II SA/Wa 526/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku motywacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. A. P. zwrócił się do radcy prawnego JW [...] w [...] o wydanie opinii prawnej w przedmiocie przysługiwania dodatku motywacyjnego na aktualnie zajmowanym stanowisku służbowym. Powyższy wniosek wraz z opinią prawną został przekazany Dowódcy JW nr [...] , który decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił A. P. przyznania dodatku motywacyjnego. Dowódca JW [...] w [...] , po rozpatrzeniu odwołania A. P., decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przyczyną uchylenia decyzji były błędy proceduralne, popełnione przez organ pierwszej instancji, w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części, które uniemożliwiło wydanie merytorycznej decyzji przez organ odwoławczy. W dniu [...] października 2012 r. Dowódca JW [...] w [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. D. P. w piśmie z dnia [...] października 2012 r. (zatytułowanym "wezwanie") zwrócił się do Dowódcy JW [...] w [...] o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie nabycia prawa do dodatku motywacyjnego z tytułu uzyskania III klasy kwalifikacyjnej na zajmowanym stanowisku służbowym [...]. Jednocześnie poinformował, że intencją złożenia wniosku z [...] czerwca 2012 r. było wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej, dotyczącej przyznania prawa do dodatku motywacyjnego. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 46a, art. 80 ust. 1 a w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593; z późn. zm.), § 25 b ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.) oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz. U. Nr 110, poz. 732), odmówił przyznania od dnia [...] listopada 2011 r. [...]. A. P. dodatku motywacyjnego wobec nieposiadania klasy kwalifikacyjnej na aktualnie zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] A. P. (były [...] [...] dywizjonu dowodzenia [...]) od dnia [...] lutego 2011 r. miał przyznany dodatek motywacyjny z tytułu uzyskania trzeciej klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej [...] korpus osobowy: [...], grupa osobowa: [...] na podstawie decyzji dowódcy JW [...] ([...] ) nr [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji Dowódcy JW [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. zmieniającej decyzję nr [...] . W związku z przeformowaniem [...] ddow [...] na [...] dzab [...], na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] , z dniem [...] września 2011 r. A. P. wyznaczony został na nowe stanowisko [...] w [...] dzab [...] oznaczone [...] (korpus osobowy: [...], grupa osobowa: [...], specjalność: [...]). W dniu [...] listopada 2011 r. żołnierz objął obowiązki służbowe na powyższym stanowisku, co zostało stwierdzone w rozkazie dziennym Dowódcy JW [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Organ stwierdził, że przyznanie kwoty dodatku motywacyjnego musi wynikać z przepisów § 25a ust. 1 pkt 1 powołanego na wstępie rozporządzenia MON z 8 czerwca 2004 r., zgodnie z którym żołnierz zawodowy pełniący służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych, który uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną, otrzymuje miesięczny dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: 0,02 – posiadający trzecią klasę kwalifikacyjną. Odpowiednia dla zajmowanego stanowiska służbowego klasa kwalifikacyjna oznacza klasę oznaczoną tożsamą specjalnością wojskową. Tego warunku, w ocenie organu, żołnierz nie spełnia. Wprawdzie zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia MON z dnia 1 czerwca 2010 r., żołnierz jest zobligowany w przeciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe do potwierdzenia innej klasy kwalifikacyjnej na tym stanowisku, jednakże nie ma to decydującego znaczenia w sprawie, bowiem przepisy tego rozporządzenia są normami o charakterze proceduralnym a podstawą materialnoprawną do przyznania dodatku stanowią wyłącznie przepisy rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Dowódca JW Nr [...] wskazał, że zgodnie z definicją stanowiska służbowego, określonego w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej, jako usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi do tego stanowiska: korpusem osobowym, grupą osobową, specjalnością wojskową – [...] A. P. nie posiada na dzień wydania niniejszej decyzji odpowiedniej dla zajmowanego stanowiska służbowego klasy kwalifikacyjnej w specjalności [...] . W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. zarzucił organowi błędną interpretację art. 80 ust. 1a ustawy pragmatycznej oraz § 25a ust. 2 pkt 2 i § 25b rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia. Na potwierdzenie powyższych zarzutów załączył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 649/12. Ponadto skarżący zarzucił, że to organ administracji pierwszej instancji winien wszcząć stosowne postępowanie w sprawie przyznania dodatku motywacyjnego. Ponownie stwierdził, że pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. chciał zainicjować wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 K.p.a., art. 80 ust. 1a w zw. z art. 46a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 25a ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący, na podstawie art. 46a ustawy pragmatycznej, uzyskał trzecią klasę specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej [...] . Z tego tytułu otrzymywał w JW [...] w [...] , a następnie w JW [...] w [...] ([...] dywizjon dowodzenia [...]) dodatek motywacyjny. Jednakże rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy [...] Brygady [...] [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. został przeniesiony z JW [...] w [...] ([...] dywizjon dowodzenia) do JW [...] w [...] ([...] dywizjon zabezpieczenia [...]). Na nowym stanowisku służbowym, pomimo zajmowania stanowiska służbowego o takiej samej nazwie, zmianie uległ numer specjalności wojskowej na SW: [...] . Organ odwoławczy wskazał, że podstawą do przyznania dodatku motywacyjnego jest art. 80 ust. 1a ustawy pragmatycznej. Zgodnie z tym przepisem, żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych przyznaje się dodatek motywacyjny – za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej. Powyższy przepis został doprecyzowany przez § 25a ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia, stanowiący że dodatek przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym. A. P. uzyskał klasę kwalifikacyjną o numerze [...] , natomiast na stanowisku służbowym, na którym ubiega się o przyznanie przedmiotowego dodatku, wymagana jest specjalność o numerze [...] . Uzyskana klasa kwalifikacyjna uprawniała do otrzymywania dodatku motywacyjnego na poprzednio zajmowanych stanowiskach służbowych, w tym na stanowisku służbowym [...] w JW [...] ([...] dywizjon dowodzenia [...]), gdzie uzyskana przez skarżącego klasa kwalifikacyjna [...] była równoważna wymaganej na tym stanowisku klasie [...] . W wyniku oceny karty kryteriów ustalonych dla celu przeprowadzenia egzaminów na powyższe klasy kwalifikacyjne, organ stwierdził, że zagadnienia na egzamin dla obu klas są inne. Skarżący posiada klasę kwalifikacyjną w specjalności [...] , tj. w korpusie osobowym [...], grupie osobowej [...]. Wymagana na nowym stanowisku klasa kwalifikacyjna [...] usytuowana jest w korpusie osobowym [...], grupie osobowej [...]. Zarówno zakres wiedzy teoretycznej, jak i umiejętności praktycznych, wymaganych aby uzyskać klasę kwalifikacyjną, są inne. Do uzyskania klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej [...] konieczna jest znajomość [...]. Ponadto żołnierza obowiązuje znajomość [...]. Znajomość powyższych elementów wyszkolenia wojskowego nie byłaby konieczna dla uzyskania klasy kwalifikacyjnej dla specjalności wojskowej [...] . Zdaniem organu odwoławczego Dowódca JW [...] w podstawie prawnej decyzji błędnie przywołał § 25 b ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie dodatków. W rozpatrywanej sprawie podstawą prawną odmowy przyznania dodatku powinien być § 25a ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia. W tym przypadku przyczyną nieprzyznania dodatku jest bowiem okoliczność nieposiadania przez skarżącego klasy kwalifikacyjnej, która została uzyskana zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym, a nie to że nie potwierdził wcześniej uzyskanej klasy. Z tych względów to powyższy przepis winien być uwzględniony w podstawach prawnych wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazał, że kryterium oceny przysługiwania dodatku motywacyjnego jest posiadanie klasy kwalifikacyjnej, zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym, a nie sama tożsamość nazwy stanowiska służbowego. Przytaczając treść art. 6 ust. 1 pkt 3, podkreślił, że nazwa stanowiska służbowego jest jednym z wielu składników jego definicji. Za nieuzasadniony uznał również zarzut błędnej wykładni przepisów ustawowych dotyczących wypłaty dodatku motywacyjnego. Zaznaczył, że przywołane przez stronę orzeczenie WSA w Bydgoszczy jest nieprawomocne, a tym samym nie można się nim posługiwać w obrocie prawnym. Wskazał również, że organ administracji nie ma kompetencji do sprawdzania zgodności wydawanych rozporządzeń z delegacjami zawartymi w ustawach, tym samym nie może ocenić, czy rozporządzenie zostało wydane zgodnie z delegacją ustawową. W ocenie organu odwoławczego zapisy rozporządzenia należy interpretować przy pomocy wykładni literalnej w sposób ścisły. Niemniej jednak przeprowadzono także postępowanie dowodowe, które wykazało, że gdyby nawet dokonać interpretacji takiej, jaka została przeprowadzona przez WSA w Bydgoszczy, dodatek motywacyjny również skarżącemu by nie przysługiwał, bowiem mimo zbieżności nazw stanowisk, na których pełnił służbę, wymagania egzaminacyjne dla uzyskania odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej na obu stanowiskach są różne. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie w sprawie, które to naruszenie miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, tj.: - naruszenie § 25b ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych z dnia 23 stycznia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 107) poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenie, że w związku ze zmianą specjalności wojskowej skarżący utracił prawo do wypłaty dodatku motywacyjnego, - naruszenie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych poprzez błędną wykładnię i ostateczne uznanie, że jego treść nie upoważnia żołnierza do skorzystania z dwuletniego okresu ochronnego na potwierdzenie dotychczasowej klasy specjalisty wojskowego, w czasie którego zachowuje on prawo do wypłaty dodatku motywacyjnego, gdy tymczasem z treści cytowanego przepisu w sposób jasny wynika, że żołnierz takie prawo zachowuje, pomimo tego, że co innego wynika z treści powyższego przepisu. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w sprawie nie jest przez strony kwestionowany. Istota sporu sprowadza się do wykładni przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przesłanki nabycia prawa do dodatku motywacyjnego ustawodawca określił wprost w przepisie art. 80 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl powołanego przepisu, dodatek motywacyjny przyznaje się żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a. Stosownie do art. 46 a ust. 1 cytowanej ustawy, żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3. Ustalono cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską (art. 46a ust. 2). Klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ (art. 46a ust. 3). Warunki nadawania i utraty klasy kwalifikacyjnej precyzyjnie określa wydane na mocy upoważnienia ustawowego rozporządzenie z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych. Podkreślić należy, iż wykładni powołanych przepisów dokonał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 17 maja 2013 r. w sprawach o sygn. akt I OSK 3020/13, I OSK 2021/13, I OSK 2024/13 (orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy wyrażone w uzasadnieniach tych orzeczeń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela i akceptuje. Można zatem powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że art. 80 ust. 1a ustawy pragmatycznej wyraźnie odsyła do całego przepisu art. 46a, a zatem ustalenie normy prawnej regulującej prawo do dodatku motywacyjnego musi być dokonane z uwzględnieniem treści unormowań zawartych we wszystkich jednostkach redakcyjnych art. 46a. Oznacza to, że z woli ustawodawcy uzyskanie klasy kwalifikacyjnej (jej nadanie przez organ) jest procesem rozciągniętym w czasie i wymaga co najmniej zdania egzaminu, przy czym ustawodawca, wprowadzając obowiązek zdania egzaminu, unormował te kwestię w odrębnej jednostce redakcyjnej przepisu art. 46a, wskazując wprost na jej wyjątkowy charakter (z zastrzeżeniem). Jednocześnie z powyższą regulacją korespondują przepisy wykonawcze, wydane także w oparciu o przepis art. 46a ust. 4 ustawy. W § 5 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej Minister Obrony Narodowej w sposób szczegółowy wskazał na przesłanki konieczne do nadania, podwyższenia, ale również i do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej oraz po raz kolejny zamieścił regulację potwierdzającą długotrwałość tego procesu, używając w zakresie przesłanki trzeciej jednoznacznego stwierdzenia: "zajmowanie etatowego stanowiska służbowego w specjalności wojskowej (...) przez okres umożliwiający uzyskanie odpowiedniego poziomu wiedzy i umiejętności praktycznych" oraz przyporządkowując odpowiednie okresy czasu do poszczególnych klas, w zależności od rodzaju klasy, o którą ubiega się żołnierz zawodowy (od dwóch do trzech lat). Ponadto, kierując się wytycznymi zamieszczonymi w ust. 4 art. 46a, ale także regulacją art. 46a ust. 1 i ust. 3 ustawy, wskazującą na długotrwałość procesu nadawania klasy kwalifikacyjnej, ustawodawca w sposób kompleksowy unormował sytuację prawną żołnierzy, którzy przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe oznaczone inną specjalnością służbową uzyskali już klasy kwalifikacyjne w innej specjalności. W odniesieniu do tych żołnierzy Minister przewidział bowiem obowiązek potwierdzenia uzyskanej klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko pod rygorem jej utraty (§ 9 ust. 3 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Wobec zwolnienia skarżącego z dotychczasowego stanowiska służbowego decyzja przyznająca mu – na okres zajmowania tego stanowiska - dodatek motywacyjny nie mogła kształtować ewentualnego uprawnienia skarżącego do spornego świadczenia na nowym stanowisku służbowym, które objął z dniem [...] listopada 2011 r. Nie oznacza to jednak, że wyznaczenie na nowe stanowisko spowodowało utratę możliwości ponownego nabycia prawa do dodatku motywacyjnego tylko z tej przyczyny, że żołnierz zawodowy został wyznaczony na stanowisko o innej specjalności i to w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze okres dwóch lat, przewidziany na potwierdzenie uprzednio przyznanej klasy kwalifikacyjnej. W przypadku zaaprobowania wykładni zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji doszłoby do wybiórczego stosowania przepisów prawa, tzn. stosowania prawa z pominięciem innych przepisów pragmatyki służbowej, w tym przepisu § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie klas kwalifikacyjnych, ustanawiającego normatywny obowiązek potwierdzenia klasy, ale i przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia, wprowadzającego sankcje za jego niewypełnienie, a przede wszystkim art. 46a ust. 1 i 3 ustawy, regulującego samą przesłankę nabycia prawa do dodatku motywacyjnego. Należy bowiem podkreślić, że celem powyższego ustawowego unormowania, odczytywanego łącznie z przewidzianą w art. 46a ust. 4, a unormowaną szczegółowo w cyt. rozporządzeniu, instytucją potwierdzania uzyskanej wcześniej klasy kwalifikacyjnej, nie było pozbawienie żołnierza dodatku motywacyjnego, a jedynie dostosowanie poprzednio posiadanej klasy kwalifikacyjnej do stanowiska o innej specjalności wojskowej. Tak też należy rozumieć użyte przez ustawodawcę w art. 80 ust. 1 sformułowanie "odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej". Ponadto trzeba dodatkowo zwrócić uwagę na sam cel, którym kierował się ustawodawca, wprowadzając do pragmatyki służbowej nowy składnik uposażenia w postaci dodatku motywacyjnego. Dodatek ten, zgodnie z jego nazwą, powinien mieć rzeczywiście charakter motywacyjny. Powinien być zatem wykorzystywany jako instrument bodźcowego oddziaływania w kierunku wzorowego wykonywania przez żołnierzy obowiązków służbowych i ma być dla żołnierza zawodowego swoistą nagrodą za dobrze pełnioną służbę. Dlatego też ustawodawca jako jedną z przesłanek do przyznania omawianego świadczenia wymienił uzyskanie przez żołnierza oceny bardzo dobrej w opinii służbowej. Ponadto powyższy dodatek ma zachęcać żołnierzy do podnoszenia swoich kwalifikacji poprzez poszerzanie swojej wiedzy i nabywanie nowych umiejętności. Przyjęcie innej wykładni przepisu art. 80 ust. 1a ustawy niż wykładnia celowościowa i systemowa doprowadziłoby do sytuacji, w której dodatek motywacyjny nie spełniałby celu, dla którego został wprowadzony, gdyż żołnierz, któremu przyznano dodatek motywacyjny, z chwilą przeniesienia na nowe stanowisko służbowe byłby co do zasady pozbawiany prawa do przedmiotowego świadczenia. W takiej zaś sytuacji wyznaczenie na nowe stanowisko, czyli zdarzenie, które z woli właściwych organów wojskowych i stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych (art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), zmienia w sposób istotny stosunek służbowy żołnierza, w zestawieniu z uprzednio nabytym prawem do dodatku, wywoływałoby faktycznie skutek demotywacyjny. Takich zaś zamierzeń nie można przypisać racjonalnemu prawodawcy. Motywacyjny charakter prawa do omawianego dodatku przemawia za utrzymaniem przez żołnierza w okresie posiadania klasy kwalifikacyjnej (do momentu jej potwierdzenia) związanego z nią prawa do przedmiotowego świadczenia. Jeżeli żołnierz zachowuje prawo do posiadanej klasy kwalifikacyjnej, to - do czasu jej potwierdzenia lub utraty - klasa ta na użytek postępowania w sprawie przyznania dodatku motywacyjnego staje się właściwa do zajmowania nowego stanowiska służbowego, a tym samym jest ona odpowiednia w znaczeniu, o jakim mowa w art. 80 ust. 1 a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W świetle powyższego należy uznać, że odmawiając skarżącemu przyznania dodatku motywacyjnego za trzecia klasę kwalifikacyjną, organy administracji publicznej oparły swe rozstrzygnięcia na błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozstrzygnąć o uprawnieniu skarżącego do przedmiotowego dodatku od daty objęcia nowego stanowiska służbowego, uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, w szczególności wyrażoną w nim ocenę prawną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.