II SA/Wa 546/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego Ł.B. z dnia 2 października 2012 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.Ł. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: przyznać radcy prawnemu Ł.B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 360 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 82,80 zł stanowiącą 23 % stawkę podatku od towarów i usług. W piśmie z dnia 2 października 2012 r. radca prawny Ł.B., pełnomocnik z urzędu M.Ł., wystąpił o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, tj. za udział w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w całości lub w części. Do wniosku pełnomocnik załączył odpis pierwszej strony sporządzonej opinii wraz z potwierdzenia jej odbioru przez skarżącego. W myśl zaś art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako ppsa, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie przyznaje wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa. Z akt sprawy wynika, że wyznaczona przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W., jako pełnomocnik z urzędu M.Ł., radca prawny brał udział w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (v. karta zapoznania się z aktami w dniu 24 kwietnia 2012 r. – w aktach), a także sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie postanowienia, a tym samym dokonał czynności, której koszty ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Otóż w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "b" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł, a w drugiej instancji – za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi zatem 360 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 360 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578 ze zm.). Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.