II SA/Wa 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska WSA Joanna Kube (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. K., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] cofającą ww. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wyjaśnił, że cofnięcie K. K. pozwolenia na broń palną myśliwską nastąpiło z powodu jej niewłaściwego przechowywania, w wyniku czego broń dostała się w ręce jego syna, który postrzelił się w głowę ze skutkiem śmiertelnym. Strona nie zadbała, aby jej broń myśliwska nie dostała się w ręce osób nieuprawnionych, albowiem mimo przechowywania broni i amunicji w metalowym sejfie przytwierdzonym do ściany w pomieszczeniu piwnicznym domu, nie zabezpieczyła w sposób prawidłowy kluczy do sejfu, w którym była przechowywana broń, trzymając je w miejscu ogólnie dostępnym dla domowników. Skutkiem powyższego było przejęcie kluczy do sejfu przez syna – niemającego uprawnień do posiadania broni, i jego śmiertelne postrzelenie się w głowę, czym strona naruszyła przepis § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 03 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 343). W świetle powyższych okoliczności cofnięcie stronie pozwolenia na broń było słuszne i celowe, albowiem strona nie przywiązywała należytej uwagi do kwestii bezpiecznego przechowywania broni palnej. W takiej sytuacji zachowanie stronie pozwolenia na broń byłoby sprzeczne z interesem społecznym, który wymaga, aby bronią dysponowały osoby gwarantujące jej bezpieczne i zgodne z przepisami przechowywanie. W ocenie organu strona swoim zachowaniem stworzyła zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego i nawet to, że cieszy się ona dobrą opinią w środowisku myśliwskim, jest osoba spokojną, przestrzegającą prawa i nienadużywającą alkoholu, jak również to, że nie postawiono jej zarzutów w dochodzeniu prowadzonym w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci syna (czyn z art. 155 kk), nie przemawiają za zachowaniem jej pozwolenia na broń. Organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami kpa. K. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r., wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] października 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podkreślił, iz swoim postępowaniem nie naruszył przepisów dotyczących przechowywania broni, a wiedza domowników o miejscu przechowywania kluczy do sejfu, w którym przechowywana była broń, przekazana była na wszelki wypadek, gdyby skarżącemu coś sie stało, co uważa za rzecz naturalną. W jego ocenie, wskazane okoliczności, jak również pozytywna opinia z koła łowieckiego, miejsca zamieszkania, a także wyniki śledztwa [...], z którego wynika, że nie było podstaw do przedstawienia komukolwiek zarzutów, czy też prowadzenia postępowania w sprawie ewentualnego udostępnienia broni osobie nieuprawnionej, niewłaściwego jej przechowywania, przemawiają za przyjęciem, że zaskarżona decyzja wydana została z przekroczeniem uznania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Z kolei przepis ten nakazuje przechowywać oraz nosić broń i amunicję w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy upoważnienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 3 kwietnia 2000 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, w którego § 5 i § 7 określił, że osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane (§ 5). Przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie określają sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz dają wskazówki jakie zabezpieczenia broni przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Przepis stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, o czym świadczy sformułowanie "właściwy organ Policji może cofnąć (...)", to jednak w świetle ustalonych okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, cofnięcie pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zainteresowany naruszył obowiązki wynikające z powołanych przepisów prawa, które precyzyjnie określają zasady przechowywania broni i amunicji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sposób przechowywania kluczy od sejfu, w którym znajdowała się broń i amunicja umożliwiał dostęp do nich osób nieuprawnionych. Fakt nieprawidłowego przechowywania broni poprzez przechowywanie kluczy od sejfu, w którym się ona znajdowała na szafkach w kuchni, w miejscu znanym i dostępnym domownikom, nie budzi żadnych wątpliwości. Takie naruszenie zasad bezpiecznego przechowywania broni stoi w sprzeczności z racjami interesu społecznego, biorąc pod uwagę, iż broń nie jest zwykłym urządzeniem, a skutki jej użycia przez osoby nieuprawnione - tragiczne. Pozwolenie na broń jest swoistym przywilejem - nie każdy może je otrzymać. Ze względu bowiem na jego ścisły związek z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym ustawodawca poddał dostęp do niego administracyjnej reglamentacji (zgoda właściwych organów wyrażona w drodze decyzji administracyjnej). Ustalił też warunki, w jakich należy ją przechowywać, by nie dostała się w ręce osób nieuprawnionych do jej posiadania po to, aby zapobiec, a co najmniej utrudnić możliwość stworzenia przez takie osoby zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący tych wymogów nie przestrzegał. Zatem uzasadnione, z punktu widzenia interesu społecznego, było pozbawienie go prawa do broni. Oceny tej nie zmienia tak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, jak i koła myśliwskiego. Okoliczności powyższe wyczerpują zatem dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. ----------------------- 5