II SA/Wa 519/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2010 r. sprawy ze skargi E.F. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej oddala skargę E.F. w dniu 23 lutego 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Nr [...] Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącą odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie odmowy wypłaty należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej w roku 1975. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: E.F. wystąpił do Szefa Sztabu Generalnego WP z pismami, w których domagał się wydania decyzji na "odprawy emerytalne". Organ zwrócił się do wnioskodawcy z pismem o sprecyzowanie żądań, a także o wskazanie trybu w jakim sprawa ma być rozpatrywana. Skarżący wskazał, że żąda wydania decyzji poprzez wznowienie postępowania na, jak to określił, "odprawy emerytalne". W dniu [...] listopada 2009 r. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją Nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Szefa Sztabu Generalnego WP Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., którą odmówiono stronie wypłaty należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej w roku 1975. Motywy, jakimi kierował się organ I instancji przy wydawaniu decyzji były następujące: strona nie wskazała w licznie prowadzonej korespondencji z organem na jakąkolwiek przesłankę, która miałaby skutkować wznowieniem postępowania zakończonego decyzją Szefa Sztabu Generalnego WP o Nr [...]; wywody strony na temat wznowienia postępowania oraz skutków wyroku Sądu Administracyjnego jak też postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego w W. są niezrozumiałe i błędne. Organ wskazał ponadto, że stanowisko zainteresowanego, co do ważności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. w przedmiocie jego uposażenia ustalonego wówczas jest obarczone błędem, co potwierdził min. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę E.F. w dniu [...] listopada 2009 r. w uzasadnieniu ustnym od wydanego wyroku. Ponadto organ wskazał, że organem właściwym do wydania decyzji w postępowaniu wznowieniowym jest Szef Sztabu Generalnego WP. Organ podniósł także, że analiza akt postępowania administracyjnego w sprawie, która zakończyła się wydaniem decyzji Nr [...] nie wskazuje, iż kontroli tej decyzji oraz postępowania, dokonały dwa organy, tj – niezawisły Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając dnia 5 listopada 2009 r., oraz Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w W., w trybie zaś rozpoznania zażalenia strony Wojskowy Sąd Okręgowy w W. dnia [...] listopada 2009 r., aby w konsekwencji doszło do ujawnienia jakiejkolwiek z przesłanek wznowienia o jakich mowa w art.145 kpa. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. E.F. podniósł, że przedmiotem sprawy nie jest tylko stanowisko WSA przedstawione w wyroku z dnia 17 lutego 2006 r. sygn.akt II SA/Wa 1342/05, lecz pełne rozpatrzenie należnych uprawnień oficera WP, w wykonaniu orzeczenia Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia [...] grudnia 2000 r., które uchyliło prawomocne orzeczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 1975 r., nr [...]. Podniósł także, że ww. orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Rozpoznając powyższe odwołanie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E.F. do tutejszego sądu. Wniósł w niej o uchylenie w części w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I-ej instancji, tej zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...], a w to miejsce nakazał wydanie dodatkowej decyzji na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2001 r. wraz z utrzymaniem uprawnień i wysokości uposażenia nadanych uprzednią decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. Wniósł w niej także o nakazanie organowi I instancji naliczenia i wypłacenia odpraw emerytalnych oraz innych należności pieniężnych na datę zwolnienia, zgodnie z ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustawy z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej. Skarżonej decyzji E.F. zarzucił min.: nie uwzględnienie nadanych mu uprawnień i wysokości uposażenia w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r, Nr [...], które zostały utrzymane w mocy w wyroku WSA z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1342/05, a także nie uwzględnienie postanowień wyroku WSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn,akt II SA/Wa 1990/06; nie uwzględnienie w postępowaniu administracyjnym obowiązującej podstawy prawnej w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ujętej w art. 115 ust.2; nie uwzględnienie postanowień wyroku WSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1990/06, w którym sąd przyznał prawo tylko do rozpoznania wniosku skarżącego dla Zarządu Operacyjnego [...] Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i nie nadał żadnego uprawnienia do wydawania decyzji przez ten organ. Pismem procesowym z dnia 11 marca 2010 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, wniósł o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do wydania decyzji w określonym terminie, na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2001 r. wraz z nadaniem uprawnień i wysokości uposażenia z uwzględnieniem wysługi emerytalnej na datę tego zwolnienia w stopniu i na etacie [...], w oparciu o tabele należności Ministra Obrony Narodowej obowiązującej w dacie tego zwolnienia. W kolejnych pismach procesowych kierowanych do sądu zainteresowany formułował argumenty w celu uzasadnienia tego, iż przysługuje mu uprawnienie do otrzymania spornej wysługi emerytalnej. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż winna się ona ostać w obrocie prawnym. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do zbadania tego, czy istniała podstawa do uchylenia przez Ministra Obrony Narodowej decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie tut. Sądu organ wydając skarżoną decyzję nie naruszył prawa. Zasadnie przyjął, iż wniosek skarżącego wszczynający postępowanie administracyjne nie był sformułowany w sposób jednoznaczny. W takiej zaś sytuacji organ I instancji winien wyjaśnić z wnioskodawcą, jaka jest jego rzeczywista wola. Organ nie może się bowiem tylko domyślać intencji strony składającej wniosek. Takie postępowanie mogłoby prowadzić do naruszenia uprawnień samej strony, której rzeczywista intencja nie zostałaby zrealizowana. Na organie pierwszej instancji ciąży więc obowiązek ustalenia tego, jakie świadczenie jest przedmiotem wniosku, oraz jakiego okresu świadczenie to dotyczy. Tylko w sytuacji, gdy organowi znana będzie pełna intencja wnioskodawcy, organ odwoławczy będzie miał podstawę do ewentualnej weryfikacji poprawności wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym wypadku taka ocena będzie niemożliwa. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w skardze, to uznać je należy za przedwczesne. Dotyczą one bowiem już kwestii merytorycznych. Ta materia nie była zaś przedmiotem badania przez organ II instancji, a tym samym, nie jest przedmiotem skarżonej decyzji. W sytuacji, gdy Minister Obrony Narodowej uznał, że organ I instancji nie ustalił ponad wszelką wątpliwość tego, jaka jest rzeczywista wola osoby składającej wniosek, nie oceniał decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie miał bowiem punktu odniesienia do takiej oceny. Stąd więc, w świetle istoty stanowiącej niniejszą sprawę, zarzuty skargi pozostają w oderwaniu od zakresu rozstrzygnięcia zawartego w skarżonej decyzji. Na obecnym etapie postępowania brak jest też przesłanek uzasadniających dawanie organowi administracji wytycznych, co do merytorycznego rozpoznania sprawy. Do czasu ustalenia przez organ I instancji faktycznej woli wnioskodawcy, wytyczne takie mogłyby być oparte wyłącznie na założeniach i domysłach, a nie na faktach. Taka natomiast sytuacja nie może mieć miejsca, gdyż prowadziłoby to do naruszenia uprawnień strony. W tym stanie sprawy, uznając iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)