II SA/Wa 520/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) cofnął A.W. pozwolenie na broń palną sportową. Organ ustalił, że strona nie posiada aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego. Strona w odwołaniu wniosła o uchylenie wymienionej decyzji. A. W. wskazał, że jest członkiem organizacji o charakterze strzeleckim, tj. [...] w [...]. Przyznał, iż nie posiada kwalifikacji sportowych, o których mowa w art.10 b ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, jednakże w ocenie odwołującego się żaden przepis ustawy o broni i amunicji takiego obowiązku na niego jako posiadacza od 1997 r. pozwolenia na broń sportową nie nakłada. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Jeśli idzie o pozwolenie na broń palną sportową, to było ono i jest wydawane w celu uprawiania strzelectwa sportowego (a więc zawodniczego, a nie rekreacyjnego) i w takim właśnie celu A.W. je otrzymał. Warunki uprawiania strzelectwa sportowego (zawodniczo) na przestrzeni lat ulegały zmianom, których wprowadzenie ustawodawca uznawał za zasadne. W chwili obecnej broń do celów sportowych mogą posiadać osoby, które należą do stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, mogą udokumentować posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy oraz mają licencję właściwego polskiego związku sportowego (art. 10 ust. 3 pkt 3 ). Z tych względów strona została wezwana do przesłania dokumentów potwierdzających spełnianie powyższych wymogów (k. 14, 21), a ponieważ dokumentów tych nie przedstawiła, organ I instancji we własnym zakresie ustalił, iż nie figuruje ona w wykazie osób posiadających licencję PZSS (k. 24). Wymaganych przez przepisy prawa dokumentów strona nie przedstawiła organom Policji także w trakcie postępowania odwoławczego, a tym samym uprawniona jest zdaniem KGP ocena, że w chwili obecnej strona nie uprawia strzelectwa zawodniczo, do czego w przeszłości zostało jej wydane pozwolenie na broń sportową. Daje to podstawę do uznania, że w jej przypadku ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania jej pozwolenia na broń do celów sportowych. Przepis art. 10 b ustawy o broni i amunicji stanowi, iż uprawianie sportów o charakterze strzeleckim (w jakiejkolwiek formie, w tym rekreacyjnej) wymaga m. in. posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (patentem strzeleckim). Z akt sprawy nie wynika, aby strona posiadała taki patent, co oznacza, iż w aktualnym stanie prawnym nie może posługiwać się posiadaną bronią. Zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy, uprawniają do tego patenty wydawane od 2006 r. (zachowują one aktualność), natomiast te wydane wcześniej utraciły ważność najpóźniej w dniu [...] grudnia 2005 r. (art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.). Cofnięcie stronie pozwolenia na broń jest słuszne i celowe z punktu widzenia interesu społecznego, którego racją jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z uzasadnionych potrzeb adekwatnych do celów, do których broń ma być używana. Nawet jeśli ze strony A. W. nie istnieją z tytułu posiadania broni żadne zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niecelowym byłoby pozostawienie mu prawa do broni w sytuacji, gdy nie może jej używać do celu, w jakim uzyskał na nią pozwolenie. Organ zwrócił uwagę na reglamentacyjny charakter przepisów regulujących dostęp do broni. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy właściwy organ Policji może (a więc nie musi) cofnąć pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania, 2. art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgodnie z tym przepisem "pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony" II. naruszenie przepisów postępowania tj.; 1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy w postaci faktu uprawiania strzelectwa sportowego w ramach przynależności do [...] w [...] jako organizacji o charakterze strzeleckim. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że od 1995 r. jestem członkiem [...] w [...], które jest organizacją o charakterze strzeleckim, której członkowie uprawiają sporty strzeleckie. Bractwo co roku przesyłało do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] informację z wykazem osób uprawiających strzelanie sportowe, w którym zawsze wymieniane było imię i nazwisko skarżącego, adres oraz nr PESEL (art. 27 ust. 5 ustawy o broni i amunicji ). Bezpośrednim zaś dowodem na faktyczny udział w ćwiczeniach i zawodach strzeleckich są moje wpisy w Książce Rejestrze Pobytu na Strzelnicach w różnych miejscowościach na terenie naszego kraju oraz liczne nagrody i trofea. Organy uznały a priori, że fakt braku członkostwa w klubie sportowym zrzeszonym w Polskim Związku Strzelectwa Sportowego absolutnie wyklucza uprawianie sportu strzeleckiego. Skarżący podniósł, że obecnie funkcjonująca ustawa o broni i amunicji nie nakłada na niego – jako osobę posiadającą pozwolenie na broń sportową od 1997 r. – obowiązku posiadania patentu oraz licencji. Ustawa nie wyznacza też terminu dla ewentualnego dostosowania posiadanych już uprawnień do nowych regulacji. Równocześnie art. 52, Rozdziału 6 Przepisy przejściowe i końcowe ustawy stanowi, że "zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów". Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten daje organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Trafnie organ Policji stwierdził, że powyższe nastąpiło w niniejszej sprawie. W sprawie jest bezsporne, że skarżący decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r., na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43) uzyskał zezwolenie na posiadanie broni sportowej. Uzasadniając decyzję organ powołał się wówczas na przynależność A. W. do klubu sportowego i fakt zdania egzaminu z przepisów dotyczących broni. Pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych cofnięte zostało zaś decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. z powodu braku licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego. Kwestia wydawania pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Zgodnie zaś z art. 10b ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Zatem, warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest aktualnie posiadanie patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Organ trafnie stwierdził, że skarżący nie posiada ani patentu strzeleckiego ani licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Ustalenie to nie jest przez skarżącego kwestionowane. Na gruncie obowiązującej ustawy o broni i amunicji, która znajduje zastosowanie w sprawie skarżącego, dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej – niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnego sportu strzeleckiego w oparciu o aktualną (ważną) licencję związku sportowego, wymaganą przepisem art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Skarżący takiej licencji nie posiada, co jest bezsporne. Tym samym, skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki, również konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, co trafnie stwierdził organ. Ocena organu w tym zakresie nie jest dowolna i została dokonana na podstawie jednoznacznie ustalonego i bezspornego stanu faktycznego. W świetle powołanych wyżej przepisów sama przynależność do [...] w [...], jak też uprawianie w ramach tego Stowarzyszenia strzelectwa, nie stanowi o spełnieniu wymogu określonego przez ustawodawcę w przepisie art. 10b ustawy o broni i amunicji. W stanie faktycznym tej sprawy nie ma wątpliwości, że miały miejsce okoliczności, które mogły stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Brak odniesienia się przez organ wprost do podniesionych przez stronę w odwołaniu kwestii przynależności do [...] w [...] stanowi wprawdzie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jednakże uchybienie to nie wpływa na wynik sprawy. Nawet pogłębione rozważania organu w tym zakresie nie wpłynęłyby na rozstrzygnięcie, w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził – dla uprawiania sportów o charakterze strzeleckim – ustawowy wymóg posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (art. 10b ustawy o broni i amunicji). Skoro skarżący nie ma – wobec braku licencji – uprawnień do używania broni w celu, dla którego uzyskał pozwolenie w 1997 r., to zasadnie organ – biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter przepisów regulujących dostęp do broni – uznał, że niecelowe byłoby pozostawienie stronie prawa do broni. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego przepisu art. 52 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, wskazać należy, że powyższe nie oznacza, że osoby, które uzyskały zezwolenie na posiadanie broni sportowej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że osób posiadających zezwolenie wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. nie dotyczą obowiązki, o których była mowa wyżej, jak chciałby tego skarżący, prowadziłoby do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na posiadanie broni (v. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem obowiązującej regulacji prawnej jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). W świetle powyższego Sądu uznał zarzuty skargi za niezasadne. Błędne jest bowiem twierdzenie skarżącego, iż obowiązująca obecnie ustawa o broni i amunicji nie znajduje w jego przypadku zastosowania. Organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Skarżący wezwany został przez organ pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. do przedłożenia do dnia 31 marca 2015 r. aktualnej licencji uprawniającej do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. Strona była pouczona o treści obowiązujących przepisów prawa. Skarżący nie przedłożył organowi Policji żądanego dokumentu, kwestionując w kolejnych pismach dopuszczalność stosowania wobec niego obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ Policji – wobec niezłożenia przez stronę przez okres kilku miesięcy od wezwania (z dnia 9 stycznia 2015 r.) wymaganego prawem dokumentu – [...] października 2015 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni do celów sportowych. Okoliczność, że skarżący nie posiada kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b (art. 10 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3) ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego związku sportowego została przez stronę potwierdzona w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Strona miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.