II SA/Wa 509/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, adwokata w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: przyznać D. P. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. D. P. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. We wniosku podał, że jest osobą bezrobotną, pozostającą pod stałą opieką lekarza psychiatry. Oświadczył, że nie ma żadnego majątku, ani oszczędności, a w utrzymaniu pomaga mu rodzina. Podniósł, że do stałych wydatków należą opłaty za mieszkanie i energię elektryczną. Do wniosku dołączył kserokopię zaświadczenia o terminie wizyty w Urzędzie Pracy [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz kserokopię zawiadomienia o wysokości opłat za mieszkanie od maja 2014 r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z akt sprawy oraz złożonego wniosku, skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną. Jednocześnie wnioskodawca nie ma żadnego majątku ani oszczędności, korzysta z pomocy rodziny. W konsekwencji oznacza to, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.