II SA/Wa 509/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: - odmówić przyznania radcy prawnemu J. Z. wynagrodzenia - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 509/10 oddalił skargę M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Postanowieniem z dnia 6 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 509/10 referendarz sądowy ustanowił dla M. M. radcę prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego J. Z. Pismem z dnia 5 października 2010 r. adwokat K. S. działająca z substytucji radcy prawnego J. Z. poinformowała Sąd o przesłaniu skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniosła o zasądzenie na rzecz radcy prawnego J. Z. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 12 października 2010 r., referendarz sądowy odmówił przyznania adwokatowi K. S. wynagrodzenia. W dniu 27 października 2010 r. radca prawny J. Z. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie zaś z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Powołane przepisy jednoznacznie stanowią, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony radca prawny. Przez wyznaczonego radcę prawnego rozumieć należy radcę prawnego wskazanego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych. W przedmiotowej sprawie ROIRP w [...] pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej wyznaczyła radcę prawnego J. Z. Wynagrodzenie może być zatem przyznane wyłącznie temu radcy prawnemu, na jego wniosek i po złożeniu przez niego oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Znajdujące się w aktach pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do uznania, że substytut jest pełnomocnikiem pełnomocnika strony. Należy wskazać, że substytut wykonuje wszystkie czynności w zastępstwie strony skarżącej, a nie w zastępstwie wyznaczonego pełnomocnika (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, Lex nr 182874, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt I CZ 78/06, Lex nr 276382). Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego przez OIRP radcy prawnego od udzielenia pomocy prawnej z urzędu i nie oznacza też, że substytut jest uprawniony do złożenia w imieniu wyznaczonego pełnomocnika wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zatem skoro pełnomocnik substytucyjny działa w zastępstwie skarżącego, to nie jest uprawniony do składania w imieniu wyznaczonego pełnomocnika wniosku o zasądzenie wynagrodzenia, gdyż nie jest jego pełnomocnikiem. Oznacza to tym samym obowiązek złożenia przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika przedmiotowego wniosku. Z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.