II SA/Wa 506/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej: 1) uchyla zaskarżone orzeczenie; 2) zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej kpt. A. S., uznała go za trwale niezdolnego do służby wojskowej – kategoria N. Orzeczenie to zostało uchylone przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W. Następnie, na skutek skargi A. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1286/08 uchylił orzeczenie organu II instancji, wskazując w uzasadnieniu wyroku na istotne wady proceduralne. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., ponownie rozpatrując sprawę odwołania żołnierza od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., działając na podstawie § 4 pkt 1 w związku z § 31 i 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. uchyliła orzeczenie organu I instancji i poleciła przeprowadzenie nowego postępowania orzeczniczego w sprawie A. S. zakończonego wydaniem orzeczenia zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. A. S. złożył skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez niezgodność zawartego w treści uzasadnienia z dyspozycją ww. przepisu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, iż zaskarżone orzeczenie mieści się w ramach uregulowań zawartych w art. 138 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że podstawą procesową zaskarżonego orzeczenia jest przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Do przepisów Kpa odwołuje się również § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kpa wskazuje, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w pierwszej instancji. Zapis cytowanego przepisu jest jednoznaczny, a "art. 138 zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymieniona w komentowanym przepisie" (por. M. Jaśkowska A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2000, s. 743). Tak więc nie można w toku postępowania odwoławczego zastosować innej sentencji niż jest określona w konkretnych uregulowaniach zawartych w art. 138 Kpa. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wyszła poza ramy ww. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem wydała rozstrzygnięcie, w którym "uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. oraz poleciła TWKL w W. przeprowadzenie nowego postępowania orzeczniczego w sprawie kpt. A. S. zakończonego wydaniem orzeczenia zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami". Treść rozstrzygnięcia odpowiada zatem art. 138 § 2 Kpa, a nie wadliwie przywołanemu w sentencji orzeczenia art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. W taki sposób sformułowana sentencja orzeczenia organu II instancji, w zestawieniu z treścią orzeczenia, wychodzi poza ramy określone w uregulowaniach zawartych w art. 138 Kpa. Organ zatem naruszył ww. przepis. Należy tu wskazać, że treść art. 138 Kpa wskazuje ramy postępowania zarówno organu I, jak i II instancji. Określenie innej sentencji niż rozstrzygnięcia określone w art. 138 Kpa powoduje, iż organ pierwszej instancji, któremu przekazano sprawę jest zdezorientowany, co do dalszego sposobu postępowania. Stąd koniecznym jest tak ściśłe kierowanie się treścią ww. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.