II SA/Wa 484/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. z dnia 18 stycznia 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: ustanowić dla J. M. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie W dniu 21 grudnia 2009 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej J. N. (obecnie M.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 484/08. (sygn. akt sprawy w NSA I OSK 1251/08) wnosząca skargę kasacyjną złożyła pismo procesowe, w którym oświadczyła, iż z uwagi na wypowiedzenie jej pełnomocnictwa przez dotychczasowego pełnomocnika - radcę prawnego G. S. -składa wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, że powodem wypowiedzenia pełnomocnictwa przez ustanowionego z wyboru pełnomocnika było pogorszenie się jego stanu zdrowia. Skarżąca wskazała również, że radca prawny G. S., jako oficer Wojska Polskiego, prowadził sprawę nieodpłatnie. Natomiast, na ustanowienie kolejnego pełnomocnika z wyboru, jak dalej zaznaczyła skarżąca, nie pozwala jej sytuacja majątkowa i stan rodzinny. Wobec powyższego, w dniu 24 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił akta sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 18 stycznia 2010 r. skarżąca uzupełniła braki formalne złożonego w zwykłej formie pisemnej wniosku i przedstawiła wypełniony formularz wniosku "PPF". Z treści wniosku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwojgiem, uczących się dzieci, a źródłem utrzymania w tym gospodarstwie jest wynagrodzenie skarżącej za pracę w wysokości 2000 zł brutto oraz przyznane na rzecz jej dzieci świadczenia z funduszu alimentacyjnego – każde po 300 zł netto. Dodatkowo, w rubryce 5. formularza wniosku – jego uzasadnieniu – skarżąca podała, że w związku z zajęciem komorniczym, od października 2009 r. kwota netto wypłacanego jej wynagrodzenia wynosi 698, 99 zł. Wnioskodawczyni potwierdziła powyższe okoliczności składając do akt: dodatkowe oświadczenie (pismo z dnia 17 lutego 2010 r.), kopię wydanego przez pracodawcę w dniu 28 grudnia 2009 r. zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia z wykazaną kwotą zajęcia komorniczego (sygn. akt [...]), kopię potwierdzenia wpływu na jej rachunek bankowy kwoty wynagrodzenia za miesiąc styczeń 2010 r. oraz kopię decyzji Prezydenta [...] z dnia 14 października 2009 r. przyznającej świadczenia alimentacyjne na rzecz dzieci – E. i M. M. W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest zatem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że dochód w prowadzonym gospodarstwie domowym daje w rozbiciu na każdą z pozostających w nim osób kwotę poniżej 450 zł netto. Zważywszy, że dochód w tej wysokości służy utrzymaniu aż trzech osób, w tym dwójki uczących się dzieci skarżącej, należy stwierdzić, że w tej sytuacji nie jest możliwe poniesienie przez skarżącą wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.