II SA/Wa 536/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Dyrektor Biura Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą pragmatyczną" i § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem", wypowiedział Z. H. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Zachowując ustawowy termin, Z. H. wniósł odwołanie od powyższego wypowiedzenia. Następnie w dniu 28 maja 2003 r. złożył pisemne oświadczenie, w którym wycofał swoje odwołanie od wypowiedzenia stosunku służbowego i wyraził zgodę na wycofanie wypowiedzenia. W związku tym oświadczeniem Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], na podstawie § 131 ust. 2 i 3 rozporządzenia, wycofał wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonane Z. H. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Również w dniu 28 maja 2003 r. Z. H. złożył oświadczenie o wyrażeniu zgody na zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 76 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Dlatego też Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 76 ust. 3 ustawy pragmatycznej oraz § 122 pkt 1 i § 155 ust. 1 rozporządzenia, zwolnił Z. H. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy za pisemna zgodą żołnierza, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat. Z. H. wnioskiem z dnia 6 lipca 2006 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, mając za podstawę art. 157 § k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], gdyż nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji, która została skutecznie wycofana z obiegu prawnego (brak przedmiotu postępowania) i nie stanowiła podstawy zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W związku ze złożeniem przez Z. H. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej Z. H., została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], w oparciu o treść przepisu § 131 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem, wycofanie wypowiedzenia może nastąpić na pisemny wniosek strony, za zgodą drugiej strony, do której było skierowane. Organ podniósł, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż Z. H. wyraził zgodę na wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego, dlatego też twierdzenie, że wypowiedzenie pozostawało w obrocie prawnym, należało uznać za chybione. Dodatkowo fakt ten został potwierdzony przez zwolnienie Z. H. z zawodowej służby wojskowej na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], za pisemną zgodą żołnierza, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat. W konkluzji Minister podniósł, że niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, która skutecznie została wycofana z obiegu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Z. H. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi formę nadzoru i jest postępowaniem administracyjnym w trybie nadzwyczajnym. W przepisie art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), regulującym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, określa się właściwość rzeczową organu administracyjnego do stwierdzenia nieważności decyzji (§ 1), sposób wszczęcia postępowania na wniosek lub z urzędu (§ 2) oraz zastrzega formę decyzji dla odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji (§ 3). Możliwość wydania decyzji na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. zachodzi wówczas, kiedy niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie nieważności decyzji z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Decyzja taka jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, legitymacji strony, wykazania braku decyzji, której ważność należy poddać ocenie oraz istnienie przeszkód prawnych ustanowionych w odrębnych przepisach. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż Z. H. w oświadczeniu z dnia 28 maja 2003 r. wycofał swoje odwołanie z dnia 26 marca 2003 r. od wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego decyzją Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. oraz wyraził zgodę na wycofanie tego wypowiedzenia przez organ zwalniający. Wskazany wyżej organ, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., wycofał wypowiedzenie stosunku służbowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., dokonane przez organ na podstawie § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), stanowiącego, że wycofanie wypowiedzenia dokonanego przez organ zwalniający może nastąpić na pisemny wniosek strony, za zgodą drugiej strony (organu zwalniającego), do której było skierowane. Należy więc w tej sytuacji podzielić stanowisko Ministra Obrony Narodowej zawarte w zaskarżonej decyzji, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, dotyczące go wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zostało skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Stąd też, ponad wszelką wątpliwość, organ wykazał brak istnienia decyzji, której stwierdzenia nieważności domagał się Z. H.. Uzasadnione było zatem uznanie niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z przyczyn przedmiotowych. W związku z tym jako prawidłowe należy ocenić wydanie przez organ decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 157 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.