II SA/Wa 485/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego postanawia 1. przyznać M.T. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 20 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego) M.T. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata wskazując, że z uwagi na niepełnosprawność nie jest w stanie sama poradzić sobie w postępowaniu sądowym. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 sierpnia 2018 r. przesłano skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W nadesłanym formularzu skarżąca podała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że ma 87 lat i jest osobą niepełnosprawną ze zdiagnozowaną chorobą nowotworową. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że jest samotna po śmierci córki, która zmarła 4 lata temu. Mieszka w suterynie obok piwnic i nad piwnicami o powierzchni 36 m2. Utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.200 zł miesięcznie. Obecnie zalega z opłatami za mieszkanie i spłaca pożyczkę z banku w wysokości 300 zł miesięcznie. Ponosi koszty leczenia, które są trudne do określenia. Nie posiada żadnego majątku oraz oszczędności. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć. Natomiast art. 262 P.p.s.a. stanowi, że przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do treści art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych sytuacja materialna i zdrowotna skarżącej jest bardzo trudna. Skarżąca jest osobą samotną, w podeszłym wieku, schorowaną (zdiagnozowany [...]) i niepełnosprawną. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.200 zł, która w całości jest przeznaczana na codzienne utrzymanie i leczenie. Obecnie zalega z opłatami za mieszkanie na kwotę 5.000 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Oświadczyła, że spłaca pożyczkę bankową w wysokości 300 zł miesięcznie. W ocenie referendarza sądowego, mając na względzie informacje i dane wykazane w formularzu PPF, jak też wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów uznał, że w przypadku skarżącej zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy. Przedstawiona sytuacja finansowa i zdrowotna, nie pozwala skarżącej na ustanowienie pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. h oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.