II SA/Wa 510/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Ewa Grochowska – Jung (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o utracie przez L. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2013 r. Organ ustalił bowiem, iż skarżący nie stawił się w Urzędzie Pracy [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. w celu odbycia obowiązkowej wizyty. Tym samym zaistniały przesłanki do zastosowania normy art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.). Odnosząc się natomiast do argumentów zawartych w odwołaniu organ wskazał iż skarżący do odwołania załączył kopię karty informacyjnej wystawionej przez [...] Szpital [...] w W. Sp. z o.o. [...] , z którego wynika, iż przebywał w szpitalu od [...] grudnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. Z powyższego dokumentu wynika również, iż w dniu [...] grudnia 2013 r. skarżącemu zastosowano leczenie operacyjne neurochirurgiczne oraz że został wypisany ze szpitala w dniu [...] grudnia 2013 r. Dokument ten nie potwierdza zatem przyczyny absencji skarżącego w dniu obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, brak jest więc dowodu pozwalającego na usprawiedliwienie niestawiennictwa w dniu [...] grudnia 2013 r. Od powyższej decyzji L. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego: tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności dowodowych mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela skutkiem czego nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, art. 9 kpa poprzez niepoinformowanie skarżącego o obowiązku przedłożenia usprawiedliwienia nieobecności w ustalonym przez urząd pracy terminie i formie, art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości udziału w postępowaniu na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu skargi L. S. wskazał, iż po opuszczeniu szpitala nie zwrócił się o wystawienie zwolnienia lekarskiego, gdyż nie pozostawał w stosunku pracy i nie sądził że taki dokument będzie mu potrzebny tym bardziej iż w Urzędzie Pracy nie żądano od niego takiego dokumentu, nie wezwano go do uzupełnienia przedłożonej ze szpitala dokumentacji. Wskazał iż po powrocie ze szpitala jego problemy zdrowotne nie skończyły się, przyjmował leki w tym leki przeciwbólowe, miał problemy w normalnym funkcjonowaniu i mógł poruszać się wyłącznie po mieszkaniu. Do Urzędu Pracy zgłosił się natychmiast gdy tylko stan zdrowia umożliwił mu tę czynność. Dodatkowo wskazał, iż jest osobą samotną i nie miał możliwości skorzystania z pomocy osób trzecich w nawiązaniu kontaktu z Urzędem Pracy, natomiast próby nawiązania tego kontaktu telefonicznie okazały się bezskuteczne. Do skargi dołączył zaświadczenie wystawione w dniu [...] lutego 2014 r. przez specjalistę [...] z [...] Szpitala [...] Spółka z o.o. [...] z którego wynika iż przebywał w tamtejszym szpitalu od [...] grudnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. i leczony był operacyjnie w związku z tym w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. niezdolny był do podjęcia pracy oraz do zgłoszenia się w Urzędzie Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] uniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postepowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota postepowania w realiach niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy organ uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z normy art. 75 § 1 kpa, tzn. czy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Postawą skarżonej decyzji organ uczynił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) dający staroście uprawnienie do pozbawienia statusu bezrobotnego strony, która nie stawi się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Wobec powyższego, aby móc wobec strony wyciągnąć konsekwencje o jakich mowa ww. powołanej normie prawnej winien ustalić – czy strona została zobowiązana do stawiennictwa w PUP w określonej dacie, – czy strona stawiła się w PUP w określonej dacie, ewentualnie, czy powiadomiła o przyczynach niestawiennictwa. Okolicznością niesporną w sprawie było to iż na dzień [...] grudnia 2013 r. wyznaczono skarżącemu termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy W. oraz, że skarżący w dniu [...] grudnia 2013 r. nie stawił się w Urzędzie. Poza sporem pozostaje również fakt że skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniósł, że przyczyną jego niestawiennictwa w Urzędzie Pracy była całkowita niedyspozycja. Bowiem jak wynika z Karty Informacyjnej Leczenia Szpitalnego L. S. przebywał w szpitalu w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. zastosowano leczenie operacyjne neurochirurgiczne [...]. Poza sporem pozostaje fakt, iż w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł, że w dniu [...] grudnia 2013 r. gdy miał się stawić w Urzędzie Pracy, nie był w stanie chodzić, natomiast telefon który posiadał do Urzędu Pracy nie odpowiadał w związku z czym nie był w stanie powiadomić organu o zaistniałej sytuacji. W dodatkowo złożonych wyjaśnieniach z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wskazuje po raz kolejny na okoliczności swego niestawiennictwa w Urzędzie Pracy podnosząc, iż wynikały one nie ze złej woli lecz przyczyny obiektywnej – losowej. Wobec powyższych twierdzeń strony organ był zobligowany do tego by przeprowadzić w tym zakresie odpowiednie postępowanie dowodowe. Poruszona w odwołaniu kwestia dotyczyła materii stanowiącej istotę normy art. 33 ust. 4 pkt 4 omawianej ustawy. W świetle powyższego organ był zobowiązany do tego aby działając w myśl art. 77 § 1 kpa przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia czy skarżący mógł w dniu [...] grudnia 2013 r. stawić się w Urzędzie Pracy. Wskazać należy iż faktycznie ze złożonej Karty Informacyjnej Leczenia Szpitalnego nie wynika aby w tej dacie skarżący nie mógł stawić się na wyznaczoną wizytę. Jednakże skarżący w odwołaniu wskazał iż z uwagi na stan zdrowia (po przebytym zabiegu operacyjnym) nie chodził, nie mógł więc przybyć do Urzędu Pracy a podany na stronie internetowej Urzędu telefon nie odpowiadał. Potwierdza to przedłożone wraz ze skargą zaświadczenie lekarskie wystawione przez specjalistę [...] O. S. Wskazać należy, co podkreślał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 1985 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 318/85 stwierdził, iż "ciężar dowodu na mocy art. 77 § 1 kpa obciąża organ administracji. Jeśli strona przedstawi nie pełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić". W związku z powyższym, uznając że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego dla wyjaśnienia kluczowej w sprawie kwestii, czym naruszył normę art. 77 § 1 kpa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie twierdzeń strony podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. To bowiem dopiero umożliwi mu wydanie poprawnego rozstrzygnięcia w sprawie.