II SA/Wa 502/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), WSA Janusz Walawski, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2008 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP Nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydany na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a i art. 114 ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.- zwaną dalej ustawą pragmatyczną) oraz § 7 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483) w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, którym to rozkazem zwolniono [...] P. M. (zwanego dalej skarżącym) z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu [...] skarżący wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oświadczając, iż znane mu są ustawowe warunki wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. W związku z powyższym Szef Sztabu Generalnego WP uwzględnił powyższe wypowiedzenie i uznając, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 111 pkt 9 lit. a ustawy pragmatycznej, ww. rozkazem zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W sporządzonym przez siebie uzasadnieniu organ podniósł ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 130 § 2 Kpa wskazujący na to, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Zaznaczył tym samym, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem upływu terminu wypowiedzenia służbowego wskazanym w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zmianę terminu zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem wszelkich procedur administracyjnych, gdyż wniesienie przez niego odwołania od rozkazu powinno wstrzymać wykonanie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. dotyczącego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Skarżący podniósł ponadto, iż ww. rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP wydany został bez podstawy prawnej, ponieważ wskazano w nim organ właściwy do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej Ministra Obrony Narodowej powołując art. 115 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.). Skarżący podniósł również, że jego odwołanie nie zostało rozpatrzone w terminie i tym samym organ pozostawał w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż zgodnie z art. 114 ust. 1 i 5 cyt. ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podania przyczyny. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia. Wskazał, iż bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że skarżący w dniu [...] r. złożył oświadczenie woli w postaci wypowiedzenia stosunku służbowego, wskutek czego zaistniała przesłanka określona w art. 111 pkt 9 lit. a ww. ustawy pragmatycznej, obligująca organ wojskowy do zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. Minister Obrony Narodowej wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 115 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, organem właściwym do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej jest Szef Sztabu Generalnego. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż podniesiony przez skarżącego argument, że błędne powołanie podstawy prawnej wiąże się z jej brakiem jest bezzasadny. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza bowiem, w ocenie organu odwoławczego, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis taki jest, ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Wskazał, iż bezspornym jest, że w niniejszej sprawie organem właściwym do wydania rozkazu personalnego był Szef Sztabu Generalnego, który w podstawie prawnej zamiast art. 115 ust. 1 pkt 2 powołał art. 115 ust. 1 pkt 1. Organ odwoławczy nie zgodził się również z argumentacją skarżącego, iż wniesienie odwołania od rozkazu, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego, wstrzymuje jego wykonanie. Dla potwierdzenia swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.04.2002 r. sygn. akt II SA 610/02. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej obowiązującym w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę P. M. pod tym kątem, Sąd stwierdził, że organ podejmujący zaskarżoną decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej orzekł zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podstawę materialną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 111 pkt 9 lit. a i art. 114 ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz § 7 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 roku w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483). Na wstępie stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło na jego wyraźny wniosek, który ma swoją podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny, przy czym - stosownie do brzmienia art. 114 ust. 5 ustawy pragmatycznej - zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia, w ostatnim dniu miesiąca. Skarżący wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej, co znajduje potwierdzenie w powyżej przytoczonym przepisie. W tej sytuacji powstał obowiązek zwolnienia go ze służby. Stosownie do art. 111 pkt 9 lit. a ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza. Wobec treści przytoczonych przepisów, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu nie narusza prawa. Tym bardziej, że skarżący wypowiedział stosunek służbowy w formie pisemnej, jednoznacznie wskazującej na zamiar wypowiedzenia tego stosunku, a zatem z zachowaniem kryteriów określonych w § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), obowiązującego w dacie rozpoznawania sprawy przez organ. Według ust. 5 tego przepisu, w przypadku dokonania przez żołnierza wypowiedzenia, organ zwalniający wydawał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, w której określał datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynikającą z wypowiedzenia. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez organ niewłaściwy, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organem właściwym do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby był Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a nie Minister Obrony Narodowej. Zgodnie bowiem z art. 115 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej organem właściwym do zwolnienia żołnierza zawodowego po upływie terminu wypowiedzenia stosunku służby wojskowej, jest Szef Sztabu Generalnego WP, bowiem zwolniony oficer nie pełnił służby w instytucji cywilnej, lecz w rezerwie kadrowej. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż Szef Sztabu Generalnego w wydanym przez siebie rozkazie personalnym powołał błędną podstawę prawną - art. 115 ust. 1 pkt 1 zamiast art. 115 ust. 1 pkt 2. Jednak okoliczność ta nie oznacza naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Należy zgodzić się w tym miejscu z poglądem przedstawionym przez Ministra Obrony Narodowej, że błędne powołanie podstawy prawnej wynikłe najprawdopodobniej z omyłki pisarskiej (powołanie pkt 1 zamiast pkt 2 § 1 art. 115 ustawy pragmatycznej) nie może być utożsamiane z brakiem (niewskazaniem) podstawy prawnej. Należy również zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż wniesienie odwołania od rozkazu, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego, nie wstrzymuje jego wykonania. Pogląd ten - w pełni podzielany przez Sąd orzekający w obecnym składzie - wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 15.04.2002 r. sygn. akt II SA 610/02 stanowiąc, iż "przepisy pragmatyki wojskowej, w zakresie dotyczącym trybu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w związku z art. 130 § 3 pkt 2 Kpa, wyłączają stosowanie przepisów art. 130 § 1 i § 2 Kpa co do rozpoczęcia biegu terminu wypowiedzenia oraz jego zakończenia ze skutkiem w postaci zwolnienia ze służby (...). W tym zakresie przepisy pragmatyki stanowią lex specialis w stosunku do przepisów Kpa regulujących generalnie kwestie wykonalności decyzji administracyjnych". W związku z powyższym należy przyjąć, iż wniesienie przez skarżącego odwołania nie wstrzymuje wykonalności zaskarżonej decyzji, jak również nie powoduje zmiany terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.