II SA/Wa 549/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu postanawia przyznać A.K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych A.K. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 300 zł, pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. złożyła w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 2 maja 2018 r., przesłano skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 22 maja 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżąca nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w obecnej sytuacji rodzinnej i finansowej nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zaznaczyła, że jest matką samotnie wychowującą dziecko. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małoletnim dzieckiem, matką, ojczymem, 3 siostrami i bratem w lokalu będącym w części własnością matki. Łączny dochód rodziny to: wynagrodzenie skarżącej z tytułu umowy zlecenia w wysokości ok. 1500 zł, wynagrodzenia ojczyma w kwocie 1.500 zł, wynagrodzenie matki w wysokości 900 zł oraz świadczenia rodzinne przyznane matce na rzecz dzieci w kwocie 2.237 zł, co stanowi łącznie 6.137 zł. Oświadczyła, że nie ma żadnego, majątku, oszczędności, papierów wartościowych czy innych praw majątkowych. Spłaca kredyt za remont mieszkania w wysokości 280 zł miesięcznie. Ponadto w ramach wierzytelności podała zadośćuczynienie w kwocie 6.200 zł oraz dług w wysokości 11.050 zł. Zwróciła uwagę, że brat jest po wypadku, wymaga operacji, czeka go kosztowna rehabilitacja, a ponadto leczy się na [...]. Jako zobowiązania i stałe wydatki podała miesięczne opłaty za: media – 1200 zł, leki brata – 200 zł, telewizję i Internet – 200 zł oraz telefony – 400 zł. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 136, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca znajduje się obecnie w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Jest osobą samotnie wychowującą dwuletnie dziecko. Nie posiada żadnego majątku i oszczędności. Mieszka wraz z dzieckiem, matką, ojczymem, 3 siostrami i bratem w jednym lokalu (stara się o mieszkanie dla siebie i dziecka z zasobów lokalowych miasta). Łączny dochód ośmioosobowej rodziny to kwota 6.137 zł, na który składa się wynagrodzenie skarżącej ok. 1.500 zł (umowa zlecenia), wynagrodzenie ojczyma –1.500 zł oraz wynagrodzenie matki – 900 zł, a także świadczenia rodzinne – 2.237 zł. Z kolei zobowiązania i stałe wydatki wynoszą łącznie 2.280 zł. Oznacza to, że na codzienne utrzymanie rodziny pozostaje kwota 3.857 zł, tj. 482 zł na osobę. W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych środków finansowych oraz wskazane przez stronę koszty utrzymania należy stwierdzić, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny, tym bardziej, że wpis sądowy od wniesionej skargi wynosi 300 zł. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.