II SA/Wa 478/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zawieszonej części uposażenia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], Komendant Główny Straży Granicznej (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 128 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2365 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej także: "organ pierwszej instancji" lub "Komendant [...]OSG") z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], odmawiającej przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2017 r. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej wydana została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2014 r. przeciwko [...]. SG M. D. zostało wszczęte postępowanie karne. W związku z toczącym się postępowaniem karnym, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...]czerwca 2014 r. zawiesił skarżącego funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2014 r. na okres 3 miesięcy. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W dniu 2 marca 2017 r. do kancelarii [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynął prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w S., [...] Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...], w którym Sąd Okręgowy w S., [...] Wydział [...] orzekł, iż oskarżony M.D. wypełnił znamiona występku z art. 273 k.k. i na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego umorzył na okres próby jednego roku. W dniu [...] listopada 2017 r. do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynęło pismo skarżącego M.D. z dnia [...] listopada 2017 r., w którym skarżący wniósł o przyznanie zawieszonej cześć uposażenia za okres jego zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej - działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 128 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], odmówił skarżącemu przyznania zawieszonej cześć uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, powołując się na wstępie na informacje wynikające z przesłanego przez Sąd Okręgowy w S., [...] Wydział [...] wyroku z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...] - stwierdził, że postępowanie karne prowadzone pod sygnaturą [...] przeciwko skarżącemu M.D. zostało prawomocnie zakończone wyrokiem w dniu [...] lutego 2017 r., co w konsekwencji oznacza, jak wskazał organ pierwszej instancji, iż zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania w czynnościach służbowych funkcjonariuszy Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1028), zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych ustało z mocy prawa w dniu 20 lutego 2017 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, po zakończeniu postępowania karnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną cześć uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1 - 3 oraz 6 k.p.k. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji - mając na względzie wskazane powyżej orzeczenie Sądu Okręgowego w S. wydane w sprawie sygn. akt [...] - uznał, że w świetle regulacji prawnych zawartych w przepisach art. 128 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, należy stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje zwrot zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. Jednocześnie, organ pierwszej instancji stwierdził, że również okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie podlega wliczeniu do okresu służby, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszom Straży Granicznej. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wskazał, iż powyższe stanowisko jest konsekwencją zastosowanej przez Sąd Okręgowy w S. podstawy prawnej warunkowego umorzenia prowadzonego postępowania karnego, tj. art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. oraz braku powyższych przepisów w dyspozycji normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Straży Granicznej odwołanie od powyższej decyzji wydanej przez Komendanta [...]OSG. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji, skarżący zarzucił w uzasadnieniu odwołania, iż ze spornej decyzji wynika, jakoby dopiero w dniu [...] listopada 2017 r. zwrócił się z wnioskiem o wypłatę zawieszonej części uposażenia, podczas gdy było to ponowienie jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. Ponadto, skarżący zauważył, że ustawodawca w różnych przepisach ustawy o Straży Granicznej dotyczących braku należności wskazał wprawdzie, iż umorzenie warunkowe w konkretnych przypadkach nie jest brane pod uwagę, niemniej jednak, nie przesądził, iż to umorzenie wyklucza możliwość wypłaty. Strona skarżąca podniosła także, iż ustawa o Straży Granicznej nie zabrania wypłacenia zawieszonego uposażenia w przypadku przywrócenia do służby. Skarżący zauważył, że wprawdzie przepis art. 128 cyt. ustawy sugeruje, iż należy wypłacić wszystkie należności, jeżeli umorzenie nastąpiło na podstawie art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 k.pk., niemniej jednak, w ocenie skarżącego, nie wyklucza to wypłaty w przypadku innego umorzenia. Zdaniem skarżącego, należy również wziąć pod uwagę, iż ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy wskazuje, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych w przypadku umorzenia warunkowego postepowania wliczany jest do wysługi lat. Według skarżącego, do wysługi lat należało również uwzględnić, iż w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych skarżący prowadził osobiście gospodarstwo rolne. W wyniku rozpatrzenia odwołania i ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Straży Granicznej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 128 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na brzmienie przepisów art. 128 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, a także dokonał analizy przepisów art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 66 § 1 Kodeksu karnego. Organ odwoławczy zauważył, że z przytoczonych przepisów wynika, iż w art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. ustawodawca posłużył się zwrotem "społeczna szkodliwość czynu jest znikoma", natomiast w art. 66 § 1 k.k. zwrotem "społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne". W związku z powyższym, Komendant Główny Straży Granicznej - powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1970 r., sygn. akt Rw 450/70, OSNKW z 1970 r. nr 9, poz. 102 - wskazał, że "stopień społecznej szkodliwości, który nie jest znaczny, nie jest tożsamy ze stopniem znikomym tej szkodliwości (w takim wypadku czyn zabroniony nie stanowi przestępstwa - art. 1 § 2 k.k.) ani ze stopniem, który jest nieznaczny (chodzi o czyny plasujące się powyżej znikomego stopnia społecznej szkodliwości i jednocześnie poniżej takiego stopnia, który nie jest znaczny)". W świetle powyższego, Komendant Główny Straży Granicznej uznał, iż nie budzi wątpliwości, że okoliczności, o których mowa w art. 66 ust. 1 k.k., a które zostały powołane w wyroku Sądu Okręgowego w S., [...] Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...], nie mieszczą się w zakresie, o którym mowa w art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., który to przepis został wymienionym w art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - sporna decyzja organu pierwszej instancji jest uzasadniona. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów odwołania, Komendant Główny Straży Granicznej wskazał na wstępie, iż rzeczywiście skarżący M. D. zwrócił się po raz pierwszy o wypłatę zawieszonej części uposażenia wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r., który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2017 r. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji powinien rozpatrzeć wniosek otrzymany w dniu [...] lutego 2017 r. Komendant Główny Straży Granicznej uznał jednak, iż powyższe naruszenie pozostaje bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ odwoławczy zauważył, iż z analizy ustawy o Straży Granicznej wynika, że o umorzeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego mowa jest w art. 46a, art. 113a i art. 128, a także w art. 134a i art. 138, które związane są z prowadzeniem postępowania dyscyplinarnego. Organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 46a ustawy o Straży Granicznej nakazuje uwzględnić "umorzenie postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 k.p.k.", a więc uwzględnia umorzenie ze względu na takie same okoliczności, jak art. 128 cyt. ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że wprawdzie w art. 113a ustawy, dotyczącym ustalania wysokości nagrody rocznej, umorzenie postępowania nie zostało ograniczone do okoliczności wskazanych w art. 46a i art. 128 ustawy, to jednak rozważania dotyczące różnic pomiędzy tymi przepisami także pozostają bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia zawartego w spornej decyzji organu pierwszej instancji. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu, Komendant Główny Straży Granicznej zauważył, iż problematykę świadczeń przysługujących funkcjonariuszowi przywróconemu do służby reguluje art. 46 ustawy o Straży Granicznej. Organ odwoławczy wskazał, że art. 128 cyt. ustawy jest przepisem szczególnym wobec art. 46 tej ustawy, który w rozpatrywanej sprawie, tj. sprawie wypłaty zawieszonej części uposażenia nie znajduje zastosowania. Analizując następny zarzut strony skarżącej zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa przyznania zawieszonej części uposażenia, do rozstrzygnięcia której (a także do ustalania wysługi dla celów uposażeniowych) zastosowanie mają przepisy ustawy o Straży Granicznej, a nie sprawa wysługi dla celów emerytalnych, do której miałaby zastosowanie ustawa z dnia [...] lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 132 ze zm. - dalej także: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy"). Z tego względu, organ odwoławczy uznał, że powołanie się w rozpatrywanej sprawie na regulacje występujące w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy jest nieuzasadnione tym bardziej, iż jej przepisy - art. 3 ust. 1 pkt 7 i art. 16 ust. 2 - także w sposób różny traktują okresy zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że mając na uwadze, iż sporną decyzją organu pierwszej instancji rozpatrzony został wniosek z dnia 22 listopada 2017 r. w zakresie wypłaty zawieszonej części uposażenia, aby zachować tożsamość przedmiotu postępowania (art. 15 k.p.a.), organ odwoławczy nie odnosi się do podniesionej przez skarżącego w odwołaniu kwestii wysługi lat i osobistego prowadzenia w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych gospodarstwa rolnego. W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2018 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie zarówno terminów określonych w k.p.a., jak przepisów postępowania, w szczególności naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., a także art. 10 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej nie uwzględnia okresu prowadzenia osobiście gospodarstwa rolnego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, co niesie za sobą staż i wysługę lat. Ponadto, skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy wybiórczo interpretuje przepis art. 128 ust. 2 i 3 ustawy o Straży Granicznej, który odczytuje bez doprecyzowania, że stosuje się go w przypadku wyroku uniewinniającego bądź umorzenia z art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 k.p.k., nawet po zwolnieniu ze służby, co sugerowałoby, że stosuje się go również w pozostałych przypadkach, jeśli funkcjonariusz nie był zwolniony. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, umorzenie warunkowe w przypadku pozostania w służbie stanowi jednak przesłankę wypłaty wynagrodzenia. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, nie uwzględnił również przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Strona skarżąca zarzuciła również, iż organ odwoławczy przywołuje, jako podstawę prawną, przepis art. 46a ustawy o Straży Granicznej, podczas gdy skarżący zauważył, iż nie został wtedy zwolniony, lecz przywrócony do dalszej służby w dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Skarżący stwierdził, że różne traktowanie warunkowego umorzenia w przepisach ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w stosunku do ustawy o Straży Granicznej jest jak najbardziej uzasadnione, gdyż art 16 ust 2 nakazuje uwzględnić umorzenie warunkowe, co świadczy o tym, iż okres zawieszenia z umorzeniem wlicza się do wysługi lat i stażu oraz należy się za ten okres wynagrodzenie w pełnym wymiarze. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2018 r. skarżący, uzupełniając swoje stanowisko wyrażone w skardze - wskazał, iż w jego ocenie, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej jest wadliwa, albowiem w sposób niezgodny z prawem przyjmuje, iż warunkowe umorzenie postępowania z art. 66 k.k. przesądza o uznaniu winy i obaleniu zasady domniemania niewinności. W konsekwencji, skarżący uznał, iż sporne rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Straży Granicznej pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 16 maja 2000 r., wydanym w sprawie sygn. akt P 1/99 (OTK ZU z 2000 r. nr 4, poz. 111). Zdaniem skarżącego, w praktyce oznacza to, iż w ogóle nie doszło do obalenia zasady domniemania niewinności, a sprawca uchodzi za niekaranego z mocy prawa, co w konsekwencji oznacza, że skarżący został uniewinniony. Mając powyższe na względzie, skarżący stwierdził, iż przyjęcie, że art. 128 ustawy o Straży Granicznej wskazuje, iż tylko w przypadku umorzenia postępowania z art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 k.p.k. może nastąpić wypłata zawieszonej części uposażenia - jest niezgodne z prawem. W tej sytuacji, skarżący uznał, że w jego przypadku wyrok umarzający postępowanie - zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego - powinien zostać uznany za wyrok uniewinniający. Zdaniem skarżącego, zastrzeżenie dotyczące art. 128 ustawy o Straży Granicznej można mieć również do ostatnie, po przecinku, stwierdzenia "nawet po zwolnieniu ze służby". W związku z powyższym, skarżący uznał, że warunkowe umorzenie powinno być potraktowane, jak uniewinnienie, tym bardziej, że nawet okres próby już się skończył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiająca przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia skarżącego funkcjonariusza w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Sąd uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, w tym w szczególności art. 128 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, jak i regulacji prawnych zawartych w przepisach postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organy Straży Granicznej obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, podejmując przy tym wszelkie możliwe i konieczne zarazem kroki, które niezbędne były do dokładnego i właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że organy Straży Granicznej obu instancji wyjaśniły sposób należyty stan faktyczny i wszelkie istotne okoliczności dotyczące zasadności odmowy przyznania stronie skarżącej zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., jak i Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, wydając sporne rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania stronie skarżącej wspomnianej wyżej części uposażenia - nie dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej i spornej decyzji organu pierwszej instancji, należy wyraźnie zauważyć, że zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. Art. 128 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, iż okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Z kolei, jak stanowi kluczowy w niniejszej sprawie przepis art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby. Art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeks postępowania karnego stanowi, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia; 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa; 3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma; 6) nastąpiło przedawnienie karalności. Z kolei, zgodnie z art. 66 § 1 Kodeksu karnego, sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W ocenie Sądu, z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, iż w art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. ustawodawca posłużył się zwrotem "społeczna szkodliwość czynu jest znikoma", natomiast w art. 66 § 1 k.k. zwrotem "społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne". W tej sytuacji, należy zauważyć, iż stopień społecznej szkodliwości, który nie jest znaczny, nie jest tożsamy ze stopniem znikomym tej szkodliwości (w takim wypadku czyn zabroniony nie stanowi przestępstwa - art. 1 § 2 k.k.) ani ze stopniem, który jest nieznaczny (chodzi o czyny plasujące się powyżej znikomego stopnia społecznej szkodliwości i jednocześnie poniżej takiego stopnia, który nie jest znaczny). Takie stanowisko wyraził również Sąd Najwyższy m.in. w powołanym przez organ odwoławczy wyroku z dnia 26 maja 1970 r., wydanym w sprawie sygn. akt Rw 450/70 (OSNKW z 1970 r. nr 9, poz. 102). W konsekwencji, uznać należy, że w świetle wskazanych powyżej przepisów nie budzi wątpliwości fakt, iż okoliczności, o których mowa w art. 66 § 1 kk nie mieszczą się w zakresie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., który został expressis verbis wymienionym w art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w S., [...] Wydział [...] z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...], w którym sąd ten stwierdził popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach występku z art. 273 k.k. (użycie dokumentu poświadczającego nieprawdę) i na podstawie art. 66 § 1 i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie na okres próby wynoszący jeden rok. Nie ulega wątpliwości, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego w oparciu o art. 66 § 1 i art. 67 § 1 k.k. może być zastosowane wobec sprawcy, któremu przypisano winę popełnienia przestępstwa. Tak też należy rozumieć wyrok Sądu Okręgowego w S., [...] Wydział [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Jest to niewątpliwie wyrok przypisujący skarżącemu winę popełnienia występku określonego w art. 273 k.k. (użycie dokumentu poświadczającego nieprawdę) i odstępujący od wymierzenia mu kary w zamian za zastosowanie wobec niego środka probacyjnego. Na takie rozumienie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt I OSK 660/15, stwierdzając, iż "warunkowe umorzenie postępowania oznacza przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa (A. Zoll, Komentarz do Kodeksu karnego, LEX 2012)". Warunkowe umorzenie postępowania jest więc środkiem probacyjnym, który jest stosowany wtedy, gdy okoliczności czynu i wina sprawcy nie budzą wątpliwości (art. 66 § 1 k.k.). Odstąpienie od wymierzenia katy następuje nie dlatego, że istnieje wątpliwość co do popełnienia czynu przez oskarżonego, ale dlatego, że sąd uznaje, iż zastosowany środek, ze względu na charakter czynu i postawę sprawcy, będzie wystarczający do osiągnięcia celu postępowania karnego. W tej sytuacji, uznać należy, iż skarżący popełnił przestępstwo stanowiące występek określony w art. 273 k.k. (użycie dokumentu poświadczającego nieprawdę), albowiem świadczy o tym sentencja prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S., [...] Wydział [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Wina skarżącego w tym zakresie nie może budzić żadnej wątpliwości - inaczej nie byłoby możliwe zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania, zgodnie z art. 66 § 1 i art. 67 § 1 k.k. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, dysponując wskazanym powyżej wyrokiem Sądu Okręgowego w S., [...] Wydziału [...], wydanym w sprawie sygn. akt [...] - zasadnie uznał, że w świetle regulacji prawnych zawartych w przepisach art. 128 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, należy stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje zwrot zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. Jednocześnie, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że również okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie podlega wliczeniu do okresu służby, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszom Straży Granicznej. W ocenie Sądu, organy Straży Granicznej obu instancji w sposób prawidłowy przyjęły, iż powyższe stanowisko jest konsekwencją zastosowanej przez Sąd Okręgowy w S. podstawy prawnej warunkowego umorzenia prowadzonego postępowania karnego, tj. art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. oraz braku powyższych przepisów w dyspozycji normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W wyniku dokonania analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i Komendant Główny Straży Granicznej, jako organ odwoławczy, w sposób jednoznaczny wyjaśnili w uzasadnieniu obu spornych decyzji administracyjnych, dlaczego brak jest podstaw do przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, tj. od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy Straży Granicznej obu instancji, działając zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Straży Granicznej zawarł, w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowe uzasadnienie faktyczne, odwołując się do dowodów, w oparciu o które dane fakty zostały ustalone. Zdaniem Sądu, ustalone okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone w kontekście wszelkich przesłanek mogących uzasadniać prawo do przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia, na podstawie art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, zaś argumentacja organu przedstawiona w tym zakresie nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Tym samym, Sąd uznał również, że zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, a wcześniej także Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, nie dopuścili się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu art. 128 ust. 3 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, wszechstronnie wyjaśnili wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnili w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle wskazanego przepisu - nie zachodzą podstawy do wnioskowanego przez stronę skarżącą przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych jego podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.