II SA/Wa 524/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.),, WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2006 sprawy ze skargi J. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości W dniu [...] lipca 1990 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał na podstawie art. 131 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180 ze zm.) rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu J. A. ze służby. W dniu [...] października 1992 r. J. A. zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych o przywrócenie do służby w Policji, anulowanie rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] oraz o zaliczenie zatrudnienia w charakterze pracownika cywilnego do okresu służby. Wniosek ten nie został uwzględniony, a sprawę przekazano Szefowi Urzędu Ochrony Państwa. Pismem z dnia [...] stycznia 1994 r. J. A. zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. Komendant Główny Policji uznając się niewłaściwym w sprawie, przy piśmie z [...] maja 1994 r. przekazał wniosek do Urzędu Ochrony Państwa. Pismem z dnia [...] lipca 1994 r. Szef Urzędu Ochrony Państwa zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Komendantem Głównym Policji a Szefem Urzędu Ochrony Państwa w sprawie rozpatrzenia wniosku J. A. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] stojąc na stanowisku, że organem właściwym do rozpatrzenia powyższego wniosku jest Komendant Główny Policji, jako organ wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., który wydał rozkaz z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. Po uznaniu przez Ministra Spraw Wewnętrznych, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku J. A. jest Szef Urzędu Ochrony Państwa, w dniu [...] września 1994 r. ten ostatni wydał decyzję, którą odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. o zwolnieniu J. A. ze służby. Wymieniona zaskarżyła powyższą decyzję Szefa Urzędu Ochrony Państwa do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 10 maja 1995 r. sygn. akt II SA 33/95 odrzucił skargę z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia jednocześnie wskazując, iż organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest Minister Spraw Wewnętrznych. J. A. w dniu [...] maja 1996 r. złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych odwołanie od wymienionej decyzji Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] września 1994 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W dniu [...] czerwca 1997 r. Minister postanowieniem nr [...] przywrócił terminu do wniesienia odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] lipca 1997 r. Szef Urzędu Ochrony Państwa zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Szefem Urzędu Ochrony Państwa a Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozpatrzenia wniosku J. A. z dnia [...] października 1992 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. Na wniosku znajduje się odręczna adnotacja ówczesnego Prezesa Rady Ministrów "Komendant Główny Policji, proszę o ponowne, wnikliwe rozpatrzenie sprawy". W dniu [...] marca 2000 r. J. A. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucając mu, że jej sprawa nie została zakończona mimo upływu ośmiu lat. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SAB 156/00 uznając, że organem właściwym do załatwienia sprawy w pierwszej instancji jest Szef Urzędu Ochrony Państwa, ponieważ Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił decyzję Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] września 1994 r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu J. A. ze służby i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu [...] stycznia 2001 r. J. A. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Szefa Urzędu Ochrony Państwa w zakresie załatwienia sprawy stwierdzenia nieważności powoływanego wyżej rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o zwolnieniu ze służby. Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do rozstrzygnięcia w terminie 30 dni od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 1994 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wniosku J. A. z dnia [...] stycznia 1994 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że J. A. została zwolniona ze służby na podstawie art. 131 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180 ze zm.) mimo to, że nigdy nie była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa. Stwierdzono, że żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] stycznia 1994 r. dotyczy sprawy, która co do jej istoty nie podlega rozstrzygnięciu przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Szef Urzędu Ochrony Państwa nie był właściwy w sprawach, które dotyczyły zwolnienia ze służby na podstawie art. 131 cyt. ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa byłych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej lub Policji, niebedących funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. Z tych względów, uznając postępowanie za bezprzedmiotowe, organ umorzył postępowanie. Powyższa decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2003 r. J. A. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu [...] października 2003 r. wystąpiła do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesił postępowanie z uwagi na to, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. J. A. zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanego wyroku z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 3982/03, którym oddalono skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2003 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Komendant Główny Policji podjął zawieszone postępowanie, a decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] po rozpatrzeniu żądania J. A. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji, powołując art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli swojej właściwości z urzędu wskazano, że Komendant Główny Policji nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku J. A. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. Podano, że spór kompetencyjny pomiędzy Komendantem Głównym Policji a Szefem Urzędu Ochrony Państwa został rozstrzygnięty w 1994 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych, który jako organ właściwy do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] wskazał Szefa Urzędu Ochrony Państwa. Odnosząc się do sporu o właściwość wywołanego pismem Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] lipca 1997 r. skierowanym do Prezesa Rady Ministrów, Komendant Główny Policji podniósł, że nie był stroną tego sporu, więc nie było dopuszczalne wskazanie go jako organu właściwego do prowadzenia sprawy. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 1991 r. sygn. akt II SA/Wa 2118/91 wskazał, że nie jest prawnie uzasadnione późniejsze, ponowne wystąpienie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, ponieważ od rozstrzygnięcia w tym samym zakresie nie przysługuje środek odwoławczy. Komendant Główny Policji uznał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu J. A. ze służby jest bezprzedmiotowe, a ustalenie wystąpienia w sprawie przesłanki bezprzedmiotowości stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie. Wydanie decyzji wbrew stanowisku organu właściwego do rozstrzygnięcia sporu obwarowane jest sankcją nieważności. W wyniku odwołania złożonego przez J. A., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji zawarto argumenty zbieżne z powołanymi przez organ pierwszej instancji. Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] J. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji, a nadto o anulowanie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] i przywrócenie do służby w Policji. Skarżąca podniosła bezprawność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wskazując, że formalnie nigdy nie była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa. Zarzuciła pozorność działań zarówno Komendanta Głównego Policji jak i Szefa Urzędu Ochrony Państwa, którzy zasłaniali się brakiem właściwości do rozpoznania sprawy stwierdzenia nieważności powołanego rozkazu nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zbieżne z zawartymi uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponieważ siedziba Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji znajduje się w Warszawie. Przepis art. 134 § 1 cyt. ustawy stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Stosownie zaś do treści art. 157 § 1 cyt. ustawy właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Należy zatem stwierdzić że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji, jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 129 cyt. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180 ze zm.), z chwilą utworzenia Urzędu Ochrony Państwa Służba Bezpieczeństwa zostaje rozwiązana. Dokumenty, mienie oraz etaty pozostające dotychczas w dyspozycji Służby Bezpieczeństwa Minister Spraw Wewnętrznych przekaże nowo utworzonym organom centralnym zgodnie z ich kompetencjami (ust. 2). Stosownie do art. 135 tej ustawy, ilekroć w przepisach prawa jest mowa o "Służbie Bezpieczeństwa" i "funkcjonariuszach Służby Bezpieczeństwa", należy przez to rozumieć "Urząd Ochrony Państwa" i "funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa". Jak wynika zaś z treści art. 136 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, co do zasady, z dniem ogłoszenia tej ustawy utraciła moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 38, poz. 181 ze zm.) w części dotyczącej Służby Bezpieczeństwa, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie zaś z przepisem ust. 2 art. 136 tej ustawy, w okresie przejściowym, do czasu zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa, przepisy ostatnio wymienionej ustawy miały mieć zastosowanie do byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, wymienionych w art. 131 ustawy, w zakresie stosunku służbowego i wynikających z niego praw i obowiązków, z wyjątkiem art. 57 ust. 1. Zgodnie z powołanymi przepisami należy przyjąć, że najpóźniej od czasu zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa do byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa należało stosować przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa. Wobec tego właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji, p.o. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych o zwolnieniu funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa ze służby na podstawie art. 131 cyt. ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, zgodnie z którym z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa oraz funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, którzy do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby, jest Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z uwagi na zniesienie ustawą z dnia 24 maja 2002 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 676) Urzędu Ochrony Państwa (art. 221) i utworzenie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (art. 1), właściwej w sprawach ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego. Mając powyższe na uwadze należało odnieść się do kwestii, czy skarżąca była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, a co za tym idzie, czy dopuszczalne było wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu jej ze służby w oparciu o art. 131 cyt. ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa. Od grudnia 1976 r. skarżąca zajmowała stanowisko [...] w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w O. Od chwili przyjęcia do dnia [...] września 1977 r. była oddelegowana do pracy w Wydziale [...], gdzie pełniła obowiązki [...]. Z dniem [...] maja 1978 r. została zwolniona ze służby. W dniu [...] października 1988 r. została ponownie przyjęta do służby w Milicji Obywatelskiej na stanowisko [...] Referatu [...]. W dniu zwolnienia ze służby rozkazem z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] zajmowała stanowisko [...]Urzędu Spraw Wewnętrznych w S. Zdaniem Sądu J. A. nie była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa. Fakt wykonywania przez nią funkcji [...] nie przesądza o zakwalifikowaniu skarżącej jako funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa. [...] Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w znajdujących się w aktach osobowych skarżącej: opinii Biura Prawnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 1993 r. oraz stanowisku Wicedyrektora Biura Kadr Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, iż z analizy akt osobowych skarżącej jednoznacznie wynika, że od 1987 r. była ona zatrudniona w Służbie Bezpieczeństwa. Mając na uwadze ustalenie, że skarżąca nie była nigdy funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa nie można podzielić stanowiska wyrażonego w opinii Biura Prawnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1994 r. wydanej w wyniku zaistnienia sporu kompetencyjnego pomiędzy Szefem Urzędu Ochrony Państwa a Komendantem Głównym Policji, zgodnie z którym mimo, że rozkaz personalny nr [...] został wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. to fakt, że J. A. została zwolniona ze służby na podstawie art. 131 cyt. ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa powoduje, że właściwym do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego rozkazu jest Szef Urzędu Ochrony Państwa, ponieważ źródłem żądania jest stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, a sprawy z zakresu działania dawnej Służby Bezpieczeństwa przeszły do kompetencji Urzędu Ochrony Państwa. Błędne ustalenia organu administracji publicznej niższego stopnia powodujące wadliwą kwalifikację prawną stanu faktycznego nie mogą skutkować odebraniem organowi wyższego stopnia kompetencji do stwierdzenia nieważności decyzji obciążonej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem właściwość tego organu wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Wobec przyjęcia, że skarżąca nie była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa przedstawione powyżej ustalenia w zakresie właściwości Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku J. A. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] pozostają aktualne. Należy zauważyć, że w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji w sprawie z wniosku J. A. o stwierdzenie nieważności wymienionego wyżej rozkazu personalnego przedstawiono opinię prawną radcy prawnego Biura-Gabinet Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2005 r., w której podniesiono konieczność ustalenia, czy skarżąca w lipcu 1990 r. była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa i wskazano, że jeżeli ustalenia przeprowadzone w trakcie postępowania wykażą, że J. A. była funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej i błędnie została zwolniona na podstawie art. 131 cyt. ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, konieczne będzie wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] i stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego albo odmowa stwierdzenia nieważności z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, jakie wywołała decyzja o zwolnieniu ze służby. Zarówno w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] odniesiono się w głównej mierze do kwestii sporu kompetencyjnego miedzy organami administracji publicznej w kontekście podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o rozstrzygnięcie takiego sporu, związania organów rozstrzygnięciem sporu oraz możliwości ponownego złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Nie ustosunkowano się zaś do podnoszonej w powołanej wyżej opinii prawnej kwestii, czy skarżąca była funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa. Należy zwrócić uwagę również na fakt, że postępowanie przed Komendantem Głównym Policji wywołane wnioskiem z dnia [...] października 2003 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na to, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd i podjęte zostało na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z uprawomocnieniem się wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 3982/03, którym oddalono skargę J. A. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku J. A. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. W tym miejscu należy przypomnieć, że umorzenie postępowania przed Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nastąpiło z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania wywołaną brakiem kompetencji do wydania przez ten organ decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Z uzasadnienia postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] oraz z powołanej wyżej opinii prawnej radcy prawnego Biura-Gabinet Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2005 r. wynika, że w momencie wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Komendantowi Głównemu Policji znana była treść orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2004 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA 3982/03, który kwalifikując decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] jako zgodną z prawem pośrednio wskazał na brak właściwości tego organu do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu J. A. ze służby. Należy zatem zauważyć, że Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], po zawieszeniu postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i podjęciu go na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydał decyzję pozostającą w sprzeczności z rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego pośrednio wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 3982/03. Odnosząc się do powoływanej w decyzjach organów obu instancji kwestii rozstrzygnięcia w 1994 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych sporu kompetencyjnego pomiędzy Komendantem Głównym Policji i Szefem Urzędu Ochrony Państwa należy wskazać, że sąd administracyjny nie jest związany rozstrzygnięciem sporu kompetencyjnego między organami administracji publicznej. Należy też zauważyć, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku J. A. z dnia [...] stycznia 1994 r., a decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia wydana została po przeprowadzeniu postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej z dnia [...] października 2003 r. W kontekście zaś powoływanego w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB 42/02 należy stanąć na stanowisku, że orzeczenie to nie przesądziło o właściwości Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawę wszczętą wnioskiem J. A. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. Sąd rozpatrując sprawę ze skargi na bezczynność bada jedynie kwestię ewentualnej zwłoki organu administracji publicznej w podjęciu czynności, do których był on zobowiązany na podstawie przepisów prawa. Rozpoznanie skargi ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce, a wydane orzeczenie nie może przesądzać o właściwości organu do wydania decyzji co do istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 cyt. ustawy.