II SA/Wa 492/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość wynagrodzenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę P. R. przedmiotem skargi z dnia 20 listopada 2010 r. (wniesionej w dniu 24 listopada 2010 r.) uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Decyzją tą Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia skarżącemu – Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] – wysokości wynagrodzenia miesięcznego od dnia 1 lipca 2009 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi P. R. podniósł m.in., że zgodnie z treścią pouczenia zamieszczonego w zaskarżonej decyzji przysługiwało od niej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżący stwierdził zatem, że wobec tak sformułowanej treści tej części decyzji, nie został pouczony o tym, że wydana przez Ministra Obrony Narodowej decyzja jest decyzją organu pierwszej instancji wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym i służy od niej odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Toteż, w ocenie skarżącego, z uwagi na opisane brzmienie pouczenia co do środków zaskarżenia i upływu terminu do ich wniesienia, koniecznym stało się złożenie do organu wniosku o sprostowanie pouczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że, wobec treści pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zbliżającym się terminie końcowym do jej wniesienia (24 listopada 2010 r.), koniecznym stało się również wniesienie skargi do WSA w Warszawie. W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środka zaskarżenia, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że P. R. przedmiotem skargi uczynił decyzję administracyjną wydaną przez Ministra Obrony Narodowej przed złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi i jest niezależny od treści zawartego w decyzji administracyjnej pouczenia co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Usunięcie bowiem niekorzystnych skutków błędnego pouczenia, czy też niekorzystnych skutków braku prawidłowego pouczenia następuje w ramach odrębnych instytucji – bądź to instytucji postępowania administracyjnego, bądź to instytucji postępowania sądowoadministracyjnego (wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi) – z tą jednak uwagą, że przedmiotem skargi wnoszonej do sądu administracyjnego musi być zawsze decyzja ostateczna, tj. decyzja wydana po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie. Jakkolwiek P. R. skorzystał z tych instytucji i w toku postępowania administracyjnego złożył wniosek o sprostowanie decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a Minister Obrony Narodowej postanowieniami z dnia [...] grudnia 2010 r. odpowiednio: przywrócił termin do złożenia wniosku o sprostowanie pouczenia zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz sprostował zamieszczone w tejże decyzji błędne pouczenie, to skarżący przedmiotem swojej skargi uczynił decyzję wydaną przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.