II SA/Wa 533/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z odsetkami oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], na podstawie art. 268a, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 oraz 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "K.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. B. z dnia [...] sierpnia 2024 r. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umarzył decyzję w tym zakresie oraz w pkt 2 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałym zakresie. KGP w uzasadnieniu wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2023 r., M. B. została zwolniona od zajęć służbowych w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., z uwagi na orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. stwierdzające trwałą niezdolność do służby w Policji. Zgodnie z dokumentacją wypłaconego wynagrodzenia, M. B. za miesiąc styczeń 2023 r. otrzymała wynagrodzenie w wysokości 4791,19 zł brutto, a za miesiąc luty otrzymała wynagrodzenie w kwocie 4154,33 zł brutto. Ponadto, zgodnie z zestawieniem należności pieniężnych funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji oraz adnotacją organu finansowego, policjantowi przy zwolnieniu ze służby przyznano: nagrodę roczną za 2023 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2023 r.; 6-miesięczną odprawę w wysokości 6953,20zł miesięcznego uposażenia wraz z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego tj. 41 719,20 zł; uposażenie za 44 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego 14 568,40 zł; uposażenie przez okres jednego roku wypłacane począwszy od miesiąca marca 2023 r. do miesiąca lutego 2024 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. M. B. wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za miesiąc styczeń 2023 i luty 2023 oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę, wyliczanych na podstawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku - [...] Wydziału Kryminalnego [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...], tj: wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; wyrównanie odprawy i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; wyrównanie i wypłatę nagrody rocznej za 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Ponadto strona żądała przekazania do ZER informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia - stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, jako podstawę do swojego żądania podniosła treść art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666) oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533). Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] odmówił wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni zwolniona została ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. Jako podstawę prawną do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023, organ wskazał ustawę budżetową na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawę z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Wyjaśnił, że wskazane przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. utrzymano w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł, ustaloną w ustawie budżetowej na roku 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Mając powyższe na uwadze, organ oznajmił, iż z uwagi na brak podstaw do wyrównania/zmiany ostatniego uposażenia, brak jest również podstaw do wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby oraz odsetek za opóźnienie. Zgodnie z informacją zawartą w aktach sprawy, decyzję próbowano doręczyć stronie dwukrotnie: po raz pierwszy awizowaną ją dnia [...] sierpnia 2024 r., po raz drugi dnia [...] sierpnia 2024 r. W myśl art. 44 § 4 K.p.a. przesyłkę uznaję się za doręczoną skutecznie z dniem [...] sierpnia 2024 r. (doręczenie zastępcze). Niemniej odwołanie nadano w placówce publicznego operatora pocztowego dnia [...] sierpnia 2024 r., co oznacza, że wniesiono je z zachowaniem terminu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, zaskarżając rozstrzygnięcie w całości, z uwagi na nieuwzględnienie wniesionego żądania. Jako podstawę do wypłaty wyrównania strona ponownie wskazała na przepisy art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 oraz art. 8 ust 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Pismem z dnia 10 października 2024 r. organ odwoławczy wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie akt postępowania, informując tym samym stronę o etapie rozpatrywania sprawy. W piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r. poinformowano stronę o wpływie odwołania do tut. organu, jednocześnie pouczając o przysługujących jej prawach do zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. KGP analizując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym wskazał, że w myśl art. 99 ust. 3 uoP, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad, które określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na rok 2023 r. sięgnąć należy do przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U z 2023 poz. 256), wskazującego "Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64 zł.". Ponadto zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666):ust. 1: "Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., ust. 2: do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), ust. 3 uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2, ust. 4 do podwyższania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustawy, ust. 5 podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, następuje w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r.". KGP wskazał, że ww. przepisy wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z dnia 2022 r. poz. 270) tj. kwotę 1614,69 zł. KGP mając na uwadze wielokrotne wskazywanie strony art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, zaznaczył, iż przedmiotowy przepis nie ma zastosowania do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w myśl art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. (Dz. U. 2022 poz. 2666). Organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż M. B. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia jej nie obowiązywało. KGP mając na uwadze żądanie M. B., które obejmowało również wyrównanie oraz wypłatę świadczeń należnych przy zwalnianiu funkcjonariusza ze służby w Policji w postaci: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop; odprawy oraz nagrody rocznej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zaznaczył, że prawo policjanta zwalnianego ze służby do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wynika z art. 114 ust. 1 pkt 2 uoP. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a uoP, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 uoP, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. W myśl art. 115 ust. 1 uoP, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Pojęcie nagrody rocznej oraz sposób jej obliczenia wskazany jest natomiast w art. 110 ust. 1 uoP, w myśl którego "Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje." Wymienione świadczenia należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane są na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zgodnie z dokumentacją przedmiotowego postępowania, ww. należności zostały wypłacone w oparciu w kwotę ostatniego uposażenia, liczoną na podstawie kwoty bazowej w wysokości 1614,69 zł ustalonej ustawą budżetową na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). KGP mając na uwadze argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wskazał, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości. Jak również, iż przytaczane przez stronę przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. KGP zaznaczył, że dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Jednakże ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. KGP wskazał również, iż w myśl art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), "Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku." W ocenie KGP, mając na uwadze, iż uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie, organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. KGP zwrócił uwagę, że sprawa o odsetki, nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. W Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest bowiem podstaw prawnych do zasądzenia przez organ administracji odsetek od (różnych) świadczeń. W myśl powyższego nie można ich dochodzić na drodze postępowania administracyjnego. Tym samym rozpoznanie sprawy o odsetki, nawet w przypadku ich przyznania, nie może nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej, natomiast dochodzenie omawianych roszczeń możliwe jest na drodze cywilnoprawnej. Decyzja organu pierwszej instancji rozstrzygała sprawę w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek, zatem wykraczała poza kompetencje ustawowe tego organu. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: nieusprawiedliwionego zastosowania art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Z 2022 r. poz. 1533) do obliczania wysokości : uposażenia miesięcznego za styczeń i luty 2023 r., nagrody rocznej za 2023 r., odprawy w wysokości 6 - miesięcznego uposażenia z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego, uposażenia za 44 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, uposażenia przez okres jednego roku wypłaconego od lutego 2023 r. do lutego 2024 r. pomimo iż przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem skarżącej opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci orzeczenia nr [...] Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi właściwemu do spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. dla stwierdzenia, iż decyzja skarżącej o złożeniu wniosku o zwolnienie jej ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych powodowana była przede wszystkim stanem zdrowia, dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 wskazanej ustawy, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca w uzasadnieniu opisała przebieg postępowania oraz szerzej rozwinęła argumentację podniesionych w skardze zarzutów. Wskazała, że w okresie od [...] listopada 2000 r. do [...] lutego 2023 r. pełniła służbę jako funkcjonariusz Policji. W ocenie skarżącej, przysługujące jej uposażenie i świadczenia zostały bezprawnie zróżnicowane wobec osób, które odeszły ze służby w Policji do dnia 1.03.2023 r. i przez to są zaniżone. Wobec funkcjonariuszy zwolnionych ze służby od dnia 1.03.2023 r. zastosowano bowiem stawkę bazową wyższą (o 7,8%) w oparciu o ustawę budżetową na rok 2023. Skarżąca zwróciła uwagę, że o zwolnienie ze służby wniosła dnia [...] listopada 2022 r., tj. przed publikacją zarówno ustawy budżetowej na 2023 rok jak i przed publikacją ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. Poz. 2666). Decyzja skarżącej o złożeniu wniosku o zwolnienie jej ze służby i przejściu na emeryturę była silnie motywowana jej pogarszającym się stanem zdrowia. Skarżąca została zatem niejako do podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby zmuszona. W badaniu z dnia [...] stycznia 2023 r. potwierdzono trwałą niezdolność do służby w Policji, kat. C. Tym samym nie dano skarżącej (jak i setkom innych funkcjonariuszy) szansy na rozważenie jej decyzji, a prawo zastosowano wobec niej odgórnie. Co więcej, ta zmiana prawa jest de facto niczym innym, jak "zmianą reguł gry w trakcie gry", co w demokratycznym państwie prawa nigdy nie powinno mieć miejsca. Skarżąca podniosła, iż kierując się zaufaniem do organów administracji publicznej oraz zasadą stałości prawa nie mogła spodziewać się, iż jej uposażenie oraz związane z nim uprawnienia (zarówno co do świadczeń wypłaconych w związku z emeryturą jak i samo świadczenie emerytalne) nie ulegną corocznym waloryzacjom z uwagi na zmianę stawki bazowej. Skarżąca została niekorzystną dla niej regulacją wręcz zaskoczona i to w chwili, gdy już za późno było aby mogła swój wniosek o zwolnienie ze służby wycofać. Nadto nie mogła tego uczynić z uwagi na stale pogarszający się stan zdrowia. Sytuacja w której ustawodawca zaskakuje jednostkę swoim rozwiązaniem prawnym, takim którego nie była w stanie przewidzieć, a wiedząc o którym być może postąpiłaby zupełnie inaczej jest jawnym naruszeniem zasady pewności prawa. Skarżąca zwróciła uwagę, że problem niekonstytucyjności przepisów dostrzegł bezpośrednio Senat RP i jego biuro legislacyjne. W opinii do projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 przygotowanej przez Biuro Legislacyjne Senat (BLS) wskazano wprost, że art. 41 tejże ustawy niesie problemy na aż 3 płaszczyznach. Skarżąca dodała, iż dostrzegł także Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarżąca powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazała, że odmienne uregulowanie sytuacji prawnej adresatów norm wyróżnionych ze względu na te sama cechę istotna stanowi odstępstwo od zasady równości. Zaznaczyła, że w tej sprawie podmioty, których dotyczy przepis są w tej samej sytuacji - wszystkie podmioty są (byty) funkcjonariuszami Policji, pełnili służbę na podstawie tych samych przepisów i w tych samych rygorach prawnych służby. Ich uposażenia wyliczane były na tej samej podstawie prawnej. Jedynym kryterium, który ustawodawca wybrał za różnicujący jest data czasowa przejścia na emeryturę związana z tym, że po raz pierwszy w historii RP założenia nowej ustawy budżetowej zaczęły obowiązywać od 1.03.2023 roku, a nie od dnia 1.01.2023 roku. Powyższa okoliczność nie jest sprawiedliwa albowiem jest to nieuzasadnione różnicowanie praw funkcjonariuszy, a co więcej - dyskryminacja osób które skorzystały z uprawnienia do przejścia na emeryturę do dnia 1.03.2023. Jest to nie tylko różnicowanie funkcjonariuszy przechodzących na emeryturę między sobą, ale też różnicowanie emerytowanych funkcjonariusz do funkcjonariuszy w służbie czynnej. Skarżąca powołując się na poglądy literatury i orzecznictwa SN, NSA oraz Sądów Powszechnych i Sądów Administracyjnych podniosła, iż kontrola rozproszona nie narusza uprawnień Trybunału Konstytucyjnego (TK), nie jest sprzeczna z ustrojowym modelem działania Trybunału. Chodzi bowiem o to, że taka kontrola sprawowana przez sądy ma wyłącznie charakter indywidualny. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł m.in., iż dopóki dany przepis stanowi cześć porządku prawnego i obowiązuje, to organ nie może go nie zastosować nawet gdyby uznał go za niekonstytucyjny. Ponadto niedopuszczalne jest domaganie się od sądu administracyjnego, aby pominął korzystające z domniemania konstytucyjności regulacje prawne o randze ustawowej i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się wyrażoną w jej art. 8 zasadą nadrzędności ustawy zasadniczej i jej bezpośredniego stosowania. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2025 r. podtrzymał skargę i podniósł dodatkowe zarzuty w postaci naruszenia: art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji KWP w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia w związku z waloryzacją za okres służby w 2023 r., w sytuacji kiedy skarżąca nie występowała z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie; art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji KWP oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji gdy brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącą relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie była ona w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem; art. 64 § 2 k.p.a. w. zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł m.in., że w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją nie mogło zostać wszczęte na wniosek strony wobec braku takiego wniosku. Kolejną kwestią istotna do rozważenia w kontekście art. 61a § 1 k.p.a. jest to, czy dopuszczalne było w ogóle załatwienie przez organ sprawy objętej żądaniem skarżącej w ramach postępowania administracyjnego mając na względzie, że skarżąca dochodziła zapłaty wyrównania z tytułu uposażenia za 202 3 r., w sytuacji kiedy nie była już od ponad 2 lat funkcjonariuszem Policji, a zatem nie łączył ją już z organem stosunek administracyjnoprawny, a prawo do uposażenia wygasło z chwilą odejścia ze służby. Pełnomocnik odwołał się też do aktualnego orzecznictwa WSA w Warszawie ukształtowanego na przykładzie byłych funkcjonariuszy CBA dochodzących od organu uwzględnienia wskaźnika wzrostu uposażenia w związku z ustawą budżetową za 2024 r., w którym to Sąd podzielił stanowisko organu o niedopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z skierowaniem przez byłych funkcjonariuszy CBA wezwań z roszczeniami finansowymi dotyczącymi uposażenia wobec organu, wskazując, iż brak jest przepisów powszechnie obowiązujących pozwalających organowi na wydanie decyzji administracyjnej w sprawie uposażenia (podwyższenia uposażenia) byłego funkcjonariusza. Zatem skarżący nie mogli ubiegać się o "podwyższenie" uposażenia, a zatem zastosowanie przez organ art. 61 a § 1 k.p.a. było uzasadnione (vide: wyroki WSA Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1669/24, II SA/Wa 1625/24, ale także II SA/Wa 1654/24, II SA/Wa 1616/24). Pełnomocnik przywołał też m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 571/25 wydany w analogicznej sprawie, w której sąd stwierdził nieważność decyzji Komendanta Głównego Policji i decyzji ją poprzedzającej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wskazując na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa wobec braku Wniosku strony o wszczęcie postępowania administracyjnego oraz niedopuszczalności wydania decyzji wobec osoby nie pozostającej już w stosunku administracyjnoprawnym z organem. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. W ocenie Sądu, organ nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] uchylająca decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i w tej części umarzająca postępowanie w sprawie oraz utrzymująca w mocy powyższą decyzję KWP w pozostałej części, tj. w zakresie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy kwestii prawidłowości i dopuszczalności dokonania przez organ odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby: nagrody rocznej, odprawy, ekwiwalentu za urlop, uposażenia przez okres jednego roku. Zdaniem skarżącej organ wyliczając wysokość świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby niezasadnie zastosował art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533), z uwagi na to, że w ocenie skarżącej wskazany przepis jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższe zdaniem skarżącej spowodowało wypłacenie świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w zaniżonej wysokości. Organ wskazywał natomiast, że przepisy prawa wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. wskazują, że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z dnia 2022 r. poz. 270). Powyższe nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji. Organ wskazał też, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji odmawiającej uwzględnienia żądania skarżącej stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z ustawą budżetową na rok 2022 oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej no rok 2023. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec tego, zdaniem Sądu, organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie wskazanych powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącej i wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. i świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, w sytuacji gdy z dniem 24 lutego 2023 r. skarżąca została zwolniona ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa ustalona została do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia nie jest sporny. M. B. została zwolniona ze służby rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. z dniem [...] lutego 2023 r. Skarżąca otrzymała uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz otrzymała świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. Sąd podziela ustalenie organu, że brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawiają wątpliwości co do sposobu ustalania wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 roku. Z tego względu brak jest podstaw do wypłaty wyrównania, którego domaga się skarżąca. Także inne należności, których wyrównania (wypłaty w wyższej wysokości) domaga się skarżąca, takiemu wyrównaniu nie podlegają, co prawidłowo stwierdził organ. Także w odniesieniu do świadczenia wypłacanego przez okres roku po zwolnieniu ze służby przepis art. 117 ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wskazuje dla jego ustalenia wysokość odpowiadającą uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżąca zwolniona została ze służby z dniem [...] lutego 2023 r., a zatem prawidłowo organ stwierdził, że brak jest podstaw do wypłaty wyrównania, którego skarżąca się domaga. Nowa podwyższona kwota bazowa ustalona została przez ustawodawcę do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Skarżąca ostatnie uposażenie otrzymała w lutym 2023 r. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji). W sprawie tej nie było podstaw do wypłaty wyrównania, którego domagała się skarżąca, albowiem zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy z o szczególnych rozwiązaniach, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżąca zwolniona została ze służby w Policji, o czym była już mowa, z dniem [...] lutego 2023 r. Poza uposażeniem otrzymała nagrodę roczną za 2023 r., 6-miesięczną odprawę wraz z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i świadczenie pieniężne przez okres roku po zwolnieniu ze służby odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Trafnie organy Policji podniosły, że nie mogły pominąć przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach i uwzględnić wniosku skarżącej o wypłatę wyrównania w sytuacji, gdy nowa kwota bazowa nie znajdowała do niej zastosowania. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, który stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Zdaniem Sądu prawidłowo organ Policji odmówił wypłaty wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem skarżącej ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji), które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji gdy nie uległo ono waloryzacji ani wyrównaniu. Trafnie też KGP utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w tym zakresie. Sąd podziela również stanowisko KGP, że kwestia odsetek za opóźnienie wykracza poza kompetencje organu i w tym zakresie właściwie wyeliminował decyzję organu I instancji z obrotu prawnego, a postępowanie w tym przedmiocie umorzono jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1467/13, droga administracyjna w przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zarezerwował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym (v. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 1713/97). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że sądy administracyjne nie są powołane do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie (por. np. wyroki NSA: z 9 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 172/24, z 30 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1085/24, z 10 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1341/24, z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1123/24). Z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji TK i sądów administracyjnych, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji RP), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP – przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24). Tylko oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. Sytuacja oczywistej niezgodności może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest możliwe odmówienie zastosowania przepisu w danej sprawie bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W sprawie tej nie występuje oczywista sprzeczność przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. z Konstytucją RP. Ustawodawca wprowadził kwestionowaną przez stronę regulację, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest dokonywanie oceny potrzeb Państwa w zakresie polityki kadrowej m.in. w Policji i ocena zastosowanego mechanizmu finansowego w kształtowaniu tej polityki. W ocenie Sądu nie jest natomiast w sposób oczywisty sprzeczne z Konstytucją rozwiązanie uprawniające do stosowania innej stawki uposażenia dla funkcjonariuszy służb mundurowych pozostających w służbie w dniu 1 marca 2023 r. W sprawie tej brak jest w ocenie Sądu podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności powołanej już wyżej regulacji z Konstytucją RP. Okoliczność, że skarżąca wniosła w dniu [...] listopada 2022 r. o zwolnienie ze służby z dniem [...] lutego 2023 r., tj. przed publikacją ustawy budżetowej na 2023 rok jak i przed publikacją ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach, nie daje podstaw do wyprowadzenia twierdzenia o naruszeniu zasady ochrony zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa. W ocenie Sądu organ nie naruszył też w tej sprawie przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom pisma procesowego strony. nie sposób przyjąć, aby organ uchybił wskazanym w nim przepisom postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, w sytuacji gdy strona żąda od organu dokonania czynności materialno-technicznej (np. wypłaty określonej należności), organ uwzględniając takie żądanie może poprzestać na dokonaniu owej czynności, tj. na wypłacie dochodzonej kwoty. W sytuacji jednak, gdy organ nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku, musi swój pogląd wyartykułować w formie stanowczego rozstrzygnięcia przybierającego zwykle postać decyzji administracyjnej. Gdyby tego nie uczynił, pozbawiłby stronę prawa do sądu. Nie sposób pomijać też tego, że niezależnie od sposobu załatwienia żądania strony (czy to w formie czynności materialno-technicznej czy w formie decyzji), działania organu podejmowane są zawsze w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wypłata uposażenia, czy innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby (także ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy) następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa wypłaty uposażenia, czy innych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby następuje w drodze decyzji administracyjnej (v. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 575/11 oraz z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13). Stanowisko to odwołuje się do treści uzasadnienia uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 4/13, w której podniesiono, "iż w przypadku, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają wyraźnie formy jej rozstrzygnięcia, bądź w tym zakresie istnieje wątpliwość, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt P 18/03 uznał, że "jeżeli (...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia" (v. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3037/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w określonych sprawach administracyjnych pozytywne załatwienie sprawy następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa takiej czynności winna być dokonana w formie decyzji (v. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym skarżącej organ miał podstawy i był obowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej, skoro nie znalazł podstaw do wypłaty żądanych świadczeń w żądanej przez wnioskodawczynię wysokości. Wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. zawierał żądanie wypłaty wyrównania wynagrodzenia i innych należności przyznawanych funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, a nie ustalania nowej wysokości uposażenia (co mogłoby nastąpić tylko rozkazem personalnym i tylko w odniesieniu do funkcjonariusza, którym wnioskodawczyni nie jest od czasu zwolnienia ze służby). Żądanie dotyczyło w sposób jednoznaczny wypłaty wyrównania należności związanych ze zwolnieniem ze służby, tj. wypłaty ich w wyższej wysokości niż wypłata dokonana przez organ w związku z tym zwolnieniem ze służby. Powołane w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej wyroki WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1669/24, II SA/Wa 1625/24, II SA/Wa 1654/24, II SA/Wa 1616/24 dotyczyły postanowień o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Rozpoznawana przez Sąd sprawa skarżącej nie dotyczy ustalenia stawki uposażenia, ale odmowy żądanej wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Powołane przez stronę wyroki WSA w Warszawie nie mają odniesienia do niniejszej sprawy. W sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył przepisy procesowe k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie uwzględnienia żądania skarżącej. W sprawie tej, wbrew twierdzeniom pisma procesowego, nie było podstaw do uznania, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej organ powinien postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania. Pamiętać należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Okoliczność, że skarżąca składając wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. nie była funkcjonariuszem Policji nie zmienia ustaleń Sądu, albowiem sprawa nie dotyczy wydania rozkazu personalnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia, czy ustalenia nowego uposażenia (co może mieć miejsce tylko w odniesieniu do funkcjonariusza), ale żądania wypłaty wyższej wysokości należności związanych ze zwolnieniem ze służby, które zostały przez organ wypłacone w ściśle określonej wysokości. Organ miał obowiązek rozstrzygnąć w tym zakresie decyzją administracyjną, co prawidłowo nastąpiło w tej sprawie. Organ nie miał jednocześnie ze względu na przedstawione wyżej argumenty podstaw do umorzenia postępowania z wniosku skarżącej w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd nie podziela zatem twierdzeń pisma procesowego skarżącej. Stanowiska Sądu nie zmienia powołanie się przez pełnomocnika skarżącej na postanowienia SO załączone do pisma procesowego. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżąca składając wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. nie wskazała wprost, że domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego. Jak wskazano już wyżej, wniosek skarżącej zawierał wprost wyrażone żądanie wypłaty wyrównania uposażenia i innych należności przyznanych w związku ze zwolnieniem ze służby, co w przypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do wypłaty żądanej wyższej wysokości świadczeń, zobowiązywało do wydania decyzji administracyjnej o odmowie wypłaty. Wniosek zainicjował konkretne postępowanie administracyjne, które dotyczyło żądania strony. Postępowanie to mogło zakończyć się albo w drodze dokonania przez organ wypłaty dochodzonej kwoty, albo – w razie negatywnego stanowiska organu wobec żądania – w drodze decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku. Stąd też, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały podstawy formalno-prawne do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela tym samym stanowiska zaprezentowanego w powołanym przez pełnomocnika skarżącej wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 571/25. Nadto, wobec oczywistości żądania wyartykułowanego we wniosku inicjującym postępowanie, nie zachodziła konieczność wzywania strony przez organ do jego doprecyzowania. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie sposób zastosować w drodze analogii, jak wskazano już wyżej, argumentacji prezentowanej przy rozstrzyganiu żądań byłych funkcjonariuszy CBA o ustalenie nowej stawki uposażenia. Przedmiotem sprawy skarżącej były kwestie wysokości należności wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby (skarżąca domagała się wypłaty wyrównania, wypłacenia świadczeń w wyższej wysokości niż otrzymała w związku ze zwolnieniem ze służby), a nie kwestia ustalenia nowego uposażenia dla funkcjonariusza, tj. osoby pozostającej w służbie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.