II SA/Wa 517/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Zaskarżonym aktem – przywołując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a." – Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] października 2024 r. o odmowie zamiany własnych ostatecznych decyzji personalnych z: - [...] grudnia 2023 r. o zwolnieniu p. J. G., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej "CBA"), zwanej dalej "decyzją o zwolnieniu", - z [...] października 2023 r. o ustaleniu wysokości uposażenia Funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, zwanej dalej "decyzją uposażeniową". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - wnioskiem z [...] września 2024 r. Funkcjonariusz wystąpił o zmianę ostatecznych decyzji o zwolnieniu i uposażeniowej - tak, aby określaną tam wysokość stawki uposażenia zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby zwiększyć o 20% - zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz.U. poz.122), zwanej dalej "Ustawą Budżetową"; wniesiono ponadto o ponowne przeliczenie wszystkich świadczeń, związanych ze zwolnieniem ze służby w CBA tak, aby dokonane ponownie przeliczenia uwzględniały 20% wzrost stawki uposażenia zasadniczego - od 1 stycznia 2024 r., wypłatę wyrównania uposażenia za okres od 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby w CBA oraz przeprowadzenie innych czynności, związanych z wprowadzeniem wnioskowanych zmian - w szczególności przesłanie odpowiednich informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, - wobec stosownego wniosku Funkcjonariusza organ rozpatruje sprawę ponownie, - Funkcjonariusza zwolniono ze służby w CBA [...] lutego 2024 r. - na mocy decyzji o zwolnieniu; w przedmiotowym orzeczeniu wskazano ostatnio zajmowane stanowisko służbowe - [...] - oraz stawkę uposażenia zasadniczego, wraz z innymi jego składnikami - na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, - w decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby rozstrzyga się wyłącznie o rozwiązaniu stosunku służbowego w określonej dacie; zamieszczenie w niej informacji o wysokości składników uposażenia ma wyłącznie charakter informacyjny; decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby nie kształtuje zatem wysokości składników uposażenia, - wysokość stawki uposażenia zasadniczego, przysługującą Funkcjonariuszowi w dniu zwolnienia ze służby, ustalono decyzją uposażeniową, - obie decyzje oparto na właściwej oraz aktualnej - w dniu ich wydania - podstawie prawnej; żadnej z nich nie zaskarżono; w konsekwencji uzyskały walor ostatecznych i je wykonano, - odnosząc się do żądania Funkcjonariusza wskazano: rozporządzeniem Prezesa Rady Ministra z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz.U. 2024, poz. 745), zwanym dalej "nowelą rozporządzenia", ustanowiono wprawdzie - w § 2 - wsteczną moc obowiązywania; tj. określone w załączniku do rozporządzenia stawki uposażenia zasadniczego stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od 1 stycznia 2024 r.; co jednak istotne, podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym - pozostała w dotychczasowej wysokości, - wynikającym z § 2 Noweli rozporządzenia obowiązkiem stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od 1 stycznia 2024 r. nie wprowadzono - po stronie Szefa CBA - obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla pozostających w służbie od 1 stycznia 2024 r.; możliwości podniesienia uposażenia nie można - wbrew twierdzeniom Funkcjonariusza – utożsamiać z leżącym po stronie Szefa CBA z prawnym obowiązkiem; należy ją oceniać w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA - w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania; w obowiązującymi stanie prawnym funkcjonariuszowi CBA (także byłemu) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego - jeżeli ustalone wobec niego mieści się w granicach, wyznaczonych przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (obecnie opubl. w Dz.U. z 2025 r., poz. 712 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o CBA", oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, - kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, w tym stawek uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej – w znaczeniu materialnym; są zaś ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe; stosownie bowiem do § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz.U. z 2022 r. poz. 2396 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem o uposażeniu" - stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA ustała się na poszczególnych stanowiskach służbowych, określa je zaś tabela - stanowiąca załącznik do rozporządzenia, - w przedmiotowej sprawie - w dniu zwolnienia ze służby - Funkcjonariusz zajmował stanowisko służbowe: [...], vz następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 8200 zł oraz kwotę, stanowiącą 24% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, 2) premię w wysokości 15% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, a także 3) dodatek stołeczny - w wysokości 31,50% kwoty bazowej, którego wysokość ustalono według odrębnych zasad, - zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA - stanowiącą załącznik do rozporządzenia o uposażeniu, w kształcie obowiązującym w dniu rozpoznawania przedmiotowego wniosku – na stanowisku służbowym [...] ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 6550 zł do 10920 zł.; w dniu zwolnienia ze służby stawka uposażenia zasadniczego Funkcjonariusza jest zgodna z przepisami prawa; mieści się bowiem w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym - w myśl rozporządzenia o uposażeniu, obowiązującego od 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym Nowelą rozporządzenia; nie zachodzi więc konieczność dostosowania uposażenia Funkcjonariusza do obowiązujących przepisów prawa; w konsekwencji zastosowanie mają zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA - mieszczące się w ramach podległości służbowej, opisane w ustawie oraz akcie wykonawczym w przedmiocie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA; z tego względu, już z przyczyn systemowych, nie można zmienić objętych wnioskiem decyzji, - zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzję ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo, organ administracji publicznej, który ją wydał, może w każdym czasie – za zgodą strony uchylić lub zmienić, jeżeli nie sprzeciwiają się temu przepisy i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; art. 154 § 2 K.p.a. stosuje się odpowiednio, - w tym kontekście, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny – w wyroku z 24 października 2023 r. (sygn. akt II OSK 924/22, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"): "tryb zmiany decyzji ostatecznej uregulowany w art. 155 k.p.a. nie może być przedmiotem analizy w oderwaniu od kontekstu systemowego"; także z punktu widzenia zakresu stosowania art. 155 K.p.a. w relacji do istoty prowadzonego na jego podstawie postępowania - ukierunkowanego na sprawdzenie, czy – w ustalonym stanie faktycznym i prawnym - istnieją szczególne przesłanki, przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej; na co słusznie Sąd ten wskazuje, zasadnicze znaczenie ma to, że miarodajnym kryterium weryfikacji (odwoływalności) decyzji ostatecznej jest w danym trybie interes społeczny lub słuszny interes strony - klauzule generalne, z dominującym znaczeniem kryterium słuszności; oba wskazane interesy wymieniono wprawdzie w ramach alternatywy, ale organ podziela pogląd, w myśl którego, należy je rozpatrywać łącznie - uzależniając istnienie słusznego interesu strony od jego zgodności z interesem społecznym; interes strony musi być bowiem słuszny, co oznacza, że nie powinien być sprzeczny ze społecznym (tak wyroki NSA sygn. akt II OSK 2911/14 i 924/22 oraz I OSK 225/20 - dostępne w CBOSA); słuszny interes strony musi mieć ponadto oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany, jako każdy interes strony - sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści, zgodnej z wolą strony; za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu - nie zaś subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (tak: wyrok NSA o sygn. akt II OSK 561/14, dostępny w CBOSA); słusznie wskazano także w orzecznictwie oraz doktrynie, że zmieniać w trybie art. 155 K.p.a. można tylko decyzję o charakterze uznaniowym; słusznie także wywodzi się, że przewidzianego w art. 155 K.p.a. trybu zmiany decyzji nie można stosować w razie zmiany stanu faktycznego lub prawnego; postępowanie nadzwyczajne może toczyć się wyłącznie na podstawie tego samego stanu faktycznego oraz prawnego, co postępowanie pierwotne, a zmiana w tym trybie jest zaś dopuszczalna tylko w granicach stanu faktycznego pierwotnej sprawy - w oparciu o zgromadzony do tej pory materiał dowodowy (tak np. wyrok NSA o sygn. akt I OSK 821/21, dostępny w CBOSA a także. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, art. 155, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024); organ podziela w całości stanowisko doktryny oraz orzecznictwa w tym zakresie, - przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, w przypadku obu decyzji - objętych wnioskiem ich zmiany w trybie art. 155 K.p.a. - żądanie nie jest uzasadnione, - w odniesieniu do decyzji o zwolnieniu: zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz.U. z 2015 r. poz. 503), zwanego dalej "rozporządzeniem o służbie", stosunek służbowy ulega rozwiązaniu z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, w myśl zaś § 18 ust. 2 pkt 7 danego aktu, w decyzji tej zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości, - decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w CBA nie jest zatem aktem indywidualnym, rozstrzygającym kwestię jego uposażenia; wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczenia" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym) - wynikającą z przytoczonych przepisów rozporządzenia o służbie, - decyzja w zakresie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie ma też charakteru uznaniowego; zgodnie bowiem z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA organ jest związany oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby; zakres jego uznaniowości obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby); w konsekwencji, nie sposób przyjąć, aby daną decyzję można było zmienić w trybie art. 155 K.p.a. - poprzez wskazanie innych wysokości składników uposażenia, niż te rzeczywiste - na dzień je wydania; co istotne, po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służby mogą ulec zmianie składniki uposażenia np.: kwota stawki uposażenia z tytułu wysługi lat, wysokość premii, czy dodatku specjalnego; wystąpienie zmian wysokości składników uposażenia po dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie skutkuje konicznością zmiany decyzji personalnej - wydanej w tej materii; istotą jej jest wyłącznie rozstrzygnięcie kwestii zwolnienia funkcjonariusza CBA ze służby w określonej dacie, - w odniesieniu do decyzji uposażeniowej: ustalono nią wysokość uposażenia Funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym; a dzień jej wydawania oparto ją o aktualną i właściwą podstawę prawną; zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji ostatecznej - w trybie art. 155 K.p.a.; jak już uzasadniono, przewidzianego w art. 155 k.p.a. trybu zmiany decyzji nie można bowiem stosować w razie zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego, - nie zaistniały więc żadne okoliczności, obligujące organ do wydania jakichkolwiek decyzji w przedmiocie zmiany uposażenia Funkcjonariusza. W skardze, zarzucono wydanie kwestionowanego aktu z naruszeniem przepisów: - postępowania - art. 155 K.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany wobec Funkcjonariusza decyzji o zwolnieniu oraz uposażeniowej w sposób, aby określone w tych aktach stawki uposażania zasadniczego zostały zwiększone o 20 % - zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej; zmianie takiej nie sprzeciwiały się tymczasem przepisy szczególne i przemawiały za nią zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony, ewentualnie - art. 7 K.p.a., poprzez nie podjęcie z urzędu wszelkich kroków, niezbędnych dla załatwienia sprawy i niewydanie nowej decyzji administracyjnej - kształtującej uposażenie Funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, w taki sposób, aby jego wysokość od 1 stycznia 2024 r. została zwiększona o 20%, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej w zw. z § 2 Noweli rozporządzenia; przemawiał zaś za tym zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony, - prawa materialnego - art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej, w zw. z § 2 Noweli rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie i nie ukształtowanie stawki uposażenia zasadniczego Funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby od 1 stycznia 2024 r.: jego wysokość została zwiększona o 20%. W szerokim uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty skargi. Wywodzono, że rolą organu administracji było takie stosowanie przepisów, aby osiągnąć skutek – w postaci podwyższenia wynagrodzenia Funkcjonariusza od 1 stycznia 2024 r. do dnia odejścia ze służby. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, popierając dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył, co następuje: Skargę oddalono. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżonym rozstrzygnięciem nie naruszono prawa w zakresie, gdzie niezbędne byłoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W sprawie są bezsporne jej okoliczności faktyczne, zaś spór wprowadza się do tego, czy – w ustalonych uwarunkowaniach sprawy - może znaleźć zastosowanie tryb zmiany decyzji, przewidziany w art. 155 K.p.a., stanowiący odstępstwo od reguły trwałości decyzji administracyjnej (tak: art. 16 § 1 K.p.a.). Wobec uprzedniego szczegółowego przywołania okoliczności sprawy - w ramach referowania stanowiska organu w uzasadnieniu oskarżonego aktu - ich ponownych przytaczanie byłoby bezzasadne. Trafnie też generalnie organ przywołał ramy prawne orzekania w trybie art. 155 K.p.a. (popierając je poglądami doktryny i judykatury) oraz skonstruował brak przesłanek dla zmiany uprzednio wydanych decyzji ostatecznych. Sąd przyjmuje generalnie stanowisko organu za własne – z zastrzeżeniem istotnej uwagi, zamieszczonej w końcowej części uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać dodatkowo, co następuje: W rozpoznawanej sprawie są poza sporem okoliczności faktyczne w kontekście jej istotnych uwarunkowań: - orzeczenia, których zmiany żądał Funkcjonariusz, są ostateczne, - nie podnoszono (także na etapie skargi) aby wydano je z istotnym (kwalifikowanym) naruszeniem przepisów, obowiązujących na dzień ich wydania, - zmieniając prawo ze skutkami wstecznymi (od 1 stycznia 2024 r.) - Nowelą rozporządzenia - nie zmodyfikowano zasad (np. w kontekście określenia granic stawek wynagrodzeń) wobec okresu, gdy wydano oba akty - decyzję uposażeniową oraz o zwolnieniu (obie z 2023 roku). Na wstępie - jedynie porządkowo - wypada odnotować, że art. 155 K.p.a. - mimo jego pomieszczenia w akcie normatywnym, gdzie uregulowano generalnie tematykę procesową - stanowi w istocie przepis prawa materialnego. Merytorycznie zakreśla przesłanki wydawania rozstrzygnięć w sprawie. Ma natomiast charakter uniwersalny wobec szczegółowych regulacji materialnoprawnych - determinujących zakres kompetencji organów administracji w poszczególnych obszarach materialnego prawa administracyjnego. Przywołanie danej regulacji w skardze - jako przepisu prawa procesowego – nie było więc zasadne. Nie miało to jednak znaczenia - w kontekście poddania przez Sąd kontroli oskarżonego aktu - także pod względem zarzutu naruszenia danego przepisu. Jest on jednak bezpodstawny - z poniższych przyczyn. W realiach rozpoznawanej sprawy istniały obiektywne przesłanki przemawiające przeciwko zmianie - w granicach art. 155 K.p.a. - zarówno decyzji o zwolnieniu, jak i uposażeniowej. Jak już wskazano, oba te akty wydano w określonym porządku prawnym i kreowały one określoną sytuację prawną Funkcjonariusza - od dnia ich wejścia do obrotu prawnego (odpowiednio, co do wysokości uposażenia oraz dnia zwolnienia ze służby). Zmiana, dokonana Nowelą rozporządzenia - stanu prawnego, co do reguł uposażenia (wejście w życie Ustawy Budżetowej, czy podniesienie stawek maksymalnego wyposażenia funkcjonariuszy CBA w stosownej tabeli) - nie dotyczyło okresu, kiedy wydano akty, których zmian żądał Funkcjonariusz. Nie przywołano przy tym okoliczności, które by przemawiały za zmianą wysokości jego uposażenia na dzień, gdy wydawano obie decyzję. Zmiana natomiast treści decyzję uposażeniowej – co do wysokości - skutkowałaby uzyskaniem prawa do uposażenia w innej wysokości, począwszy od dnia wskazanego wprost decyzję uposażeniowej (określenie uposażenia w nowej wysokości od innego dnia wymagałoby natomiast wydania nowej decyzji w danym przedmiocie). Nie ma ku temu żadnych obiektywnych przesłanek. Nie przywołuje także takowych nawet Funkcjonariusz - zainteresowany wyłącznie uzyskaniem podwyżki uposażenia od 1 stycznia 2024 r. Nie sposób w takiej sytuacji uznać, aby za zmianę decyzji przemawiał słuszny interes strony, interes publiczny bądź zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne - w rozumieniu art. 155 K.p.a. Odnosząc się do ewentualnej zmiany decyzji o zwolnieniu należy wskazać, że - na co trafnie zwrócił organ uwagę - zamieszczenie w jej treści stosownej sekwencji - co do wysokości uposażenia Funkcjonariusza - nie stanowi konstytutywnego elementu rozstrzygnięcia, lecz ma jedynie charakter informacyjny. Wynika z powinności, ustanowionej § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia o służbie. Wobec tego nie sposób wywieść, aby za dokonaniem zmiany przemawiał interes publiczny czy słuszny interes strony – zwłaszcza, gdy prowadziłoby to do wskazania stawki uposażenia, którego wysokość nie znajduje żadnych podstaw w okresie, gdy orzekano o zwolnieniu, stałoby zaś dodatkowo w sprzeczności z pozostającą w obrocie decyzją uposażeniową, której zmiana nie jest możliwa - ze wskazanych wcześniej przyczyn. Zmiany brzmienia stanowiącego decyzję administracyjną aktu - w zakresie, gdzie nie dotyczy to rozstrzygnięcia, co do meritum - nie znajduje także podstaw w treści art. 155 K.p.a.. Dokonaniu takiej czynności stoi na przeszkodzie więc także to, że sprzeciwia się temu przepis szczególny. W K.p.a. nie przewidziano podstaw dla zmiany decyzji w żądanym zakresie - wykraczającym poza meritum załatwionej decyzją sprawy. Należy wskazać wbrew wywodom skargi, że - wobec konkretnego żądania, sformułowanego przez profesjonalnego pełnomocnika Funkcjonariusza - nie było rolą organu poszukiwanie potencjalnych rozwiązań, służących realizacji założonego we wniosku celu - orzeczenie o podwyższeniu Funkcjonariuszowi uposażenia od 1 stycznia 2024 r. Wobec konkretnego wniosku, rolę organu było rozpoznanie sprawy w kontekście możliwości realizacji wniosku - co też uczyniono. Chybiony jest więc zarzut skargi naruszenia reguły ogólnej art. 7 K.p.a. W końcu należy podnieść, że - w ocenie Sądu w danym składzie - uchybieniem, które nie mogło mieć jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, było zamieszczenie w uzasadnieniu oskarżonego aktu wywodów, dotyczących braku powinności organu, co do nowej regulacji uposażenia od 1 stycznia 2024 r. wobec wniosku funkcjonariusza CBA – tu: byłego. Przedmiotem danej sprawy było bowiem wyłącznie procedowanie w myśl art. 155 K.p.a. W danym zakresie organ trafnie wywiódł brak przesłanek dla wydania żądanego rozstrzygnięcia - zmiany obu decyzji bądź choćby którejkolwiek - w zakreślonych art. 155 K.p.a. ramach. Odzwierciedlały one bowiem stan prawny na dzień ich wydania, zaś późniejsze zmiany nie dotyczyły w ogóle okresu, gdzie orzekano o wysokości należnego Funkcjonariuszowi wynagrodzenia (decyzja uposażeniowa) bądź zawarto wyłącznie informacje o jego aktualnej wysokości (decyzja o zwolnieniu). W tej sytuacji, bezzasadnie też organ przywołał w uzasadnieniu poglądy judykatury bądź doktryny, gdzie wskazywano, jakoby przesłanką negatywną dla zmiany decyzji mogła być zmiana stanu faktycznego bądź prawnego. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju przypadek nie wystąpił, wobec warunków rozpatrywania spraw rozstrzygniętych decyzjami: uposażeniową bądź o zwolnieniu - wedle stanu na dzień ich wydania. Organ uchybił więc przepisom postępowania, co do powinności właściwego uzasadnienia orzeczenia - tak, aby nie znajdowały się tam wypowiedzi, nie mające znaczenia dla sprawy, wedle wymagań art. 107 § 3 wobec art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Nie mogło mieć to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Dostrzeżenie danej wadliwości przez Sąd nie prowadziło więc do wyeliminowania z obrotu skarżonego aktu - przy rozumowaniu a contrario - wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.). W tej sytuacji Sąd nie dostrzegł - w świetle argumentacji skargi, ani z urzędu - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.