II SA/Wa 520/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1 oraz art. 158 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w sprawie zaszeregowania [...] A. K. w 9 grupie uposażenia zasadniczego i przyznania uposażenia w nowej wysokości z mnożnikiem kwoty bazowej 2,00, stwierdził nieważność powyższej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Komendant wyjaśnił, że rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w S., działając na podstawie art. 101 ustawy o Policji z dnia 06 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz par. 1 ust. 1a pkt 3 lit. b oraz par. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 08 lutego 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 24, poz. 149) zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] stycznia 2008 r. zaszeregował [...] A. K. – eksperta Stanowiska Samodzielnego [...], w 9 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem kwoty bazowej 2,00, określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, w wysokości [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. Dnia [...] lipca 2008 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęła opinia prawna Biura Prawnego KGP, zawierająca prawidłową i wyczerpującą wykładnię obowiązujących przepisów, która wskazywała, jakie przepisy ustawy o Policji i rozporządzenia należy brać pod uwagę przy ustalaniu, które stanowisko jest stanowiskiem samodzielnym, uprawnionym do mnożników kwoty bazowej dla stanowisk "samodzielnych i kierowniczych", określonych w kolumnach A, B lub C tabeli stanowiącej załącznik nr 1 ww. rozporządzenia z dnia 06 grudnia 2001 r. Biorąc pod uwagę przedmiotową opinią i przypuszczając, że ww. rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] został wydany z rażącym naruszeniem prawa, [...] września 2008 r. wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia jego nieważności, wskazując, iż faktyczną podstawą wszczęcia postępowania było stwierdzenie błędnego rozstrzygnięcia w treści przedmiotowego rozkazu przez Komendanta Powiatowego Policji w S., w postaci określenia [...] A. K. mnożnika kwoty bazowej w wysokości 2,00 na stanowisku eksperta. Organ wyjaśnił, iż materialnoprawną podstawą orzekania organu I instancji były przepisy ustawy o Policji z dnia 06 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 08 lutego 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 24, poz. 149) zmieniającego rozporządzenie MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Komendant podkreślił, że na mocy rozporządzenia z dnia 08 lutego 2008 r. przekształcono grupy zaszeregowania stanowisk służbowych oraz ustalono odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej – załącznik nr 1, 2, 3, 4 do rozporządzenia. W związku z powyższym należało ponownie określić równorzędną do dotychczas zajmowanej grupę uposażenia zasadniczego z nowym mnożnikiem kwoty bazowej. Komendant Powiatowy Policji w S., działając w oparciu o zmianę rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r., rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], zaszeregował [...] A. K. – eksperta Stanowiska Samodzielnego [...] w 9 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem kwoty bazowej 2,00, określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, w wysokości [...] zł miesięcznie. Przy wydawaniu przedmiotowej decyzji ww. wziął pod uwagę także przepisy Zarządzenia KGP w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, na mocy których rozkazem organizacyjnym w KPP w S. utworzono komórkę organizacyjną o nazwie – stanowisko samodzielne [...]. Organ zwrócił uwagę, że przepisy te dotyczą wyłącznie struktury organizacyjnej, a nie kwestii uposażenia policjanta, gdyż stanowisko samodzielne można tworzyć, jeżeli zakres zadań wymaga szczególnych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych. Komendant wskazał, że organ I instancji pominął to, że stanowisko zajmowane przez A. K. nie jest stanowiskiem samodzielnym w rozumieniu par. 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r., albowiem zgodnie z cytowanym przepisem stanowisko samodzielne to takie, na którym przysługuje dodatek funkcyjny III kategorii. Komendant dodał, że wykaz stanowisk służbowych policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego znajduje się w tabeli, która stanowi załącznik nr 4 ww. rozporządzenia, a wśród stanowisk wymienionych w tym wykazie brak jest stanowiska eksperta, co znajduje także potwierdzenie w treści art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. W związku z powyższym, zgodnie z załącznikiem nr 4 rozporządzenia z dnia 08 lutego 2008 r., równorzędną dla 11 grupy zaszeregowania jest grupa 9, stosownie zaś do załącznika nr 2, w którym określono zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, dla stanowiska eksperta przewidziano 9 grupę zaszeregowania. W załączniku nr 1 określono zaś grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów i odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej, gdzie w kolumnie D dla 9 grupy określono mnożnik 1,95 przysługujący policjantom niepełniącym służby na stanowiskach kierowniczych bądź samodzielnych. W związku z powyższym Komendant uznał, że ww. rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. ma prawidłową podstawę materialnoprawną, ale jego skutki prawne rażąco naruszają "przepisy uposażeniowe", albowiem tylko stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego mogą być traktowane jako stanowiska samodzielne. Tym samym przyznanie A. K. uposażenia zasadniczego w nowej, wyższej wysokości było naruszeniem prawa, którego skutki są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów praworządności. Organ uznał więc, że rozkaz personalny KPP w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. obarczony został wadą rażącego naruszenia prawa, która powoduje konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 kpa. Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. A. K. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści odwołania podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza art. 156 par. 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 16 par. 1 kpa oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji z dnia 06 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.); par. 1 ust. 1a pkt 3 lit. b, par. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), poprzez uznanie, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 127 par. 2 kpa, w dniu [...] lutego 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż ani ustawa o Policji, ani rozporządzenia wydane na jej podstawie, nie zawierają wskazanej wprost definicji stanowiska samodzielnego. Podniósł, iż pojęcie to występuje m.in. w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Natomiast w myśl par. 8 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), ustala się 3 kategorie dodatku funkcyjnego, uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta. Zgodnie z par. 8 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, policjantom na stanowiskach samodzielnych przysługuje dodatek funkcyjny III kategorii. Stanowiska służbowe uprawniające do dodatku funkcyjnego – stanowiska kierownicze i samodzielne, wymienione zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia. KGP wyjaśnił, że ww. katalog stanowi katalog zamknięty 51 stanowisk służbowych, wśród których nie ma stanowiska eksperta, dodając, że do stanowisk samodzielnych, uprawniających do dodatku funkcyjnego III kategorii zalicza się stanowiska: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego, rzecznika prasowego, radcy, radcy prawnego. W ocenie organu odwoławczego analiza ww. przepisów wskazuje, że stanowisko eksperta, niezależnie od jego umiejscowienia w strukturze jednostki lub komórki organizacyjnej, nie może zostać uznane za stanowisko samodzielne w rozumieniu ww. uregulowań. Organ podkreślił, że przymiotnik "samodzielne" jest w omawianym przypadku członem nazwy komórki organizacyjnej, a stanowisko służbowe nosi nazwę "ekspert", natomiast z samej nazwy komórki organizacyjnej, nawet jeśli zawiera słowo "samodzielne", nie można wywodzić uprawnienia do wyższej stawki uposażenia zasadniczego. Organ przyjął tezę, że prawo do dodatku funkcyjnego oraz stawek uposażenia zasadniczego określonych w zał. nr 1 do ww. rozporządzenia, wymienionych w kolumnach określonych literami A, B, C, są nierozerwalnie ze sobą związane. Tym samym w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. KPP w S. potwierdził prawo policjanta do dodatku służbowego, nie zaś do dodatku funkcyjnego. Zdaniem KGP, organ odnosząc się do uprawnienia do dodatku, słusznie uznał, że stanowisko eksperta Stanowiska Samodzielnego [...] KPP w S. nie spełnia kryteriów określonych w art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, jak również nie występuje w tabeli stanowiącej załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia, co oznacza, że nie jest stanowiskiem kierowniczym ani samodzielnym, a przyznanie stawki uposażenia na poziomie przewidzianym dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych było niezgodne z przepisami. Dodatkowo KGP zaznaczył, że KPP w S. nieprawidłowo powołał podstawę prawną rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]. W związku z powyższym, w ocenie KGP, [...] A. K. nie spełniał zawartej w rozporządzeniu przesłanki uprawniającej go do pobierania uposażenia wynikającego z mnożnika kwoty bazowej, przewidzianego dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych, albowiem nie pełnił on służby na takim stanowisku. Tym samym zaskarżona decyzja nr [...] z dnia [...] października 2008 r. zmierzała do wyeliminowania z obrotu prawnego rozkazu personalnego, który został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 02 marca 2009 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], wnioskując o jej uchylenie, jako naruszającej prawo, a w szczególności: art. 156 par. 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 16 par. 1 kpa oraz art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.); par. 1 ust. 1a pkt 3 lit b, par. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), poprzez błędne uznanie, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący dodatkowo wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W treści skargi zarzucił, że przyjęta przez organ wykładnia "samodzielnego stanowiska" narusza podstawowe zasady dokonywania interpretacji przepisów. Podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, albowiem z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Tymczasem, zdaniem skarżącego, KGP takiego naruszenia przepisów w ogóle nie wykazał, albowiem zaskarżona decyzja opiera się wyłącznie na odmiennej i to "bardzo wadliwej" interpretacji przepisów. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zarzuty skargi są niezasadne i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1 oraz art. 158 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Według pierwszego z powołanych przepisów, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 157 par. 1 cyt. ustawy, właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Zgodnie zaś z treścią art. 158 par. 1, rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Artykuł 16 kpa ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te mogą być wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w kpa. Jednym z przypadków, kiedy decyzja ostateczna może być wzruszona jest stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 par. 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1 cyt. art.), wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 cyt. art.), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (pkt 3 cyt. art.), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (pkt 4 cyt. art.), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5 cyt. art.), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6 cyt. art.), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7 cyt. art.). Powyższe wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w ww. art. Wskazać przy tym należy, iż organ administracyjny działając w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka jako organ kasacyjny, co oznacza, że w swojej decyzji orzeka tylko w kwestii nieważności decyzji lub jej niezgodności z prawem, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji. Brzmienie art. 156 par. 1 pkt 2 kpa, wskazuje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, iż elementy tego przepisu są wobec siebie alternatywne, oddzielne. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym mowa tu o wszystkich normach prawnych regulujących działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Podkreślić należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji istnienie jednej z przesłanek z art. 156 par. 1 kpa musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań. Wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S., którego nieważność stwierdził Komendant Wojewódzki Policji w K., stanowił art. 101 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), par. 1 ust. 1a pkt 3 lit. b oraz par. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 08 lutego 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 24, poz. 149) zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zestawienie treści ww. rozkazu z treścią przepisów stanowiących jego podstawę nie prowadzi do wniosku, że pozostają one względem siebie w oczywistej sprzeczności, na co zwrócił uwagę sam KGP w zaskarżonej decyzji, wskazując, że ani ustawa o Policji, ani rozporządzenia wydane na jej podstawie, nie zawierają wskazanej wprost definicji stanowiska samodzielnego. W związku z tym, że nie mamy tu do czynienia z niewątpliwym stanem prawnym, nie sposób uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Ponadto na rozbieżności interpretacyjne omawianych przepisów powołał się w swojej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w K., wskazując, iż w dniu [...] lipca 2008 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęła opinia prawna Biura Prawnego KGP, zawierająca prawidłową i wyczerpującą wykładnię obowiązujących przepisów, która wskazywała, jakie przepisy ustawy o Policji i rozporządzenia należy brać pod uwagę przy ustalaniu, które stanowisko jest stanowiskiem samodzielnym, uprawnionym do mnożników kwoty bazowej dla stanowisk "samodzielnych i kierowniczych", określonych w kolumnach A, B lub C tabeli stanowiącej załącznik nr 1 ww. rozporządzenia z dnia 06 grudnia 2001 r. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa, w związku z czym eliminacja rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], w drodze stwierdzenia jego nieważności, była nieprawidłowa. Tym samym zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. zostały wydane z naruszeniem prawa. Zatem argumenty skargi zasługiwały na uwzględnienie. Należy również zauważyć, że powołana przez KGP okoliczność nieprawidłowego powołania podstawy prawnej rozkazu personalnego nr [...] sprowadza się w istocie do omyłkowego powołania rozporządzenia zmieniającego, zamiast rozporządzenia, które było zmienione. Jednakże okoliczność ta, w ocenie Sądu, również nie stanowi rażącego naruszenia prawa, prowadzącego do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu. Dodatkowo podnieść należy, iż obowiązkiem organu było zbadanie wszystkich podstaw stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, o których mowa w art. 156 par. 1 kpa, a nie tylko podstawy wskazanej we wniosku, niemniej jednak w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie takie podstawy nie wystąpiły. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.