II SA/Wa 476/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. M. T. w skardze na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podniósł, że decyzja została wydana przeciwko osobie pozostającej na zwolnieniu lekarskim. Nadto, że w związku z wydanym orzeczeniem, realna jest możliwość utraty pracy, a tym samym źródła utrzymania rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których - w razie uwzględnienia skargi - nie będzie można cofnąć. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje przy tym oceny zasadności złożonej skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią uzasadnienia dla zastosowania regulacji wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy. Podnoszone przez skarżącego negatywne konsekwencje nie stanowią bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Dodatkowo zauważyć należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy akt (decyzja) ma przymiot wykonalności i ma być wykonany w przyszłości. W rozpoznawanej w sprawie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o zwolnieniu M. T. z dniem [...] grudnia 2014 r. z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu z dniem [...] grudnia 2014 r. do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...], wobec nadania mu rygoru natychmiastowej wykonalności, wszedł już w życie, a skarżący, jak wynika z zaskarżonej decyzji, od dnia [...] grudnia 2014 r., pełni powierzone mu obowiązki służbowe w Komisariacie Policji [...]. Oznacza to, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] (organ I instancji) o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego przed wniesieniem skargi do Sądu został wykonany, bowiem z uwagi na nadany mu rygor natychmiastowej wykonalności, wniesienie przez stronę odwołania, nie wstrzymało jego wykonania. Zatem wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego, który utrzymał to orzeczenie w mocy jest bezprzedmiotowy, bowiem skutki wynikające z jego wykonania już wystąpiły. Nie sposób zatem na obecnym etapie postępowania orzec o wstrzymaniu wykonania skarżonego orzeczenia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.