II SA/Wa 473/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Danuta Kania Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., po rozpoznaniu zażalenia [...] P. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym nr [...] zwolnił P. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). W dniu [...] listopada 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał postanowienie nr [...] o sprostowaniu z urzędu - na podstawie art. 113 § 1 i 3 K.p.a. - oczywistej omyłki w ww. rozkazie personalnym. Wskazał, że na stronie 1. decyzji w wierszu 4. zamiast wyrażenia "z dnia [...] października 2012 r." winno być "z dnia [...] października 2012 r.". W uzasadnieniu wskazano, że w rozkazie personalnym nr [...] nastąpiła oczywista omyłka, polegająca na widocznym, niezgodnym z zamierzonym i błędnym oznaczeniu daty wydania rozkazu. Wskazano, że właściwą datą wydania rozkazu jest [...] października 2012 r. Podniesiono, że omyłka wynikała z faktu, że osoba rejestrująca rozkaz zasugerowała się datą rejestracji rozkazów wpisanych do rejestru w dniu poprzednim. Z uwagi na znaczną ich ilość odruchowo wpisała taką sama datę rejestracji rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby, tj. [...] października 2012 r. W dniu [...] grudnia 2012 r. funkcjonariusz, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł zażalenie na powyższe postanowienie KWP w P., żądając jego uchylenia i umorzenia postępowania. Informację o pomyłce osoby rejestrującej rozkaz uznał za nielegalną i bezprawną. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu przedmiotowego zażalenia podniósł, że zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Komendant wyjaśnił, że przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Zaznaczył przy tym, że niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ma do czynienia z oczywistą omyłką pisarską, albowiem bezspornym jest, że pierwotne wskazanie daty [...] października 2012 r., jako daty wydania zaskarżonej decyzji, stanowi oczywiste zaprzeczenie stanu sprawy. Komendant wskazał, że pismem z dnia [...] października 2012 r. P. M. został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] października 2012 r. Powyższe, zdaniem KGP, wskazuje na intencję organu umożliwienia stronie zapoznania się z materiałami prowadzonej sprawy i wdania decyzji nie wcześniej niż w tej dacie, zaś porównanie tej okoliczności z treścią omyłki dowodzi jej oczywistości. Pismem z dnia 01 lutego 2013 r. P. M., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podniósł, że w dniu [...] października 2012 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy i w trakcie zapoznania wręczono mu decyzję. W ocenie skarżącego "nierealne" było napisanie kilkustronicowej decyzji w trakcie przeglądania akt przez pełnomocnika, co oznacza, że decyzja była już napisana i podpisana w dniu [...] października 2012 r. Skarżący zaznaczył, że sprostowanie dotyczyło daty wydania decyzji, co w ocenie skarżącego, zmienia stan faktyczny i powoduje, że stwarza się pozory dochowania przez organ wydający decyzję uprawnienia odwołującego do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ, uznając skargę za niezasadną, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, dokonując sprostowania oczywistej omyłki, działał w granicach zakreślonych w przepisie art. 113 § 1 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, organ administracji państwowej może z urzędu lub na wniosek strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Treść wyżej przywołanej regulacji wskazuje na dość szeroki zakres przedmiotowy objęty możliwością sprostowania. W materii prostowania oczywistych omyłek najistotniejszą kwestią jest to, aby te oczywiste błędy należały do kategorii błędów, które można zauważyć "na pierwszy rzut oka", bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Pomyłki muszą więc być widoczne, a ich oczywistość musi polegać na niewłaściwym użyciu, czy sformułowaniu wyrazu, wbrew zamierzeniu organu. Dodatkowo zauważyć należy, że omawiane błędy nie powinny należeć do merytorycznej strony aktu administracyjnego. W omawianym trybie nie będą podlegały prostowaniu błędy i pomyłki istotne, których dopuszczono się np. w stosowaniu prawa. Powyższe wywody pozostają w zgodzie z ugruntowanym od lat orzecznictwem aądów administracyjnych, czego przykładem jest m.in. teza wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 07 listopada 1990 r. (II SA 627/90, ONSA 1991, nr 2, poz. 31), która brzmi: "stwierdzenie nieważności decyzji innej niż się zamierzało, nie może być przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 § 1 K.p.a.". W podobnym kierunku zmierza też teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 1991 r. (SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93), dotycząca sprawy, w której sprostowaniem decyzji próbowano zmienić rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że w świetle wyżej zaprezentowanych rozważań, sprostowanie oczywistej omyłki w zakresie daty wydania decyzji jest dopuszczalne w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Nie jest to bowiem materia merytorycznego rozstrzygnięcia. Sprostowanie takie nie prowadzi również do zmiany rozstrzygnięcia. Co zaś się tyczy wyjaśnień organu, dotyczących przyczyn popełnienia prostowanej omyłki, to, zdaniem tutejszego Sądu, są one wiarygodne. Uwzględniając fakt codziennego wydawania przez organ wielu decyzji, można dopuścić ewentualność popełnienia błędu w zakresie oznaczenia daty jednego z rozstrzygnięć. Bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia pozostaje zaś twierdzenie skargi, że przyjęciu daty [...] października 2012 r., jako faktycznej daty wydania decyzji, przeczy to, że niemożliwym byłoby sporządzenie obszernej decyzji w trakcie przeglądania akt przez pełnomocnika strony. Strona skarżąca winna bowiem mieć na względzie to, że żaden przepis prawa nie obliguje organu do tego, aby sporządzał decyzję w dniu, w którym ją podpisuje. Stąd też nic nie stało na przeszkodzie temu, by organ w okresie wcześniejszym przygotował już projekt rozstrzygnięcia w sprawie. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). ----------------------- 4