II SA/Wa 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W.O. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. na podstawie art. 8 ust. 2 art. 71 ust. 1, 2, 6 i 7 art. 72 ust. 3 art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, (t.j.: Dz. U. z 2008 roku, Nr 69, poz. 415 z późn. zm.); art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...], którą to decyzją przyznał W.O. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 690 zł brutto miesięcznie, na okres 12 miesięcy od dnia [...] września 2009 r., oraz orzekł, że świadczenie wypłacane będzie przez Powiatowy Urząd Pracy w D.. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W.O. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. Filii w Z. w dniu 9 września 2008 roku. Dnia 3 listopada 2008 roku do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wpłynął wniosek W.O. w sprawie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z zaliczeniem okresu pracy w Republice Federalnej Niemiec do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej, pozostałych państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Konfederacji Szwajcarskiej. Z uwagi na fakt, że w aktach sprawy nie znajdował się formularz E-301 potwierdzający okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia spełnione przez W.O. w Niemczech, Wojewódzki Urząd Pracy występował w dniach 14 listopada 2008 roku, 3 kwietnia 2009 roku, 22 kwietnia 2009 roku oraz 17 sierpnia 2009 roku do niemieckiej instytucji właściwej z prośbą o wydanie formularza E-301 potwierdzającego wszystkie okresy ubezpieczenia i zatrudnienia spełnione przez W.O. na terytorium tego państwa. W dniu 7 września 2009 roku do WUP wpłynął formularza E-301 stwierdzający wszystkie okresy ubezpieczenia i zatrudnienia spełnione przez Pana W.O. na terytorium Niemiec. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] października 2009 roku, decyzję o przyznaniu W.O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 690 zł brutto miesięcznie, od dnia [...] września 2009 roku na okres 12 miesięcy. Od powyższej decyzji strona wniosła w dniu 16 listopada 2009 r. odwołanie. W treści odwołania W.O wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych " od września 2008 roku i na okres 18 miesięcy". W.O. stwierdził w odwołaniu, że w jego przekonaniu nabył prawo do zasiłku wraz z rejestracją w PUP, a zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami przysługiwałoby mu prawo do zasiłku na okres 18 miesięcy. Dalej, podniósł też, że nie ponosi on winy za późne dostarczenie formularza E-301 do Wojewódzkiego Urzędu Pracy. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] uznając, że po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie, oraz treści złożonego w terminie odwołania nie znaleziono podstaw prawnych, które pozwoliłyby na uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ, w odpowiedzi na odwołanie, stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji, prawo do zasiłku powstaje dopiero od dnia udokumentowania tego prawa. Organ podniósł następnie, że w rozpatrywanej sprawie łączny okres zatrudnienia spełniony przez W.O. na terytorium Polski jest niewystarczający do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, natomiast formularz E-301 potwierdzający wskazany powyżej okres ubezpieczenia spełniony przez niego na terytorium Niemiec wpłynął do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w dniu 7 września 2009 roku. Oznacza to, że dopiero w dniu wpływu do WUP formularza E-301 W.O. w pełni udokumentował okres uprawniający go do zasiłku, a zatem to dopiero tego dnia, zgodnie z art. 71 ust. 6 ww. ustawy, nabył on prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że całkowity okres uprawniający do zasiłku spełniony przez W.O. wyniósł więcej niż 20 lat, wysokość zasiłku ustala się, na podstawie art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w wysokości 120 % zasiłku podstawowego, tj. 690 zł brutto miesięcznie. Organ w decyzji dalej stwierdza, że w myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a przywołanej powyżej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu nabycia przez W.O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. w dniu 7 września 2009 r., maksymalny okres pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych zamieszkałych na obszarze powiatu, w którym stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, wynosi 12 miesięcy. Biorąc pod uwagę fakt zamieszkiwania W.O. na terenie powiatu [...], gdzie stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca 2008 r. wynosiła [...] %, oraz fakt, że w tym dniu przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 9.4 %, należy przyznać W.O. zasiłek dla bezrobotnych na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Powyższa decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi W.O. do tutejszego sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana niezgodnie z prawem i stanem faktycznym. Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przyznanie zasiłku od dnia [...] września 2008 r. Skarżący podnosi, że ze względu na " opieszałość i niekompetencje " urzędników, czekał 12 miesięcy na wydanie decyzji, która stwierdzała o zmniejszeniu okresu zasiłkowego z 18 na 12 miesięcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż winna się ona ostać w obrocie prawny Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób poprawny ustalił początkowy termin, od którego przyznał skarżącemu prawo do zasiłku, oraz długość trwania okresu przysługiwania tego prawa. Z uwagi na fakt, iż dla nabycia powyższego prawa, w realiach faktycznych sprawy, konieczne było zaliczenie okresu pracy skarżącego w Niemczech, punktem wyjścia było ustalenie, czy strona składając wniosek udokumentowała należycie zatrudnienie poza granicami kraju. Obowiązek w tym zakresie obciąża bowiem w pierwszej kolejności osobę, która z faktu pracy za granicą wywodzi dla siebie określone skutki prawne. Trafnie zaś wskazał organ w skarżonej decyzji, iż aby skorzystać z przepisu art.67 rozporządzenia 1408/71 zainteresowany przedstawia instytucji właściwej (w myśl art.80 ust.1 rozporządzenia 574/72) zaświadczenie wymieniające okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia przebyte poza granicami kraju. W świetle powyższego, aby strona mogła liczyć na przyznanie zasiłku od dnia złożenia wniosku, jednocześnie ze złożeniem tego wniosku powinna dołączyć do niego formularz E – 301 udowadniając organowi okresy swojego ubezpieczenia poza granicami kraju. Organ w tym zakresie nie posiada bowiem wiedzy z urzędu. Jeśli zaś strona nie udowodni organowi czasu swojego ubezpieczenia poza granicami kraju, a z faktu tego ubezpieczenia chce wywodzić skutki prawne, ustalenia w przedmiotowym zakresie musi poczynić organ. W tym jednakże wypadku, prawo do zasiłku może zostać przyznane najwcześniej od chwili, gdy organ otrzyma informacje potwierdzające fakt ubezpieczenia strony poza granicami kraju. Stąd też, przyznając prawo do zasiłku w tym czasie organ może to prawo przyznać wyłącznie w zakresie, na jaki w tej dacie pozwalają przepisy obowiązującego prawa. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy podać należy, że okres na jaki organ przyznał stronie zasiłek, oraz data początkowa prawa do tego zasiłku, została w sposób poprawny ustalona przez organ w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie, w której organ otrzymał od instytucji niemieckiej potwierdzenie ubezpieczenia skarżącego poza granicami kraju. Wbrew twierdzeniom strony organ nie mógł zaś przyznawać omawianego prawa według daty złożenia wniosku przez stronę, gdyż strona nie udowodniła okresu ubezpieczenia poza granicami kraju. Z tego też względu strona nie może skutecznie zarzucać organowi opieszałości w ustaleniach danych objętych formularzem E – 301. Po pierwsze, jak już wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, to na stronie ciąży obowiązek wykazania przedmiotowych kwestii. Jeśli strona nie uczyni zadość temu wymogowi, musi pogodzić się z faktem, że prawo do zasiłku przyznane jej zostanie dopiero po uczynieniu stosownych ustaleń przez organ. Nadto podnieść należy, iż organ podejmował czynności w sprawie bez zbędnej zwłoki. Czas trwania postępowania wymuszony był zaś koniecznością oczekiwania na odpowiedź od organu niemieckiego. W tym stanie sprawy, uznając iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)