II SA/Wa 476/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. z dnia 9 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z. P. wnioskiem z dnia 9 marca 2018 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, w celu wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 1 grudnia 2017 r., wydanego w niniejszej sprawie. Podniósł, że wynajęcie adwokata obciąży jego budżet domowy. Wskazał, że nie posiada nieruchomości, ale ma samochód osobowy marki [...] z 2009 r. oraz 5.000 zł oszczędności. Wnioskodawca do stałych kosztów utrzymania zaliczył: opłaty czynszowe wraz z mediami w wysokości 535 zł, składki ubezpieczenia na życie w wysokości 207 zł, opłaty za gaz, energię elektryczną, telewizję i telefon - łącznie 354 zł, koszty użytkowania samochodu - 200 zł. Wskazał, że utrzymuje się z wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.500 zł brutto. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Jak wynika z akt sprawy, referendarz sądowy prawomocnym postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r. odmówił Z. P. w niniejszej sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (k.17 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2017 r. oddalił wniesioną skargę. Skarżący pismem z dnia 9 lutego 2018 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Powyższy wniosek uzupełnił składając wypełniony formularz PPF z dnia 9 marca 2018 r., w którym wskazał, że wnosi o ustanowienie adwokata. Rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, złożony w tej samej sprawie, nie można odstąpić od oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy, zawartej w prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego z dnia 30 marca 2017 r. Możliwość zmiany bądź uchylenia orzeczenia daje art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Powyższy przepis może znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzedniej odmowie przyznania jej tego prawa (por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989). W ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, skarżący nie wskazał na pogorszenie swojej sytuacji finansowej ani nie podał żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska wyrażonego w prawomocnym postanowieniu referendarza sądowego z dnia 30 marca 2017 r. Podniesione w przedmiotowym wniosku z dnia 9 marca 2018 r. informacje nie odbiegają od informacji wcześniej podanych. Z tego względu brak jest podstaw do zmiany prawomocnego orzeczenia referendarza sądowego z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 165/16). Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata należy umorzyć. Z tego względu, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.