II SA/Wa 492/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu postanawia - odrzucić skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – dalej: kpa, po rozpoznaniu wniosku [...] T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmawiającym wyłączenia W. M. – Dyrektora Biura [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji od udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. orzekającą o nieuwzględnieniu odwołania w przedmiocie zmiany opinii o służbie [...] T. G., wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r. znak: [...], postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przedmiotowe postanowienie zawierało pouczenie o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Pismem z dnia 19 marca 2017 r. T. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, określają przepisy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: ppsa. Stosownie do treści art. 3 § 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Uzupełnieniem wskazanych regulacji jest art. 5 ppsa, który w pkt 1-5 wymienia rodzaje spraw, w których wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu. Aby skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika była dopuszczalna, postanowienie to musiałoby być postanowieniem, na które służy zażalenie albo postępowaniem kończącym, czy postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, a więc postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika na podstawie art. 24 kpa, zgodnie z art. 141 § 1 kpa nie jest zaskarżalne zażaleniem, a zgodnie z art. 142 kpa można je zaskarżyć "tylko w odwołaniu od decyzji". Nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to rozstrzyga wyłącznie kwestię wpadkową w prowadzonym postepowaniu. Z tego względu skarga na postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika jest niedopuszczalna. Wskazać również należy, że co prawda organ pouczył skarżącego o prawie zaskarżenia postanowienia do Sądu Administracyjnego, to jednak pouczenie to było błędne, a błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi nie tworzy prawa do skargi. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2