II SA/Wa 476/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Bronisław Szydło (spr), Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych w Warszawie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę czasu służby 1. - uchyla zaskarżoną decyzję 2. - zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2008 r., [...] Z. S. zwrócił się do Dowódcy [...] o udzielenie czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający wymiar czasu służby, na szkoleniu poligonowym w okresie od 21 sierpnia do 12 września 2008 r. oraz czas służby operacyjnej w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2008 r. Łącznie domagał się udzielenia 17 dni wolnych od służby, w tym z tytułu szkolenia poligonowego 11 dni, a z tytułu pełnienia służby operacyjnej 6 dni. Dowódca [...] decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 60 ust. 4 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 892), odmówił [...]. Z. S. udzielenia czasu wolnego od służby w żądanym wymiarze, z tytułu pełnienia przez niego służby poligonowej i służby operacyjnej. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 60 ust. 3 powołanej ustawy o służbie żołnierzy zawodowych, normy czasu służby określone w ust. 2 i ust. 3 art. 60 tej ustawy nie mają zastosowania do żołnierzy zawodowych realizujących zadania o charakterze nadzwyczajnym niezbędne do ochrony interesów państwa, w szczególności: biorących udział w zapobieganiu skutkom katastrof naturalnych lub awarii technicznych noszących znamiona klęski żywiołowej oraz w celu ich usunięcia, pełniących służby i dyżury, odbywających ćwiczenia i szkolenia poligonowe oraz pełniących służbę poza granicami państwa. Wobec tego, że zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu szkolenia poligonowe oraz służby i dyżury zostały wyłączone z ogólnej zasady udzielania czasu wolnego za zadnia wykonanie w wymiarze ponad określoną normę czasu służby, [...] Z. S. należało odmówić udzielenia 17 dni wolnych od służby. Dowódca Wojsk Lądowych, po rozpoznaniu odwołania [...] Z. S. od powołanej decyzji Dowódcy [...], decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że podziela słuszność stanowiska organu I instancji w zakresie braku zasadności przyznania [...] Z. S. czasu wolnego od służby w żądanym przez niego wymiarze, jednak - w jego ocenie - czas wolny od służby nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego (odrębnej sprawy administracyjnej), co zobowiązywałoby organ administracji wojskowej do wydania samoistnych decyzji w tej kwestii (czasu wolnego od służby). Uznając, że żądanie [...] Z. S. nie może stanowić przedmiotu odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej poprzez wydanie decyzji administracyjnej, co oznacza, że w niniejszej sprawie brak jest przede wszystkim istotnego elementu postępowania administracyjnego - tj. czasu, który podlegałby zwrotowi jako "czas wolny" i dlatego postępowanie takie należało umorzyć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Z. S. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że decyzja nie rozstrzyga w zakresie jego żądania udzielenia dni wolnych w zamian za czas służby przekraczający wymiar czasu służby określonego w art. 60 ust. 2 powołanej ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych i uznając jego żądanie udzielenia dni wolnych od służby określonych we wniosku z dnia 24 października 2008 r., Dowódca Wojsk Lądowych rażąco naruszył jego interes prawny. W jego ocenie brak przepisów wykonawczych za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2008 r. do uregulowań zawartych w art. 60 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę Z. S. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia żołnierzy zawodowych w zakresie ustalania czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę czasu służby regulują postanowienia art. 60 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz wydane na podstawie art. 60 ust. 5 tej ustawy od 11 lipca 2008 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786), a wcześniej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby oraz rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 161, poz. 1138). Kwestie związane z wykorzystaniem czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę czasu służby winna regulować decyzja dowódcy jednostki, w której żołnierz pełni służbę. Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Dlatego też Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję, uznał, że organ winien ustosunkować się merytorycznie do złożonych zarzutów przez skarżącego od decyzji I instancji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.