II SA/Wa 500/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Andrzej Kołodziej (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oddala skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 218 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. nr 79, poz. 523), z dniem [...] października 2012 r. przeniósł z urzędu K. K.– starszego oddziałowego działu ochrony [...] w [...] podległego Aresztowi Śledczemu w [...] do pełnienia służby na stanowisku starszego oddziałowego działu ochrony Zakładu Karnego w [...] . Uzasadniając rozstrzygnięcie podał, że w związku z Zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 lipca 2012 r. w sprawie zniesienia Aresztu Śledczego w [...] i utworzenia Zakładu Karnego w [...] (Dz. Urz. MS, poz. 117 z 2012 r.), zaistniała konieczność dokonania zmian organizacyjnych, a w konsekwencji przeniesienia funkcjonariusza do jednostki powstałej na bazie Oddziału Zewnętrznego Aresztu Śledczego w [...] , z zachowaniem dotychczasowego stanowiska służbowego oraz składników uposażenia. W odwołaniu od powyższej decyzji K. K. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej nazwy stanowiska służbowego – "starszy oddziałowy Oddziału Zewnętrznego w [...] podległego Aresztowi Śledczemu w [...] " i w to miejsce wpisanie treści "starszy oddziałowy działu ochrony Aresztu Śledczego w [...] ". Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej utworzył Oddział Zewnętrzny w [...] podległy Aresztowi Śledczemu w [...] . Zgodnie z zarządzeniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], ustalającym wykaz stanowisk dla Aresztu Śledczego w [...] i podległego mu Oddziału Zewnętrznego w [...], Dyrektor Aresztu Śledczego w [...], w oparciu o art. 46 ustawy o Służbie Więziennej, mianował K. K. z dniem [...] czerwca 2012 r. na stanowisko starszego oddziałowego działu ochrony Oddziału Zewnętrznego w [...] Aresztu Śledczego w [...]. Następnie, w związku z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 lipca 2012 r. w sprawie zniesienia Aresztu Śledczego w [...] i utworzenia Zakładu Karnego w [...] (Dz. Urz. MS, poz. 117 z 2012 r.), Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], działając w oparciu o art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, przeniósł K. K. z dniem [...] października 2012 r. z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w [...], określając jednocześnie, zgodnie z dyspozycją art. 69 ust. 2 ustawy, stanowisko służbowe (dotychczas posiadane) w nowej jednostce penitencjarnej oraz informując zainteresowanego, że zaistniałe zmiany nie będą miały wpływu na pobierane dotychczas uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym. Badając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy uznał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] skierował ją do właściwego adresata, tj. starszego oddziałowego działu ochrony, wskazując jednocześnie zgodny z ostatnim rozkazem personalnym przydział służbowy, tj. "Oddział Zewnętrzny w [...] podległy Aresztowi Śledczemu w [...]". W ocenie organu II instancji bez znaczenia jest w przedmiotowej sprawie to, czy jest to Oddział Zewnętrzny w [...] podległy Aresztowi Śledczemu w [...], czy jak wnosi o to odwołujący, Areszt Śledczy w [...]. W rozpatrywanej sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, K. K. był funkcjonariuszem Aresztu Śledczego w [...], a Oddział Zewnętrzny w [...] był jedynie wyznaczonym dla niego przez Dyrektora Aresztu miejscem pełnienia służby. W tym stanie rzeczy z chwilą zniesienia Aresztu Śledczego w [...] oraz przekształcenia Oddziału Zewnętrznego w [...] na Zakład Karny, zaszła konieczność przeniesienia odwołującego się z urzędu i ustalenia przydziału służbowego w nowo powstałej jednostce. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] grudnia 2012 r. w całości, utrzymującą w mocy w zaskarżonej przez niego części decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2012 r., a także działanie organów Służby Więziennej – Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] oraz Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, w przedmiocie sposobu podjętych czynności w zakresie przekształcenia administracyjnoprawnych warunków stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Więziennej Aresztu Śledczego w [...]. Zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz działaniu organów Służby Więziennej zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 218 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez brak podjęcia wszechstronnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego w decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], poprzez wydanie jej w części na podstawie wydanego wcześniej zewnętrznego aktu administracyjnego przekształcającego stosunek służbowy (nazwanego pozornie rozkazem personalnym), zamiast na podstawie obowiązującego w czasie podejmowanego rozstrzygnięcia, aktu zewnętrznego nawiązującego stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej (akt mianowania obywatela do Służby Więziennej), co w konsekwencji spowodowało wadliwe uznanie, że skarżący był funkcjonariuszem Oddziału Zewnętrznego w [...], a nie Aresztu Śledczego w [...], co miało wpływ na słuszny interes strony w przedmiocie sprawy; b) przepisów o właściwości, poprzez wydanie zewnętrznego aktu administracyjnego (nazwanego pozornie rozkazem personalnym), będącego podstawą skarżonej w części decyzji wydanej w I instancji (zmiana warunków stosunku służbowego – stałego miejsca pełnienia służby), w zakresie spraw (rzeczowo i instancyjnie) ustanowionych innemu organowi administracji, co narusza art. 69 i art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej i stanowi przyczynę nieważności skarżonej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.; c) art. 155 § 1 K.p.a. w zw. z art. 218 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej przez podjęcie postępowania w przedmiocie weryfikacji decyzji ostatecznej – aktu mianowania do Służby Więziennej, bez wystąpienia określonych prawem przesłanek pozytywnych i wbrew określonej przesłance negatywnej, co stanowi przyczynę nieważności skarżonej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; d) naruszenie wyłączności stosowania określonego nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej – aktu mianowania do służby skarżącego, o którym mowa w art. 155 K.p.a. (tryb uchylenia lub zmiany decyzji tworzącej prawa dla strony), niezgodnie z przepisami postępowania wynikającymi z art. 69 w zw. z art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, co stanowi przyczynę nieważności skarżonej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; e) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 218 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez działanie w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, polegające na naruszeniu godności funkcjonariusza Służby Więziennej, przez zastosowanie niedopuszczalnych prawem praktyk dyskryminacyjnych w zakresie sposobu tworzenia warunków zatrudnienia (służby) zmierzających bezpośrednio do uposażenia funkcjonariuszy Służby Więziennej niejednakowymi świadczeniami związanymi z zatrudnieniem – służbą (nierówne traktowanie, wobec określonych wprost ustawą o Służbie Więziennej uprawnień, związanych z obowiązującą wszystkich funkcjonariuszy Służby Więziennej dyspozycyjnością w Służbie); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 46, art. 219 ust. 1 pkt 1, art. 69 ust. 1 i 2 w zw. z art. 218 ust. 1 pkt 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o Służbie Więziennej, polegające na błędnej wykładni tychże przepisów, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż dla zastosowania możliwości przeniesienia z urzędu funkcjonariusza Służby Więziennej do innego miejsca pełnienia służby (do innej jednostki i w innej miejscowości) wystarczające jest działanie (pozorne, zastosowane celowo) w trybie przewidzianym tylko dla spraw wynikających z podległości służbowej – tylko rozkazem personalnym, w ramach tylko i wyłącznie mianowania na stanowisko służbowe, zgodnie i na podstawie przepisów określających tylko i wyłącznie "zakres działania" organu, tj. art. 13 ust. 2 pkt 5 i 6 i art. 46 ustawy, zamiast tylko i wyłącznie na podstawie przepisów kompetencyjnych materialnie ustanowionych dla regulowanej rzeczy sprawy (miejsce Służby), tj. art. 69 ust. 1 i 2 i art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, które to naruszenie świadczy o rażącym naruszeniu przepisów prawa; b) naruszenia przepisów prawa w zakresie sposobu tworzenia prawa wewnętrznego przez organ administracji publicznej – zarządzenie Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie struktury organizacyjnej AŚ w [...], w zakresie przekroczenia uprawnień regulowanych nim spraw, w celu tylko obejścia prawa (zmiana siedziby i nazwy jednostki organizacyjnej SW, utworzenie nowego rodzaju jednostki organizacyjnej SW – aresztu śledczego w podległym mu oddziale zewnętrznym, i utworzenia w niej jej wewnętrznych komórek organizacyjnych), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 13 ust. 2 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, z naruszeniem granic swobody uznania, uprawnienia do "odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry" – bez "wystarczającej potrzeby"; d) art. 65 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 69, art. 70 ust. 1, w zw. z art. 70 ust. 2, i art. 218 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej w działaniu organu, poprzez nieprawidłowe zastosowanie Konstytucyjnego prawa wolności "wyboru miejsca pracy" (służby) i rażącego naruszenia ograniczenia "obowiązku pracy" (służby), który nałożony może być "tylko przez ustawę". W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2012 r., (w części, w jakiej została zaskarżona), oraz decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., o sygn. [...], wobec zaistnienia przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 218 ust. 5 ustawy o Służbie Więziennej; ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku z punktu 1 o - 2) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2012 r., (w części, w jakiej została zaskarżona); 3) stwierdzenie bezskuteczności czynności w przedmiocie przekształcenia warunków administracyjnoprawnego stosunku służbowego skarżącego, w zakresie dotyczącym sposobu dokonanego przeniesienia z urzędu (w trybie pozornym – mianowanie rozkazem personalnym) oraz celowego ustalenia pozornej struktury organizacyjnej i pozornego wykazu stanowisk dla Aresztu Śledczego w [...], w części związanej z ustalonym w nich nowym stałym miejscem pełnienia służby, innym niż określono skarżącemu stałe miejsce pełnienia służby aktem mianowania do służby w Służbie Więziennej dnia [...] czerwca 1990 r. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg swojej służby. Wskazał, że z dniem [...] kwietnia 2008 r. utworzony został w miejscowości [...] Oddział Zewnętrzny podległy Aresztowi Śledczemu w [...]. Podkreślił, że Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] nie mianował wówczas funkcjonariuszy pełniących służbę w tym Oddziale na stanowiska służbowe w Oddziale Zewnętrznym w [...]. Stanowisko oddziałowego działu ochrony Aresztu Śledczego w [...] zostało usytuowane w wewnętrznej strukturze Oddziału Zewnętrznego w [...] dopiero z dniem [...] czerwca 2012 r. zarządzeniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]. Na podstawie tego zarządzenia utworzono odrębny wykaz stanowisk służbowych dla Areszty Śledczego w [...] i oddzielny dla Oddziału Zewnętrznego w [...]. Następnie decyzją personalną Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., celowo nazwaną wadliwie "rozkazem personalnym" wydaną na podstawie art. 46 ustawy o Służbie Więziennej został z dniem [...] lipca 2012 r. mianowany na stanowisko "oddziałowego działu ochrony w Oddziale Zewnętrznym w [...] Aresztu Śledczego w [...]". Z dniem tym formalnie i faktycznie rozpoczął stałe pełnienie służby tylko w miejscowości [...]. Areszt Śledczy w [...] został natomiast zniesiony dopiero z dniem [...] października 2012 r. na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. W związku z tym decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2012 r. został przeniesiony z urzędu z dniem [...] października 2012 r. do pełnienia służby z Oddziału Zewnętrznego w [...] do utworzonego w jego miejsce Zakładu Karnego w [...]. Skarżący zarzucił, że Odział Zewnętrzny w [...] podległy Aresztowi Śledczemu w [...] został utworzony celowo, aby później możliwe było przeniesienie funkcjonariusza z urzędu do innej jednostki (Zakład Karny w [...]) nie z miejscowości [...], a z tej samej miejscowości, w której utworzony został zakład karny. Celem takiego działania było zaś pozbawienie funkcjonariuszy Służb Więziennej przenoszonych z urzędu do innej jednostki organizacyjne Służby Więziennej w innej miejscowości uprawnień wynikających z tytułu ich ustawowego obowiązku dyspozycyjności w służbie, tj. zwrotu kosztów podróży do miejsca pełnienia służby i z powrotem oraz równoważnika z tytułu braku mieszkania. Dyrektor Generalny Służby Więziennej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79 poz. 523 ze zm.) stanowi, że funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Jak zaś wynika z postanowień ust. 2 tego artykułu do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi są: dyrektor Generalny – na obszarze kraju oraz dyrektor okręgowy – na obszarze swojego działania. Właściwy dyrektor okręgowy jest zatem uprawniony na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy do przeniesienia funkcjonariusza do pełnienie służby w innej jednostce organizacyjnej bez z jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznaczają ważne potrzeby służby. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została przesłanka materialnoprawna zastosowania powyższego przepisu w postaci "ważnych potrzeb służby", a tym samym zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy o Służbie Więziennej jest nietrafny. K. K. był funkcjonariuszem Aresztu Śledczego w [...]. W dniu [...] lipca 2012 r. Minister Sprawiedliwości wydał zarządzenie w sprawie zniesienia z dniem [...] października 2012 r. Aresztu Śledczego w [...] i utworzenia Zakładu Karnego w [...]. Przeniesienie skarżącego z dniem [...] października 2012 r. do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w [...] w oparciu o art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej było zatem uzasadnione zniesieniem jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz ten pełnił dotychczas służbę. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące utworzenia przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zarządzeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Oddziału Zewnętrznego w [...] podległego Aresztowi Śledczemu w [...] oraz mianowania go przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], w oparciu o art. 46 ustawy o Służbie Więziennej, z dniem [...] czerwca 2012 r. na stanowisko starszego oddziałowego działu ochrony Oddziału Zewnętrznego w [...] Aresztu Śledczego w O. nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej. Należy jednak zaznaczyć, iż utworzenie Oddziału Zewnętrznego w [...] podległego Aresztowi Śledczemu w [...] miało swoje oparcie w przepisie art. 8 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej. Mianowanie zaś skarżącego na stanowisko służbowe w Oddziale Zewnętrznym w [...] mieściło się w zakresie kompetencji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] (art. 46 w zw. z art. 40 ustawy). Okolicznością bezsporną jest natomiast to, że skarżący także po mianowaniu go z dniem [...] czerwca 2012 r. przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] na stanowisko służbowe starszego oddziałowego działu ochrony w Oddziale Zewnętrznego w [...] nadal był funkcjonariuszem Aresztu Śledczego w [...]. Areszt Śledczy w [...] został zaś zniesiony z dniem [...] października 2012 r., a zatem zaistniała potrzeba przeniesienia skarżącego z urzędu do nowoutworzonej jednostki organizacyjnej, tj. Zakładu Karnego w [...]. W świetle powyższych faktów Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] miał zatem podstawy do tego aby przenieść skarżącego do pełnienia służby w zakładzie Karnym w [...]. Była to decyzja uznaniowa uzasadniona ważnymi potrzebami służby, gdyż miały miejsce zmiany organizacyjne polegające na zniesieniu Aresztu Śledczego w [...] oraz utworzeniu Zakładu Karnego w [...]. Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] przenosząca skarżącego do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w [...], jak również utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] grudnia 2012 r., nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, że utworzenie z dniem [...] czerwca 2012 r. Oddziału Zewnętrznego w [...] oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe w tym Oddziale miało na celu pozbawienie w przyszłości tych funkcjonariuszy, w związku z przeniesieniem ich z urzędu do innej jednostki organizacyjne Służby Więziennej w innej miejscowości, uprawnień do świadczeń pieniężnych w postaci zwrotu kosztów podróży do miejsca pełnienia służby i z powrotem oraz równoważnika z tytułu braku mieszkania, należy wyjaśnić, iż zarzuty te nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Jeżeli według skarżącego w związku z przeniesieniem go z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w [...] należą mu się określone świadczenia pieniężne, a organy Służby Więziennej odmawiają mu wypłaty tych świadczeń, to może wystąpić ze stosownym roszczeniem o te świadczenia na drodze powództwa przed właściwym sądem pracy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.