II SA/Wa 507/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R.N. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę R.N. został obwiniony, o to że naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2365 z późn. zm.) w zw. z § 39 ust. 1 pkt zarządzenia nr KG-BP-Z-77/13 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 25 października 2013 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenie działań granicznych, poprzez to, że pełniąc w dniu [...] stycznia 2018 r. służbę w formie patrolowania w rejonie granicznego mostu kolejowego z zadaniem zabezpieczenia kolejowego przejścia granicznego – most kolejowy przed ominięciem kontroli granicznej oraz przekroczenia granicy państwowej wbrew przepisom, w sposób niedbały realizował postawione do służby zadania, tj. nie dołożył należytej staranności w prowadzonej obserwacji w wyniku czego dopuścił do przekroczenia granicy wbrew przepisom z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium Ukrainy przez obywatela Bułgarii A. I. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w dniu [...] listopada 2018 r. wydał orzeczenie dyscyplinarne nr [...], którym uznał R. N. winnym popełnienia powyżej określonego przewinienia dyscyplinarnego i na podstawie art. 135 ust. 1, art. 136 ust. 1 pkt 2 i art. 136b ustawy o Straży Granicznej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 4 oraz § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 z późn. zm) wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił ustalony w stanie stan faktyczny, przytoczył treść przepisów mających w sprawie zastosowanie i stwierdził, że okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej jak i wina funkcjonariusz nie budzą wątpliwości. W ocenie organu okolicznością łagodzącą jest fakt posiadania przez funkcjonariusz dobrej opinii, natomiast okolicznością obciążającą jest potwierdzony fakt niedbałego wykonywania zadania służbowego i dopuszczenie do nielegalnego przekroczenia granicy państwowej. Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 136b ust. 3 ustawy o Straży Granicznej oraz § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, w dniu [...] stycznia 2019 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie wydane w I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia przedstawił za organem I instancji ustalony w sprawie stan faktyczny, odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny został ustalony w oparciu o szeroki materiał dowodowy, a organ I instancji zważył zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające, mające istotne znaczenie dla wymiaru kary. R. N., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane z naruszeniem następujących przepisów: 1. § 8 ust. 2, § 16 ust. 1 i § 18 ust. 2 pkt 3 i § 42 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Graniczne w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 Kpa, poprzez czynienie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej ustaleń faktycznych w sprawie w sposób dowolny i wybiórczy, bez właściwej ozeny zeznań świadków oraz wyjaśnień skarżącego, oraz pominięcie istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów, a także jednokierunkowa ocena i wartościowanie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu; 2. § 28 ust. 1 i 2 2 powyżej powołanego rozporządzenia, poprzez uznanie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, że organ I instancji właściwie rozważył i uzasadnił wszystkie przesłanki wymierzenia skarżącemu kary; 3. art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej w zw. § 39 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr KG-BP-Z-77/13 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 25 października 2013 r. w sprawie sposobu pełnienia służby granicznej i prowadzenie działań granicznych, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową, ponieważ w sposób niedbały realizował czynności służbowe, tj nie dołożył należytej staranności w prowadzonej obserwacji w wyniku czego dopuścił do przekroczenia granicy państwowej wbrew przepisów z terytorium RP na terytorium Ukrainy przez obywatela Bułgarii. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2018 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 135 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Graniczne, postępowanie dyscyplinarne wszczyna się niezwłocznie, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez funkcjonariusza czynu, za który ponosi on odpowiedzialność dyscyplinarną. Celem postępowania dyscyplinarnego jest w szczególności: 1) ustalenie, czy czyn, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, został popełniony i czy obwiniony jest jego sprawcą, 2) wszechstronne wyjaśnienie przyczyn i okoliczności popełnienia czynu, o którym mowa w pkt 1, 3) zebranie i utrwalenie dowodów w sprawie. Zgodnie z § 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia, prowadzący postępowanie zbiera dowody i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności: przesłuchuje obwinionego, świadków i pokrzywdzonego, zleca lub występuje do przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych o zlecenie przeprowadzenia odpowiednich badań, ekspertyz i tłumaczeń oraz zasięga niezbędnych opinii. Natomiast § 29 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia stanowi, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia dyscyplinarnego powinno zawierać w szczególności: wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu prawnym należy wyjaśnić podstawy prawne orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu należy ponadto przytoczyć okoliczności, które wpłynęły na wymiar kary lub na odstąpienie od wymierzenia kary. W ocenie Sądu, organy przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne zakończone zaskarżonym orzeczeniem dyscyplinarnym zgodnie z powyżej przytoczonymi przepisami. Organy uznały skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 135 ust. 2 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest bardzo obszerny i został on rozpatrzony w sposób pełny i wszechstronny, czego wyrazem jest bardzo szczegółowe uzasadnienie orzeczenia dyscyplinarnego. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do przypisania skarżącemu - zdaniem Sądu - niedbałego wykonywania obowiązków służbowych, zaś organ w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ustalił zakres winy skarżącego. Wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna nagany mieści się w katalogu kar wymienionych w art. 136 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej i jest współmierna do czynu popełnionego przez skarżącego. Wymierzając ją, organ kierował się zasadnie wskazaniami zawartymi w § 28 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia i wziął pod uwagę rodzaj i wagę przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki i okoliczności popełnienia, stopień winy, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinie służbową oraz inne okoliczności łagodzące oraz obciążające. Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż wbrew twierdzeniu pełnomocnika zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne został wydane bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.