II SA/Wa 47/16

PostanowienieWSA w Warszawie2016-04-05

Skład orzekający: Adam Lipiński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na czynność materialno-techniczną naliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie Policji jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wezwał uprzednio organu do usunięcia naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Skarga na czynność materialno-techniczną dotyczącą naliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie Policji jest dopuszczalna, jednakże jej wniesienie wymaga uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 PPSA. Niewyczerpanie tego środka formalnego skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Stan faktyczny
R. D. złożył broń do depozytu Policji i został poinformowany o konieczności ponoszenia kosztów przechowywania. Po naliczeniu opłaty w kwocie 4.703,40 zł, skarżący wniósł skargę na tę czynność materialno-techniczną. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi i podania, czy przed jej wniesieniem wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący potwierdził, że skarga dotyczy naliczenia opłaty, ale nie odbierał korespondencji i nie był świadomy naliczenia. Organ Policji stwierdził, że skarżący nie wzywał go do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na czynność materialno – techniczną Komendanta [...] Policji w przedmiocie naliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie postanawia: - odrzucić skargę - W dniu 10 listopada 2005 r. R. D. złożył do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji pistolet [...] kal. [...] nr [...][...]. Strona podpisała oświadczenie, że została poinformowana o konieczności ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. z 2004 r. Nr 152 poz. 1609). Stronę poinformowano również, że wskazane opłaty pobierane są po upływnie roku od złożenia broni do depozytu. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 9 grudnia 2015 r. na czynności Komendanta [...] Policji w przedmiocie opłaty depozytowej. Zarządzeniem z dnia 2 marca 2016 r. wezwano skarżącego – do usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez jej sprecyzowanie: - czy skarga została złożona na czynność materialno – techniczną naliczenia opłaty w kwocie 4.703,40 za przechowywanie broni w depozycie, w takim przypadku, wezwano do podania, czy przed wniesieniem skargi skarżący wystosował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz do nadesłania kopii tego wezwania, wraz z kopią dokumentu świadczącego o doręczeniu tego pisma organowi, -czy też przedmiotem zaskarżenia jest inny akt, czynność, decyzja lub postanowienie. Wezwano także pełnomocnika organu do podania czy skarżący R. D. przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, w związku z podjętą przez organ czynnością materialno – techniczną naliczenia opłaty w kwocie 4.703,40 za przechowywanie broni w depozycie. Pismem z dnia 15 marca 2016 r. skarżący udzielił odpowiedzi, że jego skarga z dnia 9 grudnia 2015 r. dotyczy czynności materialno – technicznej naliczenia opłaty w kwocie 4.703,40 za przechowywanie broni w depozycie. Stwierdził jednocześnie, że z uwagi na sytuację rodzinną i zmianę miejsca pobytu korespondencja w przedmiotowej sprawie nie docierała do niego - nie odbierał jej osobiście. Nie był zatem świadomy naliczenia opłaty. Zaznaczył, także że konieczność spłacenia ww. należności będzie dla niego poważnym obciążeniem. Komendant [...] Policji w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2016 r. stwierdził, że skarżący przed wniesieniem skargi z dnia 9 grudnia 2015 r. nie składał pisma wzywającego organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z czynnością materialno – techniczną naliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 ppsa). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. (art. 52 § 3 ppsa). Obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni powstaje w wyniku zdeponowaniem broni, w związku z brakiem pozwolenia na nią. W tym przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. W odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". Stronie przysługuje zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, prawo do wniesienia skargi na czynność materialno – techniczną naliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie. Jednak skargę w tym zakresie można wnieść jedynie po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. W niniejszej sprawie skarżący wezwany do podania czy przed wniesieniem skargi na czynność materialno – techniczną naliczenia opłaty za przechowywanie broni, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa - nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie. Do pisma procesowego z dnia 15 marca 2016 r. skarżący nie dołączył także, o co był wezwany, kopi ww. wezwania, ani też dokumentu z którego wynikałoby, że takie wezwanie zostało doręczone organowi. Natomiast organ w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2016 r. jednoznacznie stwierdził, że przed wniesieniem skargi H. D. nie składał pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjętą czynnością materialno – techniczną naliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie. Fakt, że skarżący przed wniesieniem skargi, nie złożył do Komendanta Stołecznego Policji, wspomnianego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stanowi zgodnie z art. 52 ppsa o niedopuszczalności wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło