II SA/Wa 491/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Adam Lipiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi K. O. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby uchyla zaskarżone orzeczenie Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r. rozpoznała u policjanta K. O. następujące schorzenia: 1. Przewlekła choroba niedokrwienna serca, stabilna u osoby po zawale ściany dolno-bocznej, leczonym angioplastyką w GO z implantacja stentu w okresie wydolności krążenia - § 46 p.4 kat. B (I 25.2); 2. Nadciśnienie tętnicze umiarkowane - § 47 p.1 kat. B (I 10); 3. Cukrzyca t.2 skojarzona z otyłością - § 71 p.5 (E 11.6); 4. Przewlekły nieżyt dwunastnicy bez upośledzenia sprawności ustroju - § 49 p.1 kat.B (K 29 p.3); 5. Stan po odbarczeniu nerwu łokciowego lewego -2012. § 73p.2 kat. B (M 70.9). W rozpoznaniu tym Komisja uwzględniła odpowiednie paragrafy i punkty z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). W kategorii zdolności do służby Komisja zaliczyła orzekanego do kategorii B – zdolny do służby w policji z ograniczeniem, zdolny do służby na dotychczasowym stanowisku, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. , załącznik do rozporządzenia ust. l pkt.5 (grupa II) kategoria B (Dz.U. 2014 r. poz.1898) Komisja wskazała, iż nie istnieje związek schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż schorzenia nie odpowiadają wymogom zawartym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz.866). Natomiast związek ze służbą istnieje w zakresie chorób 1, 2 i 4 w punkcie rozpoznania - załącznik nr 2 p. 7, 9i5 do rozporządzenia MSW z dnia 29 września 2005 Dz.U. z 2005 r. poz.1723. Pozostałe schorzenia nie odpowiadają wymogom w/w zarządzenia. W uwagach Komisja zaleciła, iż przeciwskazana jest służba w warunkach nadmiernego stresu i zmianowa. W ocenie Komisji wymienione w rozpoznaniu schorzenia w punkach: nr 1,2,3,4,5 nie dają podstaw do ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu, wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja argumentowała, iż przewlekła choroba niedokrwienna serca z przebytym zawałem w 2009 roku po angioplastyce i wstawieniu stentu leczona systematycznie w poradni kardiologicznej oraz w Klinice [...] w B. w maju 2015 roku potwierdza stabilny charakter schorzenia bez objawów niewydolności, wymagająca dalszego leczenia zachowawczego specjalistycznego powodująca jedynie zdolność do służby z ograniczeniem, podobnie nadciśnienie tętnicze z prawidłową funkcją skurczową i rozkurczową lewej komory oraz EF 60% (badanie ECHO) powoduje również zdolność do służby w Policji z ograniczeniem. Pozostałe schorzenia współistniejące nie mają istotnego wpływu na ocenę inwalidztwa i również powodują zdolność do służby z ograniczeniem. Badany jest zdolny do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Komisja dokonała badania lekarskiego K. O. i wydała powyższe orzeczenie na podstawie skierowania z dnia [...] maja 2015 r., wystawionego przez Komendę Miejską Policji w B., celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. O., Centralna Komisja Lekarska w W. podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) utrzymała orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu Centralna Komisja Lekarska podzieliła w całości zasadność rozpoznania i kwalifikacji schorzeń wskazanych w kwestionowanym orzeczeniu, nie podzielając tym samym twierdzeń odwołującego się, iż jego stan zdrowia czyni go niezdolnym do dalszej służby w Policji. K. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą, w której orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej w zakresie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 Kpa: a) poprzez brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie oraz jego wadliwą analizę na etapie wydawania orzeczenia, prowadzące do przyjęcia, iż obecny stan zdrowia skarżącego pozwala na dalsze pełnienie służby z ograniczeniami, b) poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w taki sposób, aby dostatecznie i obiektywnie stwierdzić, że skarżący jest niezdolny do dalszego pełnienia służby, c) poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób nieobiektywny, arbitralny i oderwany od rzeczywistości, zasad logiki i wiedzy medycznej, co doprowadziło do oceny materiału dowodowego która przybrała charakter dowolny; 2. art. 39 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez sporządzenie skarżonego orzeczenia, niekompletnego i niepełnego uzasadnienia; 3. art. 139 Kpa - organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. § 46 pkt. 5 rozporządzenia MSW z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaszeregowanie schorzenia choroby niedokrwiennej serca do § 46 pkt. 4 jako stabilnej 2. § 47 pkt. 1 rozporządzenia MSW z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaszeregowanie nadciśnienia tętniczego umiarkowanego do kategorii zdolności do służby B (zdolny z ograniczeniami) 3. § 71 pkt. 5 rozporządzenia MSW z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaszeregowanie cukrzycy typu 2 jako skojarzoną z otyłością 4. § 1 pkt. 4 rozporządzenia MSW z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu poprzez niewłaściwe rozpoznanie i zastosowanie otyłości jako samoistnej choroby budowy ciała. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: • zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie, że choroby ujęte w rozpoznaniu powodują niezdolność do służby, ewentualnie uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji; • zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Centralna Komisja Lekarska MSW w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w orzeczeniach organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, iż sąd administracyjny w rozpoznawaniu spraw kieruje się zasadą legalizmu, nakazującą badanie spawy jedynie pod kątem zgodności kontrolowanych rozstrzygnięć administracyjnych z obowiązującym w dacie zapadania tych rozstrzygnięć prawem, zarówno materialnym jak i proceduralnym. Nadto wskazać należy, iż sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami skargi. W niniejszej sprawie skarga jest zasadna, jednakże nie z przyczyn w niej zawartych. Komisja Lekarska MSW w B. naruszyła art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 201 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem wbrew temu przepisowi, swojego orzeczenia z dnia [...] października 2015 r. nie doręczyła podmiotowi kierującego skarżącego do komisji lekarskiej, w celu wydania orzeczenia – to jest Komendantowi Komendy Miejskiej Policji w B. Zaznaczyć nadto należy, iż podmiotowi kierującemu funkcjonariusza do komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje prawo do odwołania od orzeczenia komisji (art. 42 ust. 1 powyższej ustawy. Tym samym, poprzez brak doręczenia orzeczenia, jednostce kierującej uniemożliwiono realizowanie przysługujących jej praw. Na skutek tego uchybienia Komisji Lekarskiej w B., orzeczenie z dnia [...] października 2015 r. nie weszło do obrotu prawnego - zostało bowiem jedynie doręczone funkcjonariuszowi, czyli jednemu z dwóch podmiotów uprawnionych do wniesienia od tego orzeczenia odwołania. Centralna Komisja Lekarska uchybienia tego nie dostrzegła i rozpatrzyła sprawę. Powyższe naruszenie daje podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych przyczyn orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej musi zostać uchylone, jako podjęte przedwcześnie i z istotnym naruszeniem procedury. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, Centralna Komisja Lekarska najpierw spowoduje doręczenie Komendantowi Komendy Miejskiej Policji w B. przez Komisję Lekarską w B. orzeczenia z dnia [...] października 2015 r. i po upływie stosownego terminu do ewentualnego złożenia przez ten podmiot odwołania, przystąpi do ponownego rozpatrzenia sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.