II SA/Wa 48/15

Starszy referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Generalnego Inspektora ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego P.O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) w tym: tytułem opłaty - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. na pełnomocnika Skarżącego, w dniu 31 marca 2015 r. został wyznaczony radca prawny P.O. Wyrokiem z dnia 5 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w niniejszej sprawie. Pismem z 26 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny P.O. sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniosku tym zawarł oświadczenie, że koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Ponadto poinformował (dowód nadania w urzędzie pocztowym), że przedmiotowa opinia o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej została wysłana do Skarżącego listem poleconym 26 listopada 2015 r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 poz. 490 ze zm., dalej - "rozporządzenie"). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Generalnego Inspektora Ochrony danych Osobowych w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł Stosownie zaś do § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Decydując o kwocie wynagrodzenia referendarz sądowy miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem, oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego, radca prawny P.O. przeglądał akta sprawy 8 kwietnia 2015 r. oraz sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, którą przesłał do Sądu pismem z 26 listopada 2015 r. Natomiast nie uczestniczył w rozprawie 5 października 2015 r.. Nie mażna zatem uznać, że pomoc prawna w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji została rzeczywiście skarżącemu udzielona. Dlatego koszty w sprawie zostały przyznane jak w sentencji. W związku z powyższym, na podstawie art. 250, art. 258 §1 i §2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.