozwolenia na broń palną myśliwską była uzyskana w dniu [...] października 2012 r. informacja o prawomocnym skazaniu J. B. na karę grzywny wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa umyślnego wymienionego w art. 212 § 2 Kk - a zatem wystąpienia obligatoryjnej przesłanki, wskazanej w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, nakazującej cofnięcie pozwolenia na broń. W odwołaniu J. B. wskazał, iż jest posłem na Sejm RP a zatem uznanie przez organ, iż stanowi zagrożenie dla siebie albo porządku i bezpieczeństwa publicznego w sytuacji, gdy jednocześnie organ oparł się w tej materii jedynie na podstawie wadliwego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne, bez zbadania okoliczności sprawy, stanowi rażące naruszenie prawa - art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji nie podzielił zasadności odwołania. Polemizując ze stanowiskiem J. B. wskazał, iż w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa materialnego - ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, które weszły w życie z dniem 10 marca 2011 r., do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) lub b) ustawy o broni i amunicji. W myśl wskazanych przepisów, pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Jak wynika z powyższego, organ Policji nie musi w takich przypadkach badać istnienia zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz w drodze postępowania dowodowego wykazywać związku pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo ma charakter umyślny. W takich bowiem przypadkach sam ustawodawca rozstrzygnął, iż osoby skazane za przestępstwo umyślne broni posiadać nie mogą. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit, a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne, a takimi są czyny przewidziane w art 212 § 2 Kk, za które J. B. został prawomocnie skazany. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, w której zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wskazując na powyższe zarzuty J. B. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż orzeczoną przez Sąd powszechny karę grzywny uiścił w całości w dniu 20 listopada 2009 r. W trakcie postępowania odwoławczego wystąpił o zatarcie skazania na podstawie art. 107 § 4 Kk. Zaznaczył, iż z takim wnioskiem mógł już wystąpić wcześniej z dniem 20 listopada 2012 r. Podkreślił, iż nie jest osobą stwarzającą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i wskazał na swoje udokumentowane zaangażowanie w działalność społeczną, filantropijną, kulturalną oraz sportową. W ocenie skarżącego samo skazanie go za przestępstwo zniesławienia nie daje podstawy do podejrzeń, iż broń w jego rękach może stanowić zagrożenie dla innych osób. W dalszej części skargi zarzucił, iż organ w ogóle nie wziął pod uwagę okoliczności zatarcia skazania z mocy prawa, które nastąpiło by już w dniu 20 listopada 2014 r. Powyższe stwierdzenie, w jego ocenie, wskazuje na naruszenie przez organ zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa, a także przewidzianego w art. 77 Kpa wymogu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w nawiązaniu do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Skarżący konkludował, iż skoro od 2009 r. nie poczyniono żadnych kroków w kierunku wypełnienia dyspozycji powyższych przepisów ustawy o broni i amunicji, to w chwili obecnej organy administracji powinny kierować się słusznym interesem obywatela i wstrzymać się z wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zatarcie skazania. Pismem z dnia 19 maja 20014 r. J. B. poinformował o wydaniu w dniu [...] marca 2014 r. przez Sąd Rejonowy [...] postanowienia o zatarciu przedmiotowego skazania (sygn. akt [...]), załączając rzeczone postanowienie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., osobie dysponującej zezwoleniem na posiadanie broni, która została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa umyślnego należy bezwzględnie cofnąć powyższe zezwolenie. Trafnie wskazał w tym przedmiocie Komendant Główny Policji, iż organ nie ma w tego typu sprawach tzw. luzu decyzyjnego. Sam ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż okoliczność prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne uniemożliwia dysponowanie pozwoleniem na posiadanie broni palnej. W niniejszej spawie bezsporne jest skazanie J. B. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. za popełnienie przestępstwa umyślnego. Zatem dopóki w obrocie prawnym istniał powyższy wyrok skazujący, skarżący nie miał prawa posiadać jakiejkolwiek broni palnej – tu broni palnej do celów myśliwskich. Powyższe stwierdzenie w istocie przesądza o zasadności decyzji podjętych w niniejszej sprawie przez organy Policji obu instancji. W tym stanie prawnym decyzje te nie mogły być inne. W skardze podniesiono zagadnienie instytucji zatarcia skazania, uregulowanej w przepisach art. 106 i nast. Kk. W niniejszej sprawie, z uwagi na skazanie J. B. na karę grzywny, ma tu odpowiednie zastosowanie art. 107 § 4 Kk, przewidujący zatarcie skazania z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania kary, albo przewidujący, iż na wniosek skarżącego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. Przedmiotowy wyrok karny uprawomocnił się w dniu 9 czerwca 2009 r. Karę grzywny skarżący uiścił w całości w dniu 20 listopada 2009 r. Zatem nic nie stało na przeszkodzie aby już bezpośrednio po dniu [...] listopada 2012 r. rozpoczął starania o zatarcie skazania, co nie znaczy, iż sąd powszechny automatycznie miałby zarządzić zatarcie bez zbadania zachowania skarżącego. Z wnioskiem o zatarcie skazania J. B. wystąpił dopiero po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega, iż pomimo dokonanej z dniem 10 marca 2011 r. zmiany treści art. 15 ustawy o broni i amunicji w przedmiocie oceny przesłanek skutkujących odmowę przyznania pozwolenia lub jego cofnięcia na posiadanie broni, organ pierwszej instancji dopiero w październiku 2012 r. podjął starania co do sprawdzenia ewentualnej karalności skarżącego i w rezultacie tych czynności w dniu [...] października 2012 r. uzyskał informacje z krajowego rejestru karnego a następnie dopiero - prawie rok późnej – to jest w dniu [...] października 2013 r. wydał decyzję cofającą pozwolenie na posiadanie broni. Ma zatem rację skarżący wytykając organowi opieszałe działanie w realizacji obowiązków wynikających z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Jednakże wobec istnienia do dnia [...] marca 2014 r. (data postanowienia o zatarciu skazania) w obrocie prawnym prawomocnego wyroku skazującego, decyzje podjęte przez organy Policji obu instancji są zasadne i zgodne z prawem. W brew poglądom skarżącego postanowienie o zatarciu skazania nie ma wpływu na decyzje podjęte wcześniej - w dniu [...] października 2013 r. i w dniu [...] grudnia 2013 r., albowiem w obu tych datach skarżący był uważany za osobę skazaną prawomocnie za popełnienie przestępstwa umyślnego. Dopiero z chwilą wydania postanowienia o zatarciu skazania, a ściślej wraz z jego uprawomocnieniem, ma zastosowanie przepis art. 106 Kk o uznaniu zatartego skazania za niebyłe. W tym aspekcie także podkreślić należy, iż sądy administracyjne oceniają zasadność decyzji na datę ich podejmowania, a nie na datę wyrokowania. Z tych też względów w niniejszej sprawie nie można uznać, iż organy naruszyły zasady procesowe (art. 7 i art. 77 Kpa) i także nie można uznać, iż postanowienie o zatarciu skazania stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji podczas rozpatrywania niniejszej sprawy nie dopuściły się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności zaskarżonych decyzji i dlatego na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.