II SA/Wa 493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 603 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 114, poz. 1228) odmówił uwzględnienia odwołania w przedmiocie zmiany opinii o służbie [...] T.G., wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r. znak: [...]. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 7 listopada 2016 r. Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. T.G., powołując art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", wniósł o uzupełnienie decyzji MSWiA z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w zakresie pouczenia o prawie do odwołania lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 111 § 1 i 1b k.p.a., odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w zakresie pouczenia co do przysługującej skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie pouczył stronę, że na ww. postanowienie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do MSWiA w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Pismem z dnia 31 grudnia 2016 r. T.G., zgodnie z ww. pouczeniem, złożył do MSWiA wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 21 marca 2017 r. T.G. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi naruszenie: - przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 3, art. 113 k.p.a., - przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 7 pkt 4 i § 8 pkt 1 rozporządzenia w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga podlegała odrzuceniu. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, iż zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] dotyczyło odmowy uzupełnienia decyzji tego organu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] odmawiającej uwzględnienia odwołania w przedmiocie zmiany opinii o służbie T.G., wydanej przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] lipca 2016 r. znak: [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 111 k.p.a. Zgodnie z jego treścią strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2). Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia (art. 126 k.p.a.) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ocena kompletności danego aktu, a więc zasadności jego uzupełnienia podlega, w zależności od etapu i rodzaju postępowania administracyjnego, bądź ocenie organu odwoławczego, bądź sądu administracyjnego w ramach postępowania dotyczącego aktu, do którego odnosi się wniosek o uzupełnienie. Nawet jeżeli uzupełnienie decyzji zostało dokonane w formie postanowienia, to nie jest to odrębne, samoistne orzeczenie, ale dodatkowy składnik decyzji podstawowej i nie podlega on odrębnemu zaskarżeniu, a termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia (pozytywnego lub negatywnego) co do jej żądania w przedmiocie uzupełnienia. Taka sama sytuacja zachodzi w przypadku, jak w niniejszej sprawie, odmowy uzupełnienia decyzji, której organ dokonał w formie postanowienia. Na postanowienie to nie służy bowiem zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), co wynika wprost z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 111 k.p.a. Jak wskazano wyżej, na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), nie jest to bowiem postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to, tak jak i postanowienie o uzupełnieniu decyzji, nie stanowią samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzygają bowiem odrębnej sprawy. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) nie przewidują możliwości wniesienia skargi na takie postanowienie, z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 2 ustawy, który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji - jako niedopuszczalnej. Zakres przedmiotowy dopuszczalności skargi określony został w art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1, 3, 4 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zakres ten obejmuje generalnie sprawy z zakresu administracji publicznej i inne przekazane z mocy ustaw szczególnych. Jednocześnie powołane przepisy określają formy działania organu administracji podlegające kontroli sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie każda czynność organu administracji publicznej w sprawie administracyjnej będzie podlegała takiej kontroli. Wprawdzie w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zapadło w postępowaniu zakończonym decyzją o odmowie uwzględnienia odwołania w przedmiocie zmiany opinii o służbie w Państwowej Straży Pożarnej, która to decyzja podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jednakże na postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Sąd nie posiadał kompetencji do rozpoznania merytorycznego i oceny przedmiotowego postanowienia (jako odrębnego orzeczenia). Droga sądowa jest więc niedopuszczalna, a zatem wniesiona skarga podlegała odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 zdanie pierwsze ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.