II SA/Wa 535/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] dokonał ponownego ustalenia wysokości emerytury S. M. obniżając jej wymiar do wysokości 1124,92 zł.. Na powyższą decyzję skargę wniósł S. M. (dalej "skarżący"), zarzucając bezpodstawne obniżenie przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wymiaru otrzymywanej emerytury. Do skargi załączył kserokopię zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], a także poprzedzające ją dwie decyzje organu emerytalno-rentowego w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie, kierując się ostrożnością procesową, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny, rozpatrując skargę, jest w pierwszej kolejności zobowiązany do badania jej dopuszczalności. Wynika to z celowościowej i systemowej wykładni art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie stwierdzenia jej niedopuszczalności bezcelowe staje się badanie formalne skargi oraz analiza podniesionych w niej zarzutów. Zakres właściwości sądów administracyjnych wyznaczony jest normą wynikającą z art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a. Do zakresu tego należy orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego uczyniono decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury. Zaopatrzenie emerytalne funkcjonariuszy służb podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych zostało uregulowane w ustawie z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ze zm., dalej jako "ustawa zaopatrzeniowa"). Stosownie do dyspozycji normy wynikającej z art. 32 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej odwołanie od decyzji w sprawie prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczenia z tego tytułu wnosi się do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks Postępowania Cywilnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1360 ze zm., dalej jako "k.p.c."). Nie ma wątpliwości, że zaskarżony akt jest decyzją administracyjną. Jednak między normami z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. oraz art. 32 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej zachodzi relacja lex specialis derogat legi generali (norma szczególna znajduje zastosowanie przed normą ogólną). Norma z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ma szerszy zakres zastosowania. Obejmuje ona wszystkie decyzje administracyjne, tymczasem zawarta w art. 32 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej, wyłącznie decyzje w sprawach związanych z zaopatrzeniem emerytalnym przedstawicieli służb. Powyższa zasada derogacyjna ustanawia zatem pierwszeństwo zastosowania norm ustawy zaopatrzeniowej. W związku z tym odwołanie od zaskarżonej decyzji winno zostać wniesione do właściwego sądu, zgodnie z przepisami k.p.c. Norma wynikająca z art. 476 § 2 k.p.c. stanowi, że sprawami z zakresu ubezpieczenia społecznego są między innymi sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego dotyczących emerytur. Jak stanowi art. 1 k.p.c., sprawami cywilnymi są sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz inne sprawy, do których przepisy k.p.c. stosuje się na mocy ustaw szczególnych. Stosownie do normy z art. 2 § 1 k.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Oznacza to, że właściwym do rozpoznania odwołania od zaskarżonej decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, jest, stosownie do normy z art. 461 § 2 oraz 4778 § 1 i 2 k.p.c, sąd okręgowy, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji. Odwołanie, stosownie do art. 4779 § 1 k.p.c. wnosi się za pośrednictwem organu rentowego. Powyższe oznacza również, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z treści skargi wynika jednoznacznie, że dotyczy decyzji ponownie ustalającej wysokość świadczenia emerytalnego. Jej przedmiotem jest zatem żądanie niemieszczące się w zakresie właściwości tutejszego sądu, a należy ono do właściwości rzeczowej sądu powszechnego. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.