II SA/Wa 526/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Ewa Marcinkowska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2012 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę, 2. przyznaje, ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B.G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że wskazaną wyżej decyzją Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku J.P., orzekł o odmowie umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy. Decyzja ta została doręczona dorosłemu domownikowi wnioskodawczyni w dniu 18 listopada 2011 r., z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie od tej decyzji J.P. złożyła w dniu 15 grudnia 2011 r., zgodnie z datą stempla pocztowego, a więc nastąpiło uchybienie 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Skargę na postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J.P. Wyjaśniła, że od kilku lat jest chora na [...] i pozostaje pod stałą opieką lekarską. Mimo, iż treść skargi nie dotyczy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], lecz postanowienia ZUS [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., to jednak skarżąca po wezwaniu przez Wojewodę [...] do złożenia wyjaśnień w tej kwestii wskazała, że złożyła skargę na postanowienie Wojewody [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...]. W dniu 7 sierpnia 2012 r. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej wyznaczonego z urzędu datowane na dzień 26 lipca 2012 r., w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił organowi naruszenie art. 7, 9 i 10 w związku z art. 59 k.p.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie woli strony w zakresie ewentualnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wskazał, że organ zaniechał dokonania wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy w kontekście dotychczasowego postępowania i względnej nieporadności skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia odwołania i tylko w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest władny wypowiedzieć się, czy jest ono zgodne z prawem. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawach umorzenia należności z tytułu zwrotu jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy (art. 76 ust. 7) organem odwoławczym jest wojewoda. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu administracji pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie - przewidzianego w tym przepisie - czternastodniowego terminu. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, jest związany treścią art. 134 k.p.a. W przedmiotowej sprawie decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy została doręczona, zgodnie z art. 43 k.p.a., dorosłemu domownikowi - córce skarżącej - w dniu 18 listopada 2011 r. Decyzja ta na ostatniej stronie zawierała pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Wojewody [...], za pośrednictwem Starosty [...], w terminie 14 dniu od dnia jej doręczenia. Zatem termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 2 grudnia 2011 r., zaś skarżąca odwołanie złożyła w dniu 15 grudnia 2011 r. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, a równocześnie nie złożyła wniosku o przywrócenie tego terminu, wobec czego Wojewoda [...] nie naruszył prawa stwierdzając uchybienie terminu do złożenia odwołania. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę. W przedmiocie przyznania adwokatowi wynagrodzenia za poniesione i nieopłacone koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu, Sąd orzekł, na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).