II SA/Wa 506/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiającą przyznania S. C. dodatku mieszkaniowego. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał co następuje. Pierwsza decyzja odmowna wydana przez Prezydenta W. w dniu [...] lipca 2015 r. została decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] września 2015 r. uchylona do ponownego rozpatrzenia, z zaleceniem zbadania czy po uwzględnieniu aktualnych orzeczeń o niepełnosprawności wnioskodawcy zachodzą przesłanki uprawniające do przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji odmownej z dnia [...] listopada 2015 r. Prezydent W. wskazał, że powierzchnia użytkowa lokalu wnioskodawcy przekracza kryteria ustawowe a z aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności nie wynika obowiązek zamieszkiwania wnioskodawcy w oddzielnym pokoju. Brak było zatem podstaw do zwiększenia normatywnej powierzchni mieszkania o 15m2. S. C. odwołał się od tej decyzji do Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., które potwierdziło zasadność decyzji organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1997 r. sygn. akt III ZP 23/97, publ. OSNAP 1998, nr 2, poz. 31, na publikacje G. Manjura-Niśkiewicz, Dodatki mieszkaniowe. Komentarz, Warszawa 2010, s. 4 oraz na art. 2 , art. 3 , art. 5 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 966), wskazując, iż niespełnienie choćby jednej z opisanych w powyższych przepisach przesłanek skutkuje odmową przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że powierzchnia użytkowa mieszkania strony wynosi 52,39 m2. a powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 39,28 m2. S. C. prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe i legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] czerwca 2015 r.), z którego jednak nie wynika prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Z analizy stanu faktycznego i treści art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 wynika, iż powierzchnia mieszkania wnioskodawcy przekracza normę, o której mowa w art. 5 ust.1 pkt 2. Nie zachodzą również podstawy do powiększenia normatywnej powierzchni o 15m2 z przyczyn wymienionych w art. 5 ust. 3. Powierzchnia użytkowa lokalu przekracza 30% zwiększenia normatywnej powierzchni lokalu zaś powierzchnia pokoi i kuchni wnosi 74,98% powierzchni użytkowej lokalu. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721). Organy administracyjne są związane tymi orzeczeniami i pozbawione możliwości dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń. Organ drugiej instancji zauważył, iż wcześniej skarżący legitymował się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, z którego wynikało prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] maja 2013 r.) – dlatego też wcześniej korzystał z dodatku mieszkaniowego. Natomiast z przedstawionego przez niego w niniejszej sprawie aktualnego orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] czerwca 2015 r., takie prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie wynika. Odwołujący się mógł zakwestionować to orzeczenie we właściwym trybie odwoławczym, jednakże tego nie uczynił, godząc się z jego treścią i skutkami. S. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wnosząc o uchylenie tej decyzji wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 art. 7 art. 77 § 1 i 80 oraz art. 107 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w błędnym przyjęciu, że nie spełniam kryterium powierzchniowego. art. 5 ust 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, poprzez błędne wyliczenie i w konsekwencji przyjęcie, że nie zostało spełnione kryterium powierzchniowe, uzasadniające przyznanie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy "normatywną powierzchnia", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób. Jego zdaniem, w przedmiotowej sprawie powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 39,28 m2, a więc nie przekracza 40 m2. Mnożąc powierzchnię 40 m2 x 30% uzyska się wynik równy 12 m2. Dodając więc do 40 m2 wynik mnożenia tj. 12 m2 uzyska się powierzchnię 52 m2. Należało więc do powierzchni pokoi i kuchni (39,28 m2) dodać powierzchnię 12 m2 uzyskaną z ww. działania, co dałoby wynik 51,28 m2. Uzyskany wynik jest więc mniejszy od 52 m2. Tak więc w tym zakresie wyliczenie przeprowadzone przez oba organy było błędne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddaleni, podtrzymując argumentacje zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne dokonują kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych kierując się zasada legalizmu, czyli zgodnością z prawem procesowym i prawem materialnym. Poddana takim kryterium zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, jest prawidłowa a zarzuty podniesione w skardze są chybione. Skarżący prawo do przyznania dodatku mieszkaniowego wywodził z orzeczenia o niepełnosprawności i powierzchni zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wskazać należy, iż organy administracyjne dokonały prawidłowej subsumpcji przepisów art. 5 i ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 966) ze stanem faktycznym. Treść art. 5 ust. 3 w/w ustawy w zestawieniu z przedstawionym przez stronę orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. wyłącza przyznanie skarżącemu dodatku mieszkaniowego, albowiem orzeczenie to nie wskazuje, że w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.), przez uprawniony do orzekania w tym zakresie zarówno Prezydent W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. były związane treścią tego orzeczenia. Natomiast przedstawione przez skarżącego w uzasadnieniu skargi wyliczenie zawiera istotny błąd faktyczny, albowiem skarżący za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego przyjmuje jedynie powierzchnie pokoi i kuchni (39,28 m2 ), gdy zgodnie z treścią art. 5 ust 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych za taką powierzchnie uważa się powierzchnię pokoi zajmowanych przez gospodarstwo domowe wynajmującego oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych wchodzących w skład tego lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego wynajmującego do liczby osób zajmujących cały lokal. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu skarżącego to 52,39 m2. Dlatego organy obu instancji trafnie argumentowały, iż biorąc pod uwagę liczbę członków rodziny skarżącego (2 osoby), powierzchnia zajmowanego lokalu nie uprawnia go do otrzymania dodatku mieszkaniowego, albowiem powierzchnia ta nie może przekraczać 40 m2 dla 2 osób. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.