II SA/Wa 549/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Adam Lipiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 123 § 1 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant [...] Policji - w wyniku rozpatrzenia wniosku K. P. - wydał wymienionemu w dniu [...] maja 1998 r. pozwolenie na broń palną krótką do celów ochrony osobistej na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.). W ramach ww. pozwolenia wymieniony - do daty wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549) - zakupił jedną jednostkę broni. Podaniem z dnia [...] marca 2015 r., skierowanym do Komendanta [...] Policji, K.P. zwrócił się o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia - w ramach posiadanego pozwolenia - kolejnego egzemplarza broni bojowej krótkiej (kalibru [...]) do celów ochrony osobistej. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1a, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., odmówił K.P. wydania pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnego egzemplarza broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku postępowania nie stwierdzono istnienia dostatecznych przesłanek, określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, uzasadniających wydanie wnioskodawcy pozwolenia na zakup i posiadanie kolejnego egzemplarza tego rodzaju broni. W szczególności za taką przesłankę nie może być uznany fakt zużycia się aktualnie posiadanej jednostki broni z uwagi na częste strzelanie w ramach własnego doskonalenia się, na co wskazywał wnioskodawca przesłuchany do protokołu w dniu [...] czerwca 2015 r. Organ wskazał, że posiadany obecnie przez K.P. egzemplarz broni palnej bojowej, tj. pistolet [...], kal. [...], spełnia parametry broni palnej w pełni wystarczającej do zapewnienia ochrony osobistej. Jednocześnie nie stwierdzono, aby wnioskodawca by zmuszony użyć obecnie posiadanej broni palnej bojowej w sytuacji zagrożenia życia i zdrowia i aby w związku z tym okazała się ona nieskuteczna. Na skutek odwołania strony od powyższej decyzji Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 10 ustawy o broni i amunicji stanowi podstawę prawną decyzji administracyjnej jedynie w przedmiocie wydania (lub odmowy wydania) pozwolenia na broń. Nie ma on jednak zastosowania w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia (promesy) na zakup kolejnego egzemplarza broni w ramach posiadanego pozwolenia na broń. Podstawę materialnoprawną wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni stanowi art. 12 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. W związku z powyższym, po otrzymaniu podania K.P. o wydanie zaświadczenia na zakup kolejnego egzemplarza broni palnej bojowej, organ I instancji był zobowiązany do jego rozpatrzenia w trybie do tego przewidzianym. Natomiast jeżeli organ miał wątpliwości co do treści żądania wniosku, powinien ustalić w oparciu o dodatkowe wyjaśnienia strony, czy żąda ona wydania zaświadczenia na zakup broni, czy też zmiany decyzji przyznającej jej prawo do posiadania broni w zakresie jej ilości. Organ winien również wyjaśnić stronie, w jakim trybie może ubiegać się o pozwolenie na kolejną jednostkę broni do ochrony osobistej. Ostateczny wybór trybu postępowania należy bowiem do strony, natomiast organ nie może we własnym zakresie dokonywać kwalifikacji przedmiotu żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. K.P. zwrócił się ponownie do Komendanta [...] Policji o wydanie mu promesy za zakup drugiego egzemplarza krótkiej, bojowej broni palnej o kalibrze [...]. Do wniosku załączył ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania K. P. zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. wnioskodawca jednoznacznie potwierdził, że wnosi o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, a nie wydania pozwolenia na posiadanie kolejnego egzemplarza broni palnej bojowej. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 1998 r. w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. W decyzji tej, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, nie określono liczby egzemplarzy broni, lecz jedynie w sposób ogólny określono rodzaj broni. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 6, poz. 43) pozwolenia na broń wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych zachowały swoją ważność w zakresie broni posiadanej w dniu wejścia w życie ustawy. Zatem K. P. zachował prawo do posiadania tylu jednostek broni palnej bojowej w ramach "starej decyzji", ile posiadał do dnia wejścia w życie ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, że K.P. w dniu [...] marca 2000 r. posiadał jeden egzemplarz broni - zachował prawo do posiadania jednego egzemplarza broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, iż nie jest możliwe wydanie w ramach posiadanej decyzji administracyjnej kolejnego zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. K.P. wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając bezpodstawną odmowę wydania mu żądanego zaświadczenia. Stwierdził, iż wydana w poprzednio obowiązującym stanie prawnym decyzja przyznająca mu pozwolenie na broń nie określa liczby jej egzemplarzy, dlatego obecnie organ Policji nie może dokonywać nadinterpretacji regulacji prawnej poprzez przyjęcie, że właściwa ilość broni to taka, jaką posiadał on w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W motywach powołanego na wstępie rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2016 r. wskazał, że zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Kwestię wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni i amunicji reguluje ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W myśl przepisu art. 12 ust. 2 tej ustawy można wydać zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem. Stąd, w każdym takim przypadku istotne jest ustalenie, jaką ilością egzemplarzy broni może dysponować w ramach pozwolenia jego posiadacz. Organ odwoławczy wskazał, iż w pozwoleniach na broń wydawanych pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych nie określano (nie było bowiem takiego wymogu prawnego) ilości egzemplarzy broni, jaką mogły w ramach tych pozwoleń nabywać osoby je uzyskujące. Nabywanie broni (kolejnych jej egzemplarzy) odbywało się zatem w zasadzie bez ograniczeń co do ilości na podstawie - wydawanych na wniosek posiadaczy pozwoleń - stosownych zaświadczeń. Stan taki trwał do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która uchyliła przepisy prawa, na mocy których K. P. uzyskał pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej. Ustawa ta wprowadziła między innymi wymóg wskazywania w decyzjach administracyjnych przyznających pozwolenia na broń liczby jej egzemplarzy, przy czym uprzednio wydane pozwolenia zachowały swoją ważność, w tym co do ilości nabytych na ich podstawach jednostek broni. Zatem w poprzednio obowiązującym stanie prawnym osoba, której wydano decyzję przyznającą pozwolenie na broń de facto sama wskazywała jej ilość poprzez nabycie - w ramach wydanego jej pozwolenia - odpowiedniej dla jej potrzeb ilości egzemplarzy broni (K.P. w ramach pozwolenia z 1998 r. nabył jeden egzemplarz broni). Organ odwoławczy podkreślił, iż w obecnym stanie prawnym osoby, które uzyskały pozwolenie na broń pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, mogą uzyskać zaświadczenia uprawniające do nabycia broni w ilości, jaka jest adekwatna do ilości broni jaką nabyły one do daty zmiany stanu prawnego regulującego pozwolenia na broń palną - do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, czyli do dnia 19 marca 2000 r. W przeciwnym razie organy Policji stosowałyby rozwiązanie prawne przewidziane w ustawie z 1961 r., powodując jego "trwanie" pomimo uchylenia tej ustawy, co nie byłoby zgodne z wolą ustawodawcy oraz przeczyłoby obowiązującym zasadom legislacji. K.P. może zatem na podstawie dotychczasowego pozwolenia posiadać jedną jednostkę broni palnej do ochrony osobistej, bowiem z taką jej ilością "wszedł" w nowy stan prawny uregulowany przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, natomiast nabycie przez niego kolejnych jednostek broni tego rodzaju jest możliwe po uzyskaniu pozwolenia na broń w trybie i na zasadach określonych aktualnie obowiązującymi przepisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. K. P. zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 k.p.a. Wskazał, iż żadne z wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie powołuje się na konkretny artykuł ustawy o broni i amunicji, który stanowiłby, że pozwolenie na broń do obrony osobistej zezwala na posiadanie tylko jednego egzemplarza krótkiej broni palnej. Takiego przepisu nie zawiera ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, ani ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Pogląd prezentowany przez organ ma, zdaniem skarżącego, charakter arbitralny i woluntarystyczny, bowiem nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach ww. ustaw. Skarżący zaznaczył, iż przepis art. 10 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenie na broń do celów ochrony osobistej uprawnia do posiadania broni palnej bojowej i amunicji do niej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm. Gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie uprawnienia do posiadania tylko jednego egzemplarza broni to art. 10 pkt 4 miałby inne brzmienie, a mianowicie, "pozwolenie na broń do celów ochrony osobistej uprawnia do posiadania broni palnej bojowej i amunicji do niej w postaci pistoletu lub rewolweru centralnego zapłonu o kalibrze od 6 mm do 12 mm". W tekście ustawy użyto liczby mnogiej, a nie pojedynczej. Ograniczenie nie dotyczy więc liczby egzemplarzy broni, a jedynie rodzaju broni palnej bojowej - krótka, długa, centralnego, bocznego zapłonu oraz kalibru - nie mniejszy niż 6 mm i nie większy niż 12 mm. Skarżący podniósł, iż wszystkie pozostałe rodzaje pozwoleń na broń, tj. myśliwskie, sportowe, kolekcjonerskie, nie ograniczają ilości posiadanej broni do jednego egzemplarza. Skoro zatem w myśl art. 32 Konstytucji RP wszyscy obywatele są równi wobec prawa, to również posiadacze pozwoleń na broń do celów ochrony osobistej muszą mieć takie same prawa gwarantowane przez ustawę o broni i amunicji, z jakich korzystają myśliwi, strzelcy sportowi i kolekcjonerzy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo, na poparcie swego stanowiska powołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wykładni art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Zgodnie natomiast z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący – K.P. posiada pozwolenie na broń palną krótką do celów ochrony osobistej wydane w dniu [...] maja 1998 r. przez Komendanta [...] Policji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.). Przepis ten stanowił, iż organy Milicji Obywatelskiej wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ramach ww. pozwolenia skarżący do daty wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549), tj. do 20 marca 2000 r. - zakupił jedną jednostkę broni. Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., skarżący wystąpił do Komendanta [...] Policji o wydanie mu promesy za zakup drugiego egzemplarza krótkiej, bojowej broni palnej o kalibrze [...]. Wskazany organ Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. odmówił wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia - kolejnego egzemplarza - broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej w ramach posiadanego pozwolenia. Stanowisko organów Policji jest, w ocenie Sądu, prawidłowe. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji mają - wobec uchylonych przez nie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych - charakter bardziej restrykcyjny, poddając dostęp do broni i jej używanie znacznie ostrzejszej reglamentacji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, według stanu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej, ochrony osób i mienia, łowieckich, sportowych, rekonstrukcji historycznych, kolekcjonerskich, pamiątkowych, szkoleniowych (ust. 2). Z kolei w myśl art. 12 ust. 1 pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, przy czym w pozwoleniu określa się cel, w jakim zostało wydane, rodzaj broni oraz liczbę egzemplarzy broni. Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia określonego w pozwoleniu rodzaju i liczby egzemplarzy broni i amunicji do tej broni (ust. 2). W myśl art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze, nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 3 powołanej ustawy, osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną przedstawia (tzn. jest obowiązana przedstawić) właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Osoby wymienione w powołanym wyżej art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy, to osoby z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375 ze zm.) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazujące istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego oraz uzależnione od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których wyżej mowa, ponosi osoba poddana badaniu (art. 15 ust. 8). Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Jednocześnie ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zachowała prawa nabyte pod rządami uchylonej przez nią ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. W rozdziale 6 "Przepisy przejściowe i końcowe" w art. 52 wyraźnie stwierdzono, że zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Ponadto stwierdzono, że do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy dotychczasowe, ustalając przy tym okres vacatio legis na czas 9-ciu miesięcy od dnia ogłoszenia nowej ustawy (art. 53 i 56 ustawy). Z przedstawionych przepisów jednoznacznie wynika, że skarżący zachował prawo do posiadania i legalnego posługiwania się 1 sztuką broni, na którą otrzymał pozwolenie wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Jednakże zgodnie z powołanym wyżej art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. pozwolenia takie, jak posiada skarżący, nie stały się pozwoleniami w rozumieniu art. 12 nowej ustawy, ale zachowały one swoją ważność pod rządami ustawy uchylonej. Oznacza to, że ustawodawca nie uznał "starych" pozwoleń na broń za równorzędne z nowymi, wydawanymi już na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r., lecz uznając prawa nabyte uznał, że zachowują one swoją moc. Zatem osoby, które uzyskały pozwolenia na broń pod rządami ustawy uchylonej, mogą legalnie posiadać i używać broń nabytą na podstawie tych właśnie "starych" pozwoleń, nie są natomiast upoważnione do uzyskiwania zaświadczeń i nabywania broni nowej w oparciu o te pozwolenia. Celem ustawodawcy było bowiem zachowanie praw nabytych konkretnych osób uprawnionych do konkretnych rodzajów i ilości broni, a nie dążenie do nieograniczonego w czasie przedłużania stosowania ustawy (jej instytucji i przewidzianych w niej trybów postępowania), która utraciła już moc obowiązującą. W konsekwencji, jeżeli skarżący chciał posiadać i używać broń objętą "starym" pozwoleniem, mógł to czynić legalnie na podstawie tegoż właśnie pozwolenia. Natomiast nabycie kolejnej, nowej sztuki broni po wejściu w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. nie mogło zostać zrealizowane na podstawie "starego" pozwolenia, w trybie i na zasadach przewidzianych w uchylonej ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r., lecz wymagało już uzyskania nowego pozwolenia na podstawie m.in. art. 12 i 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, tj. art. 12 ww. ustawy, skarżący powinien uzyskać odpowiednie pozwolenie na broń, określające m.in. liczbę egzemplarzy broni, i dopiero wraz z tym pozwoleniem uzyskać zaświadczenie uprawniające do nabycia tej broni. Natomiast stosownie do art. 15 ustawy, do podania o wydanie pozwolenia na broń, przedstawianego właściwemu organowi Policji, skarżący miał obowiązek załączyć orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionego lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy on do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 tego przepisu, i że może dysponować bronią. Przy czym zaznaczenia wymaga, że powyższe wymogi mają charakter powszechny i odnoszą się do wszystkich osób, które ubiegają się o wydanie pozwolenia na broń pod rządami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a więc również do tych, które posiadają pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Na tym bowiem polega restrykcyjny i reglamentacyjny charakter nowej ustawy. Powyższy pogląd, jak zasadnie wskazał Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z dnia 1 października 2002 r. sygn. akt III SA 397/01 (niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "w przepisach przejściowych obowiązującej od dnia 20 marca 2000 r. ustawy o broni i amunicji, która uchyliła ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (z wyjątkami nie mającymi zastosowania w rozpatrywanej sprawie), w art. 52 zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń. Oznacza to, że podmioty, które otrzymały takie pozwolenie mają prawo do legalnego posługiwania się tą bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy przepisami. Brak jest natomiast podstaw do przekształcania tych pozwoleń. Prowadziłoby to w efekcie do nieograniczonego w czasie przedłużenia stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą. Należy podkreślić, że zmieniony stan prawny, wynikający z ustawy o broni i amunicji charakteryzuje się m.in. zaostrzonymi wymogami do uzyskania pozwoleń na broń chociażby w postaci badań lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 3 - 9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r.), czy obligatoryjnego egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią (art. 16 tej ustawy). Dlatego też osoby, które otrzymały - stare - pozwolenia, po wejściu w życie nowej ustawy, ubiegając się o nabycie kolejnych egzemplarzy broni lub o pozwolenie na nowy rodzaj broni muszą spełniać warunki wynikające z tej ustawy i uzyskać - nowe - pozwolenie na broń. Nie wprowadzono bowiem żadnych unormowań, które pozwalałyby na zmianę - starych - pozwoleń i dostosowanie ich treści do nowego stanu prawnego, w szczególności art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, który nie miał odpowiednika w ustawie o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w - nowych - pozwoleniach na broń określa się cel w jakim zostały wydane, rodzaj broni i liczbę egzemplarzy broni". Z kolei w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2634/12 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r., tj. od 20 marca 2000 r. "zasady udzielania pozwolenia na broń są regulowane przepisami tej "nowej" ustawy z uwzględnieniem treści przepisu przechodniego, tj. art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. przewidującego, że wydane na podstawie dotychczasowych przepisów pozwolenia na broń i związane z tym legitymacje zachowują ważność. Wynika z tego, że podmioty, które otrzymały takie pozwolenia mają prawo do legalnego posługiwania się tylko tą bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi w owym czasie przepisami. Te zachowane uprawnienia, nie dają jednak prawa do nabywania, na ich podstawie nowych egzemplarzy broni. Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 21 maja 1999 r. zawiera inne, niż wcześniej obowiązujące przepisy, warunki udzielania pozwolenia na broń. Pozwolenie to jest bowiem wydawane nie abstrakcyjnie na każdy rodzaj broni, lecz na konkretnie określony rodzaj i liczbę egzemplarzy oraz na określony cel (art. 12 ust.1)". Następnie Sąd ten stwierdził, iż "przepis art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji będzie miał zastosowanie jedynie do osób, które posiadają pozwolenie wydane na podstawie ustawy z dnia 21 maja 1999 r., ponieważ stosowanie tej normy prawnej do osób posiadających pozwolenie na broń wydane w oparciu o przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych prowadziłoby do sytuacji, w której strona samodzielnie decydowałaby o ilości egzemplarzy broni, jaką chce posiadać, co jest sprzeczne zarówno z literalnym brzmieniem przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jak i jego celem". W świetle powyższych poglądów judykatury postanowienia wydane przez organy Policji w niniejszej sprawie są prawidłowe. Wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia na zakup drugiego egzemplarza broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej nie mógł zostać załatwiony pozytywnie w sytuacji, gdy skarżący dysponuje pozwoleniem na broń wydanym pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., które jakkolwiek zachowuje swoją ważność, to jednak uprawnia do dysponowania tylko jedną jednostką broni wskazanego rodzaju. Taką bowiem ilość broni skarżący posiadał (i nadal posiada) w dacie wejścia w życie nowej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. Natomiast nabycie przez skarżącego kolejnych jednostek broni tego rodzaju jest możliwe po uzyskaniu pozwolenia na broń w trybie i na zasadach wskazanych powyżej, wynikających z obecnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 k.p.a., bowiem organy Policji działały w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji, bowiem przedstawiona powyżej wykładnia przepisów ustawy z dnia 20 marca 1999 r. o broni i amunicji znajduje zastosowanie do wszystkich osób posiadających pozwolenie na broń wydane po rządami uchylonej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., a więc znajdujących się w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.