II SA/Wa 529/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] maja 2017 r. złożył M. K. propozycję ustalającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w W. Organ podał, że mając na uwadze, że skarżąca wnioskiem z 22 maja 2018r. zwróciła się do o zwolnienie ze służby z dniem [...] października 2017 r. w związku z przejściem na emeryturę, zaproponował jej czasowe pełnienie służby stałej do [...] października 2017 r., na stanowisku służbowym młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w W. Delegaturze [....] Urzędu Celno-Skarbowego [...] Port Lotniczy w W. Jednocześnie organ poinformował, że zaproponowane skarżącej warunki służby, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od 1 czerwca 2017 r. Skarżąca w dniu 9 czerwca 2017 r. złożyła pisemne oświadczenie o przyjęciu propozycji nowych warunków służby, natomiast w dniu 12 czerwca 2017 r. na podstawie art. 169 ust. 4 ustawy p.w. ustawę o KAS, zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2017 r. M. K. we wniosku podniosła, że domaga się "ustalenia terminu rozwiązującego na dzień [...].04.2018r.". Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] września 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił swoją decyzję z [...] maja 2017 r. w części dotyczącej propozycji czasowego pełnienia służby stałej od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] października 2017 r. i orzekł, że propozycja czasowego pełnienia służby stałej obejmuje okres od [...] czerwca 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r. W dniu 26 marca 2018 r. M. K. złożyła wniosek do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w sprawie zwolnienia ze służby w trybie określonym w art. 179 ust. 1 pkt 10 ustawy o KAS tj. pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza żądania zwolnienia ze służby. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w dniu [...] marca 2018 r. wydał decyzję (nr [...]) o zwolnieniu skarżącej z dniem [...] kwietnia 2018 r. z pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w W. W dniu 14 sierpnia 2018 r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego tą ostateczną decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. M. K. podniosła, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2018 r. o jej zwolnieniu ze służby została wydana "w ramach ciągu decyzji administracyjnych, o którym jest mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a." (decyzji z [...] maja 2017 r. i uchylającej tę decyzję decyzji z [...] września 2017 r.). Wnioskodawczyni wyjaśniła, że WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 14 lipca 2018 r. II SA/Wa 1825/17 stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2017 r. Zdaniem strony, oznacza to, że decyzja o jej zwolnieniu ze służby została wydana w oparciu o inną decyzję, która następnie została uchylona (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] lutego 2019 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 k.p.a., odmówił M. K. uchylenia (we wznowionym postępowaniu) swojej decyzji z [...] marca 2018 r. (nr [...]) o zwolnieniu skarżącej z dniem [...] kwietnia 2018 r. z pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w W. W decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. M. K. zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła m. in., że organ "nie zapewnił" jej prawa do dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i w ten sposób naruszył art. 15 w zw. z art. 151 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że "z niezrozumiałych dla skarżącego i z przyczyn nieznajdujących jakiejkolwiek podstawy prawnej" organ rozpoznał sprawę decyzją ostateczną. M. K. powołała się na art. 112 k.p.a. i stwierdziła, że "kierując się przezornością procesową i chęcią dotrzymania terminu", zaskarżyła tę decyzję do sądu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że "ewentualne błędne pouczenie nie stanowi o wadliwości decyzji administracyjnej w jej warstwie merytorycznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie wnioskiem o wznowienie została objęta ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W wydana przez organ pierwszoinstancyjny (bo nie została ona poddana kontroli instancyjnej). Ten organ stosownie do art. 150 § 1 k.p.a. wydał zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2019 r. Niewątpliwie decyzje organu wydane w wyniku postępowania wznowieniowego są decyzjami w pierwszej instancji i służy od niej odwołanie bądź wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. NSA w Warszawie w postanowieniu z 9.07.1999 r., I SA 1600/98 podkreślił, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Z tego co już powiedziano wynika, że zaskarżona przez M. K. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] lutego 2019 r. została wydana we wznowionym postępowaniu w pierwszej instancji. Oznacza to, że w myśl art. 127 § 1 k.p.a. przysługuje od niej odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który na mocy art. 14 ust. 2 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r., poz. 768), jest organem wyższego stopnia w stosunku do dyrektorów izby administracji skarbowej (tylko wówczas gdy decyzję wydał naczelny organ administracji państwowej, strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy lub bezpośrednio zaskarżyć tę decyzję do sądu – por. art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie organ błędnie pouczył skarżącą o prawie zaskarżenia tej decyzji do sądu. Z przepisu art. 112 k.p.a. wynika, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Jest oczywiste, że błędne pouczenie o możliwości zaskarżenia decyzji nie może kreować środka zaskarżenia w przypadku, gdy ustawa go nie przewiduje, podobnie jak błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu nie może "korygować" reguł dotyczących zaskarżenia decyzji do sądu, o których mowa w art. 52 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (ust. 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (ust. 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (ust.3). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.