II SA/Wa 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. G. na wyznaczenie przez Burmistrza Miasta [...] lokalu zamiennego postanawia - odrzucić skargę - Zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] rozszerzył listę rodzin zakwalifikowanych do przydziału lokali zamiennych z zasobów komunalnych miasta, zamieszkujących w budynkach przeznaczonych do rozbiórki. W pkt 8. załącznika do tej uchwały wskazany został S. G. Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 4, art. .20 , art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz na podstawie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (Dz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 210, poz. 6647). Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Prezes [...] Sp. z o.o. w [...], powołując się na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 czerwca 2012 r., poinformował C. G. żonę S. G., że Burmistrz Miasta [...] wskazał jej rodzinie lokal zamienny mieszczący się w budynku przy ul [...] w [...]. C. G. została jednocześnie wezwana do stawiennictwa w siedzibie [...] w celu wypełnienie oświadczenia najemcy i zawarcia umowy najmu lokalu. C. G. wniosła zażalenie do Burmistrza [...] na powyższe pismo, wskazując na zły stan techniczny przedmiotowego lokalu. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezes [...] powtórzył informację oraz wezwanie zawarte w piśmie z dnia 27 listopada 2012 r. Ponadto poinformował C. G., że Burmistrz Miasta [...] podtrzymuje decyzję w sprawie wskazania jej rodzinie lokalu zamiennego mieszczącego się w budynku przy ul [...] w [...]. Na pismo to C. G. również wniosła zażalenie. Prezes [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], nawiązując do ustaleń Społecznej Komisji do spraw przydziału lokali z mieszkaniowego zasobu Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., ponownie poinformował C. G. o podtrzymaniu decyzji Burmistrza Miasta [...] w sprawie wskazania lokalu zamiennego dla jej rodziny. C. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W skardze tej wskazała, że zaskarża zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. podtrzymujące decyzję w sprawie wskazania jej rodzinie lokalu. Wskazała również, że skarga dotyczy pisma Prezesa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. W skardze wniosła o przyznanie jej innego lokalu lub przeprowadzenie remontu wyznaczonego lokalu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważyło następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (3 § 3 powołanej ustawy). Przedmiotem skargi C. G. jest wskazanie przez Burmistrza Miasta [...] lokalu zamiennego położonego w [...] przy ul [...]. Lokal ten został wskazany skarżącej jako realizacja zarządzenia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], w celu zawarcia umowy najmu. Sprawa o takim przedmiocie nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008/6/90) wskazano, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie (zagadnienie prawne przedstawione Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozstrzygnięcia wynikło w sprawie, gdzie podstawą prawną zaskarżonego aktu była uchwała Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy) nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Etapem administracyjnoprawnym na gruncie niniejszej sprawy jest zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] o rozszerzeniu listy rodzin zakwalifikowanych do przydziału lokali zamiennych z zasobów komunalnych miasta, zamieszkujących w budynkach przeznaczonych do rozbiórki. Uchwała ta rozstrzygnęła o uprawnieniach S. G., męża skarżącej, do lokalu zamiennego. Wskazanie konkretnego lokalu w wykonaniu powyższego zarządzenie i w celu zawarcia umowy najmu tego lokalu nie jest sprawą administracyjną i nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Nie jest to rozstrzygnięcie o charakterze administracyjnoprawnym. Czynność ta ma charakter cywilnoprawny, zmierza bowiem do nawiązania stosunku cywilnoprawnego najmu lokalu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.