II SA/Wa 538/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., w związku z przekazaniem przez Sąd Rejonowy dla [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, prawomocnym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], odwołania [...]. J. M. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Raportami z dnia [...] września 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r.[...]. J. M. zwrócił się do Komendanta [...] w L. o skierowanie go na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w W. w celu wydania orzeczenia o związku ze służbą choroby, z powodu której przebywał na zwolnieniu lekarskim (był hospitalizowany) od dnia [... lipca 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz zachowanie za ten okres 100% uposażenia. Komendant [...] w L. skierował policjanta do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w W. w celu wydania orzeczenia o związku zaistniałej choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w W. w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. uznała, iż schorzenie uwidocznione w rozpoznaniu, będące przedmiotem hospitalizacji zainteresowanego w szpitalu specjalistycznym MSW w J. od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. nie może zostać uznane za schorzenie pozostające w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Przedmiotowe orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. z dnia [...] maja 2015 r. J. M. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. do Sądu Rejonowego dla [...] w W. Sąd Rejonowy dla [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. (sygn. akt [...]) odrzucił wniesione odwołanie. Następnie, na skutek wniesionego przez policjanta zażalenia na powyższe postanowienie, Sąd Okręgowy [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. (sygn. akt [...]) zmienił postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia odwołania i przekazał sprawę w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 1871/15) odrzucił skargę [...]. J. M. na orzeczenie nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. z dnia [...] maja 2015 r. wskazując w uzasadnieniu, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w przedmiocie związku choroby ze służbą oraz uszczerbku na zdrowiu. Następnie Sąd Rejonowy dla [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy z odwołania [...]. J. M. od orzeczenia nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. z dnia [...] maja 2015 r., postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. (sygn. akt [...]) przekazał sprawę Komendantowi [...] w L. celem wydania decyzji. Komendant [...] w L., na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 121b ust. 1 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.) wydał w dniu [...] października 2016 r. decyzję nr [...], na mocy której odmówił [...]. J. M. zachowania prawa do 100% uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. Decyzję tę doręczono stronie w dniu [...] października 2016 r. Raportem z dnia [...] października 2016 r. [...]. J. M. na podstawie art. 111 § 1 K.p.a. zwrócił się do Komendanta [...] w L. o sprostowanie pouczenia w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. "w zakresie prawa i terminu do wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych". Komendant [...] w L. postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. odmówił sprostowania pouczenia co do prawa wniesienia odwołania, zamieszczonego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Przedmiotowe postanowienie doręczono stronie w dniu 10 listopada 2016 r. W dniu [...] listopada 2016 r. do Wydziału Kadr [...] w L. wpłynęło, wniesione przez [...]. J. M., z zachowaniem ustawowego terminu, skierowane do Komendanta Głównego Policji, odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r. Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., doręczoną stronie w dniu 11 stycznia 2017 r., utrzymał w mocy wskazaną decyzję Komendanta [...] w L. Niezależnie od powyższego, w dniu [...] listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) [...]. J. M. wniósł odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r. do Sądu Rejonowego [...] w W. Sąd Rejonowy [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu sprawy z odwołania [...]. J. M. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r., uznał się za niewłaściwy rzeczowo i sprawę przekazał do rozpoznania i rozstrzygnięcia Komendantowi Głównemu Policji. W związku z wniesieniem przez [...]. J. M. zażalenia na powyższe postanowienie, Sąd Okręgowy [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. (sygn. akt [...]) oddalił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r. rozpoznane zostało przez Komendanta Głównego Policji, który w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. pouczył policjanta o możliwości zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd Rejonowy [...] w W. zasadnie zatem z obowiązujących przepisów prawa wywiódł, że właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Komendanta [...] w L. był Komendant Główny Policji. W dniu [...] grudnia 2017 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęły, przekazane przez Sąd Rejonowy [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, akta sprawy z odwołania [...]. J. M. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r.. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że [...]. J. M., zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r., w dniu [...] listopada 2016 r., z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł od tej decyzji odwołanie. Decyzja Komendanta [...] w L. została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r., doręczoną stronie w dniu 11 stycznia 2017 r. [...]. J. M., pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji organu odwoławczego nie złożył na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, co oznacza, że strona może wnieść odwołanie od decyzji wyłącznie jeden raz i tylko do jednej instancji. Kodeks postępowania administracyjnego nie dopuszcza możliwości dowolnego powielania środków zaskarżenia poprzez wielokrotne składanie odwołań od tej samej decyzji. Dokonując zatem formalnej oceny odwołania z dnia [...] listopada 2016 r. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r., wniesionego przez [...]. J. M. do Sądu Rejonowego [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a następnie przekazanego przez ten Sąd Komendantowi Głównemu Policji, zgodnie z właściwością, organ stwierdził, że merytoryczne rozpatrzenie tego odwołania nie jest obecnie dopuszczalne. Odwołanie [...]. J. M. z dnia [...] listopada 2016 r. jest bowiem kolejnym odwołaniem złożonym przez tę samą stronę od tej samej decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r., a nadto odwołanie od tej decyzji zostało już rozpatrzone przez organ odwoławczy. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że podanie [...]. J. M. z dnia [...] listopada 2016 r., zatytułowane "Odwołanie", w istocie stanowi odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r., o czym wprost świadczy jego treść. Ponadto, wymieniony zobowiązany przez Sąd Rejonowy [...] w W. do przedstawienia stanowiska, czy podtrzymuje wniesione do tego Sądu odwołanie od powyższej decyzji, w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2017 r. wskazał, że podtrzymuje wniesione przez siebie odwołanie od wskazanej decyzji Komendanta [...]w L. Organ wyjaśnił, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym, jak również przedmiotowym. W omawianej sprawie ponowne rozpatrzenie przez Komendanta Głównego Policji odwołania wniesionego przez tego samego odwołującego od tej samej decyzji byłoby niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Brak jest bowiem przedmiotu zaskarżenia, tj. nieostatecznej decyzji organu I instancji. Ponadto rozpoznanie odwołania [...]. J. M. z dnia [...] listopada 2016 r. skutkowałoby rażącym naruszeniem art. 16 § 1 K.p.a., bowiem stanowiłoby orzekanie w zwykłym postępowaniu odwoławczym w sprawie już zakończonej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a). Mając zaś na uwadze, że postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane, niezasadnym jest rozpatrywanie zarzutów podniesionych przez [...]. J. M. w odwołaniu z dnia [...] listopada 2016 r. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. M. zarzucił skarżonemu orzeczeniu: 1) rażące naruszenie dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 13 lipca 2017 r., poz.1369) poprzez nierespektowanie przez Komendanta Głównego Policji w W., oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania - zawartych w treści uzasadnienia postanowienia z dnia 30 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1871/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; 2) rażące naruszenie przez Komendanta Głównego Policji treści art. 58 § 1, pkt 1 P.p.s.a. poprzez procedowanie, a następnie wydanie skarżonego orzeczenia, w sytuacji, w której sprawa nie leży w kognicji Komendanta Głównego Policji, sądu administracyjnego , lecz sądu powszechnego - sądu pracy; 3) rażące naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., poprzez skrajnie wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonego orzeczenia. Komendant Główny Policji w W., po raz drugi procedując i wydając orzeczenie w tej samej sprawie , po raz kolejny zlekceważył bowiem treść uzasadnienia postanowienia z dnia 30 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1871/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które jednoznacznie stanowi, iż sprawa objęta przedmiotem wieloletniego sporu, musi być rozstrzygana przez sąd powszechny - sąd pracy. Jednocześnie Komendant Główny Policji w W. wbrew przywołanemu powyżej postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r. po raz drugi w swoim uzasadnieniu przyjął za zasadną nieprawdziwą, ze względu na właściwość rzeczową, linię orzeczniczą zawartą : a) w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego [...] w W.- [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, b) w postanowieniu z dnia [...] października 2015 r. sygn. akt [...] Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, c) w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego [...] w W. - [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, d) w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. akt [...] Sądu Okręgowego [...] w W. , [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a tym samym sprzeniewierzył się zasadzie wyrażonej w art. 107 § 3 K.p.a. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł, na podstawie art.145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości z uwagi na przesłankę naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednocześnie na podstawie art. 119 pkt. 1 P.p.s.a. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w jego przekonaniu zarówno decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., jak i skarżone przez niego postanowienie nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. obarczone są wadą nieważności, ponieważ od decyzji pierwszonstancyjnej Komendanta [...] w L. nr [...] z dnia [...] października 2016 r., zgodnie z treścią uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r., skarżącemu odwołanie przysługiwało do sądu powszechnego - sądu pracy - co też uczynił, nie zaś do organu drugoinstancyjnego (uczynił to z ostrożności procesowej), to jest do Komendanta Głównego Policji i ewentualnie w formie skargi, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ ponownie podkreślił, że odwołanie J. M. z dnia [...] listopada 2016 r. było kolejnym odwołaniem złożonym przez tę samą stronę od tej samej decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r., a nadto odwołanie od tej decyzji zostało już rozpatrzone przez organ odwoławczy. Wniesienie zatem ponownego środka zaskarżenia w stosunku do rozstrzygnięcia skutkowało koniecznością stwierdzenia, na podstawie art. 134 K.p.a., niedopuszczalności odwołania. Uchybienie bowiem temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a. Odnosząc się do kwestii prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1871/15 w przedmiocie odrzucenia skargi J. M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie związku choroby ze służbą oraz uszczerbku na zdrowiu organ wskazał, iż dotyczyło ono innego rozstrzygnięcia, które było przez J. M. nieskutecznie kwestionowane, a które nie jest przedmiotem postępowania w ramach niniejszej sprawy. Organ zaznaczył jednocześnie, że odrzucenie skargi nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem jej do sądu. Odrzucenie skargi jest w istocie wyłącznie stwierdzeniem jej niedopuszczalności i wręcz odmową merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odrzucenie skargi nie skutkuje powagą rzeczy osądzonej, co do postanowienia odrzucającego skargę. Tym samym zarzut J. M. naruszenia art. 153 P.p.s.a. należy także uznać za chybiony. Organ podniósł ponadto, iż Komendant Główny Policji był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], sprawa natomiast dotycząca odwołania J. M. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. pozostawała w zakresie właściwości Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienia się brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się z kolei przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (vide: A. Wróbel. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer Polska, 2018). Wydając zaskarżone postanowienie Komendant Główny Policji powołał się na fakt, iż rozpoznał już odwołanie z dnia [...] listopada 2016 r. wniesione przez J. M. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. W następstwie rozpoznania tego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., doręczoną stronie w dniu 11 stycznia 2017 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] w L. Ponowne rozpatrzenie przez Komendanta Głównego Policji odwołania wniesionego przez tego samego odwołującego od tej samej decyzji jest zatem niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Brak jest bowiem przedmiotu zaskarżenia, tj. nieostatecznej decyzji organu I instancji. Ponadto rozpoznanie odwołania J. M. z dnia [...] listopada 2016 r. skutkowałoby rażącym naruszeniem art. 16 § 1 K.p.a., bowiem stanowiłoby orzekanie w zwykłym postępowaniu odwoławczym w sprawie już zakończonej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem organu należy się zgodzić. W sytuacji, gdy Komendant Główny Policji rozpoznał już skierowane do niego odwołanie z dnia [...] listopada 2016 r. od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L. rozpoznawanie kolejnego odwołania od tej decyzji było niedopuszczalne, gdyż wyczerpany został administracyjny tok instancji w tej sprawie. W związku z tym, organ prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 23 listopada 2016 r. wniesionego przez J. M. od decyzji Komendanta [...] w L. do Sądu Rejonowego [...] w W. i przekazanego następnie przez ten Sąd, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], do rozpoznania i rozstrzygnięcia Komendantowi Głównemu Policji. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a także kwestionował prawidłowość przyjętego trybu odwoławczego od decyzji nr [...] Komendanta [...] w L., to mógł to uczynić jedynie poprzez zaskarżenie decyzji ostatecznej Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji. Skarżący z tej możliwości jednak nie skorzystał, a tym samym decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. stała się prawomocna i nie może być obecnie przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie ze skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.