II SA/Wa 488/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji H. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 488/10 w sprawie ze skargi Fundacji H. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji w zakresie określonym we wniosku z dnia 8 kwietnia 2009 r. postanawia: uzupełnić wyrok poprzez dodanie pkt 3 w brzmieniu: "3) zasądza od Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji – Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu na rzecz strony skarżącej Fundacji H. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego." Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 ppsa). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Doręczony z urzędu odpis nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 488/10, strona skarżąca otrzymała w dniu 18 sierpnia 2010 r., natomiast wniosek o uzupełnienie tego wyroku poprzez orzeczenie o kosztach sądowych, o których Sąd powinien orzec na podstawie żądań uwzględnionej skargi złożyła w dniu 19 sierpnia 2010 r., a więc w terminie otwartym do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 157 § 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji postanowienia.