II SA/Wa 504/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., działając na podstawie § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. L. od orzeczenia RWKL w B. nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej – kategoria N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RWKL w B.. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, że we wniesionym odwołaniu W. L. nie zgadza się z orzeczeniem RWKL w B. nr [...] z dnia [...] października 2014 r., uznającym go za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria N i wnosił o uchylenie tegoż orzeczenia i uznanie go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Jako uzasadnienie swojego odwołania podaje, iż opinia psychiatryczna i internistyczna są nieczytelne i nie można się do nich ustosunkować, i że fakty wymienione w opinii psychologicznej nie pokrywają się z kryteriami opisanymi w § 68 pkt 1, podważa wynik opinii psychologicznej oraz rozpoznany przez RWKL krwiomocz. W dalszej części wskazuje, iż niezmienne orzeczenia RWKL podważają wartości jego wyższego wykształcenia, i że nie ma znaczenia dla RWKL fakt wielokrotnego poddawania się przez orzekanego zlecanym badaniom lekarskim, składania przez niego skarg do Sądów, pism do Przewodniczącego CWKL, starań o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyjęcie do studium oficerskiego i nie podejmowanie przez niego przez 6 lat pracy zarobkowej. Ponadto stwierdza, iż w obecnym orzeczeniu wskazano skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności, które to nie zostało wykazane w badaniu laboratoryjnym z dnia 16 października 2014 r., wykonane samodzielnie wyniki badan morfologii krwi, mocz i usg jamy brzusznej z SPZOZ w R. oraz opinię psychologiczną z dnia [...] marca 2012 r. CWKL w W. rozpatrzyła odwołanie w oparciu o dokumentację orzeczniczo – lekarską znajdującą się w aktach przedmiotowej sprawy zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 15 poz. 80 z późniejszymi zmianami) – który brzmi "Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy"'). Z analizy dokumentacji wynika, iż orzekany stawił się w dniu [...] października 2014 r. do RWKL w B. ze skierowania z WKU w B. celem określenia aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej, jako kandydata do Studium Oficerskiego [...] W. Jak wynika ze skierowania kandydat był orzekany po raz ostatni w 2012 r. przez RWKL w B. – orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2012 r., która uznała go wówczas za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Obecnie RWKL przeprowadziła niezbędne badania i konsultacje i na ich podstawie wskazała, iż obecnie orzekany z racji pkt 1 i 2 rozpoznania tj. osobowość o cechach nieprawidłowych § 68 pkt 1 i przewlekły objawowy krwinkomocz – do diagnostyki § 48 pkt 10 jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Ponadto w pkt 4 rozpoznania RWKL wskazała – skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności nosa § 26 pkt 3, które to schorzenie w myśl przepisów orzeczniczych nie stanowi o niezdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej, a wiec tym samym nie ma wpływu na orzeczoną przez RWKL u kandydata kategorię zdrowia N. Z wydanym orzeczenie RWKL w B. orzekany nie zgodził się wnosząc jak na wstępie. Po analizie akt sprawy CWKL nie znalazła merytorycznych podstaw do uchylenia skarżonego orzeczenia i uznania zainteresowanego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Orzekany nie przedłożył żadnej merytorycznej dokumentacji medycznej świadczącej o braku schorzeń wymienionych w pkt 1 i 2 rozpoznania tj. innych opinii psychologicznych czy psychiatrycznych świadczących o braku jakichkolwiek zaburzeń osobowości i podważających dotychczasowe opinie wydawane w jego sprawie, czy też dokumentacji medycznej z poradni internistycznej czy nefrologicznej potwierdzającej przeprowadzenie pełnej diagnostyki i wykluczającej schorzenie nerek (układu moczowego) oraz wykazywane wielokrotnie w badaniach komisji nieprawidłowe ilości krwinek czerwonych w moczu (co świadczy o przewlekłym krwinkomoczu). Podnoszony przez orzekanego subiektywny czynnik w postaci nieczytelności opinii psychiatrycznej i internistycznej (które były czytelne dla lekarzy orzeczników) zdaniem CWKL nie może mieć wpływu na zmianę orzeczonej kategorii zdrowia. Zdaniem CWKL podnoszone przez orzekanego zastrzeżenia co do rozpoznania postawionego w trakcie badania psychologicznego również nie mogą być wzięte pod uwagę, gdyż orzekany nie ma kompetencji ani stosownego wykształcenia (natomiast badania były przeprowadzone przez osoby posiadające takie kwalifikacje) do kwestionowania techniki czy też opisu wyniku badania, a umieszczone w opisie aktualnego badania psychologicznego sformułowania w świetle wiedzy medycznej odnoszą się do ujawnionych defektów osobowości. Odnośnie kwestionowanego przez kandydata rozpoznania krwinkomoczu (orzekany dostarczył jedynie jednorazowy wynik badania moczu (prawidłowy) i badanie jamy brzusznej). Zdaniem CWKL wykonane przez RWKL badanie moczu ewidentnie wskazuje na istnienie u orzekanego krwinkomoczu ze względu na obecność erytrocytów w ilości 46-67 komórek /ul (norma 1-5 komórek/ul), zaś kwestionowanie jego obecności przez orzekanego z racji jasnożółtej barwy moczu jest w świetle wiedzy medycznej błędem, gdyż tylko bardzo duże ilości krwinek w moczu powodują zmianę jego barwy (tzw. kwinkomocz makroskopowy) podczas gdy małe i umiarkowane ilości krwinek nie maja wpływu na barwę (inaczej krwinkomocz mikroskopowy'). Tym samym zdaniem CWKL postawione przez RWKL rozpoznanie krwinkomoczu jest prawidłowe zaś pojedynczy wynik badania moczu (brak możliwości weryfikacji, czy próbka badanego moczu rzeczywiście pochodziła od orzekanego) wobec faktu wielokrotnie stwierdzanych już wcześniej nieprawidłowych ilości krwinek czerwonych, istnienia kwinkomoczu nie wyklucza. CWKL zauważa, także, iż zdolność do zawodowej służby wojskowej opiera się jedynie na kryteriach zdrowotnych i wynikach badań laboratoryjnych i specjalistycznych a nie na podstawie uzyskanego przez kandydatów wykształcenia, rodzaju składanych wniosków, ilości skarg sądowych czy długoletni ości procesu starań o przyjęcie do wojska, czy też nie podejmowania w tym czasie przez kandydatów pracy zarobkowej. Nawiązując do pkt 4 rozpoznania tj. schorzenia, które jak stwierdza orzekany nie było stwierdzone w trakcie badania przez laryngologa (które to nie miało też wpływu na orzekniętą kategorię zdrowia N) to po zapoznaniu się z aktami sprawy CWKL stwierdza, iż w zapisie badania z dnia [...] października 2014 r. laryngolog A.S. wpisała laryngologicznie bez zmian. Orzekany był już jednak badany przez tą samą osobę w dniu [...] maja 2011 r. na okoliczność poprzedniego postępowania orzeczniczego i wówczas zostały stwierdzone: skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające oddychania. Skrzywienie takie nie jest istotną patologią w rozumieniu laryngologicznym i nie stanowi przyczyny niezdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej ale jest elementem stałym (chyba że zostało wykonane operacyjnie-na co zainteresowany nie przedstawił żadnej stosownej dokumentacji medycznej) i zdaniem CWKL, skoro zostało stwierdzone w badaniach wcześniejszych i nie ma wpływu na orzekniętą niezdolność to nie jest błędem przepisanie tegoż rozpoznania z poprzedniego orzeczenia do aktualnego. W konkluzji organ podkreślił, że kandydat na żołnierza zawodowego winien być całkowicie sprawny i zdrowy w chwili orzekania Służba wojskowa wymaga dużej odporności i wytrzymałości zarówno fizycznej jak i psychicznej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia jako naruszającego prawo. Skarżący podkreślił, że z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika, że opinie były czytelne dla członków wojskowej komisji lekarskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał między innymi, że CWKL wyjaśniła w swoim orzeczeniu, iż rozpoznanie krwinkomoczu jest potwierdzone badaniami wykonanymi przez RWKL – obecność erytrocytów w ilości 46-67 komórek /ul (norma 1-5 komórek/ul). Kwestionowanie jego obecności przez orzekanego z racji jasnożółtej barwy moczu jest w świetle wiedzy medycznej błędem, gdyż tylko bardzo duże ilości krwinek w moczu powodują zmianę jego barwy (tzw. krwinkomocz makroskopowy) podczas gdy małe i umiarkowane ilości krwinek nie maja wpływu na barwę (inaczej krwinkomocz mikroskopowy). Zdaniem CWKL postawione przez RWKL rozpoznanie krwinkomoczu jest prawidłowe, zaś pojedynczy wynik badania moczu (dostarczonego do odwołania) nie jest wystarczający do podważenia dokonanej kwalifikacji, wobec faktu wielokrotnie stwierdzanych we wcześniejszych postępowaniach nieprawidłowych ilości krwinek czerwonych w moczu. Rozpoznanie u orzekanego – osobowości o cechach nieprawidłowych nie deprecjonuje w żaden sposób jego osiągnięć naukowych czy intelektu, wskazuje jednak na ograniczenie predyspozycji do zawodowej służby wojskowej. Bezsprzecznie należy stwierdzić, iż kandydat do zawodowej służby wojskowej musi odznaczać się nienagannym stanem zdrowia zarówno fizycznego jak i psychicznego przez wzgląd na specyfikę wykonywanych zadań oraz warunki i szczególne właściwości służby wojskowej. CWKL nie może zgodzić się z argumentem skarżącego, odnoście procentowego określenia możliwość pojawienia się dolegliwości somatycznych i symptomów czynnościowych spowodowanych odbywaniem służby wojskowej. Nie jest to możliwe przede wszystkim z powodu braku stabilności sytuacji zawodowej żołnierza, która na podstawie rozkazu może ulegać znacznym i częstym zmianom. Stąd też żołnierz powinien liczyć się tak samo z wyznaczeniem na stanowisko administracyjne jak i skierowanie do jednostki wojskowej czy na misję zagraniczną. Z tego właśnie powodu niezmiernie istotne jest aby kandydat na żołnierza odznaczał się nienagannym stanem zdrowia nie tylko fizycznego ale także psychicznego. W związku z przedstawioną argumentacją należy przyjmować możliwie najwyższe obciążenie czynników zewnętrznych na stan zdrowia osoby orzekanej. Nie mieści się w interesie Sił Zbrojnych aby podejmować ryzyko trwałego naruszenia stanu zdrowia żołnierza, prowadzi to bowiem nie tylko do istotnych strat w sferze życia społecznego ale także pośrednio prowadzi do osłabienia gotowości bojowej. Jak wynika z opinii psychiatrycznej wydanych w postępowaniach orzeczniczych, w sprawie skarżącego możliwe jest pojawienie się dolegliwości somatycznych i symptomów czynnościowych. Ponieważ wojskowe komisje lekarskie stwierdzają rozpoznanie z § 68 pkt 1 od 2009 r. można na tej podstawie wnioskować, iż nie są to okresowe zaburzenia a potwierdzone rozpoznanie – osobowość o cechach nieprawidłowych. W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących jego zdaniem niewystarczającego uzasadnienia dokonanej kwalifikacji orzeczniczej w zakresie § 68 pkt 1 należy również wyjaśnić, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia (tak jak w typowym badaniu lekarskim), ale rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na ocenie legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga na orzeczenie CWKL w Warszawie z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w B. z dnia [...] października 2015 r., podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy – zdolność do służby wojskowej. Zaznaczenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, wydając decyzje w indywidualnych sprawach – w przedmiocie zdolności do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia, działają jako organy administracji publicznej. Z tych względów, w zakresie nienormowanym przepisami szczególnymi, do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie – określone w Kodeksie postępowania administracyjnego - ogólne zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. akt I SA 2114/97, publ. Lex nr 47973). Rozstrzyganie o zdolności do służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym. Podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.). Rozporządzenie to w Załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, zaś w Załączniku nr 5 określa wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do Załącznika nr 5 do ww. rozporządzenia odsyła przepis § 24 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14 i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia (§ 29). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 30 ust. 2). Zaznaczyć należy, iż kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje: sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, a także ocenę, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ustalony m.in. na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że orzekająca w I instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl § 3 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisja orzekała w składzie trzech lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wszechstronnego badania skarżącego , opinie: psychiatryczna internistyczna, stwierdziła na podstawie pkt 1 i 2 rozporządzenia tj. osobność i cechach nieprawidłowych § 68 pkt 1 i przewlekły objawowy krwinkomocz do diagnostyki § 48 pkt 10 i uznała skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W § 68 pkt 2 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. (rozdział XVI - stan psychiczny) wykazane zostały "zaburzenia osobowości o cechach nieprawidłowych " Zgodnie zaś z objaśnieniami szczegółowymi do § 68 przez zaburzenia osobowości (osobowość nieprawidłowa, psychopatia, charakteropatia) należy rozumieć niedorozwój lub defekt sfery dążeniowo-uczuciowej osobowości, bez względu na etiologię. Rozpoznanie ustala się na podstawie: obecności cech zaburzonej osobowości i świadczących o niedostatecznej adaptacji w zwykłych sytuacjach życiowych, początku zaburzeń w okresie późnego dzieciństwa lub w okresie młodzieńczym (defekty osobowości spowodowane uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego w wieku dojrzałym), po wykluczeniu: upośledzenia umysłowego, zaburzeń psychotycznych, reakcji adaptacyjnych. Dyspozycja § 68 pkt 2 ma zastosowanie w stosunku do badanych, u których na tle długotrwałej dezadaptacji stwierdza się okresy zadowalającego funkcjonowania. W świetle powyższego, mając na względzie, iż w wyniku przeprowadzonych konsultacji specjalistycznych jednoznacznie potwierdzono u skarżącego zaburzenia osobowości o cechach nieprawidłowych , oraz przewlekły objawowy krwinkomocz do diagnostyki , uznać należało, iż Komisja dokonała prawidłowej kwalifikacji schorzenia do § 68 pkt 1, oraz § 48 pkt 10, zaś zaliczenie skarżącego do kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które zostały omówione w ww. orzeczeniu. Również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., orzekająca w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl § 12 pkt 1 ww. rozporządzenia. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komisji I instancji zostało należycie uzasadnione. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Komisja II instancji wydała orzeczenie po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy , wyjaśniła w swoim orzeczeniu, iż rozpoznanie krwinkomoczu jest potwierdzone badaniami wykonanymi przez RWKL - obecność erytrocytów w ilości 46-67 komórek /ul (norma 1-5 komórek/ul). Należy zgodzić się z organem że postawione przez RWKL rozpoznanie krwinkomoczu jest prawidłowe, zaś pojedynczy wynik badania moczu (dostarczonego do odwołania) nie jest wystarczający do podważenia dokonanej kwalifikacji, wobec faktu wielokrotnie stwierdzanych we wcześniejszych postępowaniach nieprawidłowych ilości krwinek czerwonych w moczu. Rozpoznanie u skarżącego – osobowości o cechach nieprawidłowych, wskazuje na ograniczenie predyspozycji do zawodowej służby wojskowej. Bezsprzecznie należy stwierdzić, iż kandydat do zawodowej służby wojskowej musi odznaczać się nienagannym stanem zdrowia zarówno fizycznego jak i psychicznego przez wzgląd na specyfikę wykonywanych zadań oraz warunki i szczególne właściwości służby wojskowej Nie jest to możliwe przede wszystkim z powodu braku stabilności sytuacji zawodowej żołnierza, która na podstawie rozkazu może ulegać znacznym i częstym zmianom. Stąd też żołnierz powinien liczyć się tak samo z wyznaczeniem na stanowisko administracyjne jak i skierowanie do jednostki wojskowej czy na misję zagraniczną. Z tego właśnie powodu niezmiernie istotne jest aby kandydat na żołnierza odznaczał się nienagannym stanem zdrowia nie tylko fizycznego ale także psychicznego. W związku z przedstawioną argumentacją należy przyjmować możliwie najwyższe obciążenie czynników zewnętrznych na stan zdrowia osoby orzekanej. Nie mieści się w interesie Sił Zbrojnych aby podejmować ryzyko trwałego naruszenia stanu zdrowia żołnierza, prowadzi to bowiem nie tylko do istotnych strat w sferze życia społecznego ale także pośrednio prowadzi do osłabienia gotowości bojowej. Jak wynika z opinii psychiatrycznej wydanych w postępowaniach orzeczniczych, w sprawie skarżącego możliwe jest pojawienie się dolegliwości somatycznych i symptomów czynnościowych. Ponieważ wojskowe komisje lekarskie stwierdzają rozpoznanie z § 68 pkt 1 od 2009 r. można na tej podstawie wnioskować, iż nie są to okresowe zaburzenia a potwierdzone rozpoznanie – osobowość o cechach nieprawidłowych. W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących jego zdaniem niewystarczającego uzasadnienia dokonanej kwalifikacji orzeczniczej w zakresie § 68 pkt 1 należy również wyjaśnić, iż istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia (tak jak w typowym badaniu lekarskim), ale rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.