II SA/Wa 530/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Agnieszka Góra - Błaszczykowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi B. W. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w przedmiocie związku choroby z zawodową służbą wojskową. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w E. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) oraz § 4, 16, 21 ust. 1 i 2, § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80), uznała B. W. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria "Z" (pkt 9 orzeczenia). Orzeczenie to w pkt 8 zawierało rozpoznanie chorób występujących u B. W., zaś w pkt 10 tego orzeczenia stwierdzono, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. B. W. złożył odwołanie od ww. orzeczenia z dnia [...] grudnia 2011 r., wyjaśniając że jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej, a jego choroba powstała w związku ze służbą wojskową. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, orzeczeniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 151, poz. 1594 z późn. zm.) w sprawie utworzenia komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości oraz § 5 w zw. z § 29, 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 stycznia 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80) w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu RWKL w W. uznała, że TWKL w E. prawidłowo rozpoznała i zakwalifikowała schorzenia występujące u orzekanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z zał. nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 62, poz. 567 z późn. zm.), wynika, że za pozostające w związku ze służbą wojskową należy uznać zaburzenie [...] utrwalone w przypadku długotrwałej służby w warunkach szczególnego narażenia na stres. Tymczasem z przedstawionej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej wynika, że orzekany leczy się [...] w [...] od [...] grudnia 2010 r. Z przedstawionej dokumentacji nie wynika również, jakie leki stosowano w tym okresie i czy w ogóle je stosowano. RWKL w W. wskazała, że potwierdzeniem braku utrwalonego charakteru schorzenia ww. jest karta informacyjna leczenia szpitalnego w [...], gdzie strona była hospitalizowana w dniach [...] września 2011 r. – [...] października 2011 r. Stwierdzono wówczas, że [...], uległy znacznej redukcji w wyniku zastosowania [...]. W ocenie organu II instancji aktualna hospitalizacja, która jest konsekwencją poprzedniej, nie dowodzi utrwalonego charakteru schorzenia i daje szansę na uzyskanie znaczącej poprawy. Pismem z dnia 08 marca 2012 r. B. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], podnosząc, po pierwsze, że jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej, a po drugie, że jego choroba powstała w związku ze służbą wojskową. Skarżący wskazał, że [...], na którą się leczy, powstała podczas długoletniej służby wojskowej w kraju i za granicą na misjach wojskowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99 oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 06 listopada 2000 r. OSA 1/00 ONSA 2001/2/47, zgodnie z którym: "Od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz rentowego nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżone orzeczenie, działał w granicach prawa i czy nie naruszył przepisów procedury administracyjnej. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż nie zostały naruszone przepisy odnośnie właściwości. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji były umocowane prawidłowo do działania w niniejszej sprawie. Tutejszy Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Realia badanej sprawy wskazują zaś na to, że organ uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisu. Zgromadził bowiem dokumentację medyczną obrazującą proces i przebieg leczenia strony w [...], jak i dokumentację dotyczącą leczenia w [...]. Z akt administracyjnych, jak i z twierdzeń strony, zawartych w odwołaniu i skardze, nie wynika zaś, aby organ gromadząc materiał dowodowy pominął jakieś elementy dowodowe, niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Jako uchybienie organu nie może zaś być uznane to, że przed wydaniem skarżonego orzeczenia, nie dokonano badania strony. To bowiem od decyzji organu, opartej na specjalistycznej wiedzy medycznej lekarzy orzeczników, zależy ocena tego, jaki sposób ustalenia stanu faktycznego będzie właściwy i wystarczający. Podnieść też należy, iż treść uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia wskazuje na fakt, że organ dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał też przyczyny, dla których uznał orzeczenie organu pierwszej instancji za prawidłowe. W świetle powyższego, w ocenie tutejszego Sądu, organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy działał w granicach zakreślonych przepisami procedury administracyjnej. Na marginesie, podkreślenia wymaga okoliczność, iż Sąd Administracyjny nie posiada umocowania do badania poprawności merytorycznej rozstrzygnięcia wydanego przez Wojskową Komisję Lekarską. Brak jest bowiem instrumentów prawnych, umożliwiających tutejszemu Sądowi prowadzenie własnego postępowania dowodowego. W takiej sytuacji, ciężar dowodzenia własnych twierdzeń, co do stanu zdrowia, obciąża stronę skarżącą. Nadmienić również należy, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nie stoi na przeszkodzie temu, aby w przyszłości zostało wydane orzeczenie uznające stronę za niezdolną do służby wojskowej. Kwestia stanu zdrowia jest bowiem materią płynną i podlegającą zmianom. Nie można więc wykluczyć tego, iż dalszy proces leczenia spowoduje zgromadzenie materiału dowodowego, rzucającego odmienne światło na sporną kwestię. Co zaś się tyczy zarzutu skargi dotyczącego orzeczenia co do związku schorzenia z zawodową służbą wojskową, to w tym zakresie, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Skargą może bowiem być objęte wyłącznie rozstrzygnięcie dokonane przez organ. Jak zaś wynika z treści skarżonego orzeczenia, przedmiotem rozpoznania przez organ drugiej instancji było odwołanie od Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. w sprawie uznania żołnierza za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Nawet jednak przyjmując, iż skarżone orzeczenie obejmuje swym zakresem również rozstrzygnięcie w powyższym zakresie, to zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., wydaną w sprawie o sygn. akt III ZP 9/99, przedmiotowa materia nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte zostało na normie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 5