II SA/Wa 518/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula-Dąbrowska (sprawozdawca), Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2012 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. R., utrzymał w mocy decyzję Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. W motywach uzasadnienia wskazał, że przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie wznowieniowym. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zakończone zostało wydaniem przez Szefa Biura Ochrony Rządu decyzji nr [...] o nabyciu przez J. M. prawa do lokalu mieszkalnego w Warszawie przy ul. [...]. Wskazał, że postępowanie to zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. dotknięte było kwalifikowaną wadą procesową, wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., albowiem bez własnej winy J. M., będąc jego stroną, nie brała udziału w tym postępowaniu. Jednocześnie organ wskazał, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., albowiem decyzja ta w dacie orzekania wydana została na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa. W konkluzji organ uznał, że fakt, iż w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nie brały udziału wszystkie strony, nie miał wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Dlatego też stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił jej uchylenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. R. do tutejszego Sądu. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie stwierdzenie nieważności i uchylenie obu decyzji, skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 2 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 K.c. w zw. z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, na skutek rozdysponowania lokalu nie stanowiącego zasobu mieszkaniowego BOR, a stanowiącego własność następców prawnych dawnych właścicieli, 2. art. 78 ustawy o BOR w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez błędne ustalenie, że przedmiotowy lokal pozostawał w dyspozycji BOR, co skutkowało brakiem możliwości dysponowania tym lokalem w trybie art. 87 ust. 2 i 4 ustawy o BOR, 3. art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, wobec wznowienia postępowania oraz pominięcie skutków decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydanej w dniu [...] grudnia 1997 r. (znak [...]), stwierdzającej nieważność orzeczenia odmawiającego dawnym właścicielom ustanowienia własności czasowej do gruntu. W motywach uzasadnienia strona skarżąca, wskazując na art. 5 dekretu Bieruta, decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 1997 r. (znak [...]), twierdziła, że Szef BOR nie mógł dysponować przedmiotowym lokalem, albowiem lokal ten nie znajdował się w jego zasobach. Tym samym Szef BOR nie mógł rozdysponować lokalu w trybie art. 87 ust. 2 i ust. 4 ustawy o BOR. Skarżąca podniosła też, że w obrocie prawnym od 15 lat pozostaje decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, która restytuuje własność budynku przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że możliwość organu co do katalogu wydanych w trybie wznowieniowym rozstrzygnięć wyznacza treść art. 151 K.p.a. i art. 146 K.p.a. Ponownie wyjaśnił, że decyzja Szefa BOR nr [...] była wadliwa formalnie (z powodu niezawiadomienia strony postępowania), ale nie zawierała wad materialnych. Organ wskazał też, że na mocy przepisu art. 87 ustawy o BOR zobowiązany był stwierdzić po śmierci H. M. (w dniu [...] listopada 1996 r.) prawo do policyjnej renty rodzinnej oraz prawo do zachowania przez jego żonę J. M. prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] w W. Podniósł również, że decyzja Szefa BOR miała charakter deklaratoryjny i nie tworzyła stosunku prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca żądała wznowienia postępowania zakończonego decyzją Szefa BOR z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 K.p.a. Stosownie do tego przepisu, w sprawie wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z żądaniem strony skarżącej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 149 § 1 i § 2 i art. 150 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Szefa BOR nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Skutkiem wszczęcia tegoż postępowania było wydanie przez Szefa BOR decyzji z dnia [...] października 2011 r. nr [...], a następnie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] (zaskarżonej). W ocenie Sądu, prawidłowo organ uznał w pkt 2 omawianej decyzji, o odstąpieniu od uchylenia decyzji Szefa BOR z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], z uwagi na to, że nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym. Zauważyć należy, iż decyzja Szefa BOR z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], jako podstawę prawną wskazywała art. 87 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. nr 163, poz. 1712 ze zm.) oraz art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Stosownie do art. 87 ust. 4, zachowanie lub nabycie uprawnień do lokalu stwierdza się w drodze decyzji administracyjnej na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że J. M. nabyła uprawnienia po zmarłym (w dniu [...] listopada 1996 r.) funkcjonariuszu policyjnym, mężu – H. M., w związku z ustaleniem prawa do renty policyjnej rodzinnej z dniem [...] grudnia 1996 r. A zatem stosownie do tegoż przepisu, Szef BOR był zobowiązany do wydania decyzji (z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]), którą to decyzją potwierdzał uprawnienia J. M. – stwierdził, że zachowuje ona prawo do lokalu mieszkalnego w W. przy ul. [...]. Zauważyć również należy, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje kwestia, czy Szef BOR w dacie wydania decyzji o charakterze deklaratoryjnym, stwierdzającej, iż J. M. zachowuje prawo do lokalu po zmarłym mężu, posiadał tytuł prawny do lokalu przy ul. [...] w W., czy też takiego tytułu nie posiadał. Istotnym jest, że lokal ten znajdował się w jego zasobach, był w jego dyspozycji. Z ustaleń Sądu Rejonowego [...] w W. Wydział [...] Cywilny, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...], wynika, że istnieje spór pomiędzy [...], a powodami – osobami fizycznymi, byłymi właścicielami, o tytuł prawny do budynku nr [...] przy ul. [...] w W. Niezależnie od powyższych uwag wskazać należy, iż zgodnie z żądaniem skarżącej postępowanie wznowieniowe toczyło się na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w tym zakresie zostało przez organ prawidłowo, zgodnie z obowiązującym prawem, rozstrzygnięte. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.