II SA/Wa 471/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana M. L. (dalej skarżący) od decyzji Komendanta Stołecznej Policji (dalej KSP/organ I instancji) z dnia [...] października 2019 r. nr [...], o odmowie wydania pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowego egzemplarza broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalono, że w dniu [...] marca 2019 r. skarżący wystąpił o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowego egzemplarza broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. KSP działając na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 284 ze zm. dalej ustawa o broni i amunicji) dwukrotnie wezwał skarżącego na egzamin mający na celu sprawdzenie znajomości przepisów dotyczących posiadania, używania i bezpiecznego posługiwania się bronią. Skarżący, pomimo prawidłowego doręczania wezwań do stawiennictwa na egzamin w wyznaczonym miejscu i czasie nie stawił się na żadne z doręczonych wezwań. KSP działając na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. dalej kpa) decyzją z dnia [...] października 2019 r. odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowego egzemplarza broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 cyt. ustawy, tj. egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym poprzez zawinioną przewlekłość oraz niedopuszczalną interpretację przepisów prawa o broni i amunicji i wniósł o uchylenie decyzji i pozytywne dla niego rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. KGP utrzymał w mocy decyzję KSP z dnia [...] października 2019 r. odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Wskazał, iż skarżący składając wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie drugiego egzemplarza broni palnej do ochrony osobistej był funkcjonariuszem w służbie czynnej, lecz ten status utracił w toku postępowania administracyjnego, i od dnia [...] marca 2019 r. znajduje się na resortowym zaopatrzeniu emerytalnym. Zdaniem KGP emerytowany funkcjonariusz Policji nie pełni służby i nie posiada przydzielonej broni służbowej, w związku z tym podlega ogólnym zasadom nakładającym nań obowiązek przestawienia stosownych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego – wymaganych art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, potwierdzających, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i może dysponować bronią. Nadto zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ma obowiązek zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym poprzez zawinioną przewlekłość oraz niedopuszczalną interpretację przepisów prawa o broni i amunicji. Jego zdaniem organ przyznał sobie prawo do interpretowania prawa między innymi w zakresie: czasu kiedy to tracą ważność okoliczności zwalniające z obowiązkowych badań lekarskich oraz egzaminów wiedzy i umiejętności z posługiwania się bronią palną. Wskazał, że w obowiązującej ustawie o broni i amunicji nie istnieją przepisy pozwalające na interpretację przyjętą przez organ, że po przejściu na emeryturę traci się z mocy prawa okoliczności pozwalające na zwolnienie z badań lekarskich i egzaminów. Uznał, że wbrew twierdzeniu organu nie istnieje w ustawie zapis mówiący, iż zwolnienie z egzaminów z posługiwania się bronią musi obowiązywać w dacie wydania decyzji. Posiadacze broni nie zdają tych egzaminów cyklicznie i jest to w obecnym stanie umiejętność sprawdzana jednorazowo i ustawodawca założył, że posiadający broń dla bezpieczeństwa swojego i innych osób będzie po jej jednorazowym sprawdzeniu utrzymywał ją na należnym poziomie. Wskazał, że inne interpretowanie przepisu zmuszałoby posiadaczy broni do zdawania egzaminów po przejściu na zaopatrzenie emerytalne, co wydaje się z założenia pozbawione sensu i generujące zbędne koszty. Podniósł, że większość faktów znana była organowi z urzędu a organ w niedopuszczalny sposób, celowo prowadził postępowanie przewlekle, wykonując niepotrzebne, niewymagalne prawem czynności w rodzaju sprawdzeń w Krajowym Rejestrze Karnym. Wskazał, że w momencie złożenia wniosku o pozwolenie na dodatkowy egzemplarz broni palnej był policjantem, był i jest posiadaczem pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i jak wskazał w przeciwieństwie do ministrów, posłów i senatorów nie mógł być z tego względu karany. Ze względu na wydane w roku 2010 pozwolenie był już "kontrolowany" co najmniej dwukrotnie W związku z powyższym wnosił o uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] stycznia 2020 r. Utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2019 r. o odmowie wydania pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowego egzemplarza broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Organ trafnie scharakteryzował stan faktyczny, jak i przywołał treść stosownych regulacji normatywnych. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania stanowiska organu, jego ponowne przytoczenie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Skarżący działając w trybie zwykłym, tj. na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji wystąpił o wydanie pozwolenia na posiadanie drugiego egzemplarza broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Skarżący składając w dniu [...] marca 2019 r. wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie drugiego egzemplarza broni palnej do ochrony osobistej był funkcjonariuszem w służbie czynnej, lecz ten status utracił w toku postępowania administracyjnego, i od dnia [...] marca 2019 r. znajduje się na resortowym zaopatrzeniu emerytalnym. Zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji w związku z zaistnieniem wskazanej wyżej okoliczności, jest obowiązany do odmowy wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, że osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Zgodnie z kolei z ust. 2 przywołanego przepisu, od egzaminu tego są zwolnieni funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego – w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączenie stosowania art. 15 ust. 3, jak również art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ma miejsce tylko w przypadku, między innymi funkcjonariuszy Policji pozostających w czynnej służbie. W przedmiotowej sprawie nie są sporne jej istotne okoliczności, a mianowicie fakt, że skarżący nie stawił się na właściwy egzamin – w konsekwencji egzaminu tego nie zdał. Tym samym skarżący nie spełnił obligatoryjnego warunku dopuszczenia do posiadania broni we wnioskowanym przez niego zakresie. W związku z tym, że skarżący kwestionuje potrzebę przeprowadzenia egzaminu w jego sprawie oraz racjonalność przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji – należy podkreślić, że ocena zasadności przywoływanych regulacji nie jest kwestią Sądu, który ma jedynie zbadać prawidłowość ich zastosowania przez organ w danej sprawie. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że skarżona decyzja jest zgodna z prawem. Trafnie skonstatował organ, że w sprawie zachodziły przesłanki do odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej we wnioskowanym zakresie, co obligowało organ do wydania decyzji w myśl art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 5